Jarkko Immonen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarkko Immonen
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1982
Rantasalmi
Obywatelstwo Finlandia
Wzrost 180 cm
Pozycja napastnik (center)
Uchwyt prawy
Informacje klubowe
Klub JYP
Numer w klubie 26
Draft NHL 2002, numer: 254 (8 runda)
Toronto Maple Leafs

Jarkko Immonen (ur. 11 maja 1982 w Rantasalmi) – fiński hokeista, reprezentant Finlandii, dwukrotny olimpijczyk.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu R-U. W drafcie NHL z 2002 został wybrany przez kanadyjski klub Toronto Maple Leafs. Od 2002 do 2005 miał trzy udane sezony w drużynie JYP w rodzimych rozgrywkach SM-liiga, w których wykazywał się dużą skutecznością punktową w rundach zasadniczych. W międzyczasie Toronto Maple Leafs przekazał prawa do zawodnika na rzecz drużyny New York Rangers w ramach rozliczenia za transfer weterana, Briana Leetcha[1]. Zawodnikiem zespołu z Nowego Jorku był w latach 2005-2007, przy czym w jego barwach w rozgrywkach NHL wystąpił jedynie w 20 spotkaniach (uzyskał 8 punktów za 3 gole i 5 asyst), a równolegle rozegrał dwa pełne sezony w klubie farmerskim, Hartford Wolf Pack w lidze AHL. Następnie powrócił do ojczyzny i rozegrał kolejne dwa sezony z JYP, w 2009 zdobywając z drużyną mistrzostwo Finlandii. W kwietniu 2009 został zawodnikiem rosyjskiej drużyny Ak Bars Kazań, występującej w rozgrywkach KHL[2][3]. Rozegrał w niej cztery sezony w rozgrywkach KHL, zdobywając mistrzostwo ligi - Puchar Gagarina w 2010. W maju 2011 przedłużył kontrakt z klubem[4]. Od maja 2013 zawodnik Torpedo Niżny Nowogród[5], związany dwuletnim kontraktem[6]. Po sezonie KHL (2014/2015) pod koniec marca 2015 podpisał dwuletni kontrakt ze szwajcarskim klubem EV Zug w rozgrywkach National League A[7] (od 2008 trenerem w klubie został inny Fin, Waltteri Immonen, który nie jest spokrewniony z Jarkko[8]). Odszedł z EV Zug w kwietniu 2017[9]. Od maja 2017 ponownie zawodnik JYP[10].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 2009, 2010, 2011, 2012, 2014, 2015 oraz zimowych igrzysk olimpijskich 2010, 2014. Zdobył złoty medal podczas mistrzostw świata w 2011 na Słowacji. W klasyfikacji punktowej wszystkich zawodników mistrzostw uplasował się na pierwszej pozycji (12 pkt za 9 gole i 3 asysty w 9 meczach). Na turnieju w 2013 nie wystąpił z powodu kontuzji[11].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]