Jarkko Immonen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarkko Immonen
Pozycja napastnik (center)
Uchwyt kija prawy
Przydomek Jakke, Jake, Jartsa
Wzrost 180 cm
Masa 93 kg
Klub Finlandia JYP
Numer 26
Narodowość  Finlandia
Urodzony 19 kwietnia 1982 w Rantasalmi
Draft NHL 8 runda, 254 numer, 2002
Toronto Maple Leafs

Jarkko Immonen (ur. 11 maja 1982 w Rantasalmi) – fiński hokeista, reprezentant Finlandii, dwukrotny olimpijczyk.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu R-U. W drafcie NHL z 2002 został wybrany przez kanadyjski klub Toronto Maple Leafs. Od 2002 do 2005 miał trzy udane sezony w drużynie JYP w rodzimych rozgrywkach SM-liiga, w których wykazywał się dużą skutecznością punktową w rundach zasadniczych. W międzyczasie Toronto Maple Leafs przekazał prawa do zawodnika na rzecz drużyny New York Rangers w ramach rozliczenia za transfer weterana, Briana Leetcha[1]. Zawodnikiem zespołu z Nowego Jorku był w latach 2005-2007, przy czym w jego barwach w rozgrywkach NHL wystąpił jedynie w 20 spotkaniach (uzyskał 8 punktów za 3 gole i 5 asyst), a równolegle rozegrał dwa pełne sezony w klubie farmerskim, Hartford Wolf Pack w lidze AHL. Następnie powrócił do ojczyzny i rozegrał kolejne dwa sezony z JYP, w 2009 zdobywając z drużyną mistrzostwo Finlandii. W kwietniu 2009 został zawodnikiem rosyjskiej drużyny Ak Bars Kazań, występującej w rozgrywkach KHL[2][3]. Rozegrał w niej cztery sezony w rozgrywkach KHL, zdobywając mistrzostwo ligi - Puchar Gagarina w 2010. W maju 2011 przedłużył kontrakt z klubem[4]. Od maja 2013 zawodnik Torpedo Niżny Nowogród[5], związany dwuletnim kontraktem[6]. Po sezonie KHL (2014/2015) pod koniec marca 2015 podpisał dwuletni kontrakt ze szwajcarskim klubem EV Zug w rozgrywkach National League A[7] (od 2008 trenerem w klubie został inny Fin, Waltteri Immonen, który nie jest spokrewniony z Jarkko[8]). Odszedł z EV Zug w kwietniu 2017[9]. Od maja 2017 ponownie zawodnik JYP[10].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 2009, 2010, 2011, 2012, 2014, 2015 oraz zimowych igrzysk olimpijskich 2010, 2014. Zdobył złoty medal podczas mistrzostw świata w 2011 na Słowacji. W klasyfikacji punktowej wszystkich zawodników mistrzostw uplasował się na pierwszej pozycji (12 pkt za 9 gole i 3 asysty w 9 meczach). Na turnieju w 2013 nie wystąpił z powodu kontuzji[11].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]