Wileński Okręg Wojskowy (rosyjski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wileński Okręg Wojskowy
ilustracja
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
Sformowanie 6 lipca 1862
Rozformowanie 1914
Tradycje
Kontynuacja 1 Armia (Imperium Rosyjskie)
Dowódcy
Pierwszy generał lejtnant Władimir Iwanowicz Nazimow
Ostatni generał kawalerii Paul von Rennenkampf
Działania zbrojne
powstanie styczniowe (1863-1864), wojna rosyjsko-turecka (1877-1878), I wojna światowa (1914-1918)
Organizacja
Dyslokacja Wilno
Rodzaj sił zbrojnych Wojska Lądowe
Podległość Stawka Naczelnego Dowódcy
(1914-1918)

Wileński Okręg Wojskowy (ros. Виленский военный округ) – jeden z 14 okręgów wojskowych Imperium Rosyjskiego.

Utworzenia[edytuj | edytuj kod]

Stworzony w 6 lipca 1862 r. w ramach reform wojskowych Dmitrija Milutina. Zazwyczaj głównodowodzący wojskami okręgu był generał-gubernatorem litewskim (tj. wileńskim, kowieńskim i grodzieńskim), aż do 1 lipca 1912 r., kiedy zniesiono generał-gubernatorstwo litewskie.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wileński Okręg Wojskowy obejmował gubernie: kowieńską, wileńską, grodzieńską (od 1893 r. – twierdza brzeska, od 1907 r. – wszystkie powiaty (ujezdy) guberni, oprócz grodzieńskiego i słonimskiego), gubernię inflancką, kurlandzką (w l. 1862-64, i po r. 1870), mińską, mohylewską, mińską, witebską (od 1910 r., bez powiatów lucyńskiego, newelskiego i siebieskiego, gubernię suwalską (od 1875) oraz powiat szczuczyński guberni łomżyńskiej.

Mapa rosyjskich okręgów wojskowych w 1913 r. - kolorem jasnooliwkowym zaznaczono Wileński OW.

Wileński Okręg Wojskowy obejmował obszar 44 499,43 km², zamieszkany przez 13 600 000 osób (gęstość zaludnienia 2 279 osób na milę kwadratową. Okręg graniczył na lądzię z Prusami (od 1871 r. Cesarstwem Niemieckim) na długości 400,05 km, granica morska (wybrzeże Bałtyku wynosiła 640,08 km. Ukształtowanie terenu na obszarze WOW umożliwiało manewrowanie z dużymi armiami, ale utrudniały je bagniste rzeki, rozległe kompleksy leśne i podmokłe pojezierza. Przez terytorium okręgu przebiegały dwa duże szlaki komunikacyjne: Moskwa-Brześć (szosa warszawska, warszawsko-brzeska) i Petersburg-Kowno oraz Kolej Warszawsko-Petersburska. Na jego terenie znajdowały się twierdze: Bobrujsk, Brześć, Dźwińsk, Kowno, Olita, Ust'-Dwinsk oraz Wileńska Szkoła Junkrów Piechoty (późniejsza Wileńska Szkoła Wojskowa).

Skład (pocz. XX w.)[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy wojskowi okręgu[edytuj | edytuj kod]

Generał-gubernatorzy wileńscy, kowieńscy i grodzieńscy (1855-1912)[edytuj | edytuj kod]

Rozformowanie okręgu[edytuj | edytuj kod]

Wileński Okręg Wojskowy został rozwiązany w 1914 roku. Oddziały okręgu brały udział w formowaniu Dźwińskiego Okręgu Wojskowego (Двинский военный округ), tworzonego w związku z wybuchem I wojny światowej. W lipcu 1914 roku na bazie Wileńskiego OW utworzono 1 Armię.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]