To jest dobry artykuł

Mistrzostwa świata w hokeju na lodzie mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mistrzostwa świata w hokeju na lodzie
Złoty medal przyznawany na Mistrzostwach Świata w Hokeju na Lodzie 2001
Złoty medal przyznawany na Mistrzostwach Świata w Hokeju na Lodzie 2001
Dyscyplina hokej na lodzie
Organizator rozgrywek IIHF
Data założenia 1920 (turniej na IO)
1930 (niezależne MŚ)
Rozgrywki
Liczba drużyn 16 (Elita)
12 (I Dywizja)
12 (II Dywizja)
6 (III Dywizja)
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca  Kanada (1920)
Obecny zwycięzca  Kanada (2016)
Najwięcej zwycięstw  Rosja (27)
Strona internetowa

Mistrzostwa świata w hokeju na lodzie mężczyzn – coroczny turniej międzynarodowy w hokeju na lodzie mężczyzn, organizowany przez Międzynarodową Federację Hokeja na Lodzie (IIHF). Po raz pierwszy odbył się podczas letnich igrzysk w Antwerpii. Jest to najważniejszy z dorocznych turniejów hokejowych na świecie.

W 1908 roku powstał podmiot zajmujący się organizacją mistrzostw świata w hokeju – Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie (dalej IIHF). Prekursorem mistrzostw świata były mistrzostwa Europy, które po raz pierwszy odbyły się w 1910 roku. Za pierwsze mistrzostwa świata w hokeju na lodzie uważa się turniej, który został przeprowadzony podczas letnich igrzysk olimpijskich w 1920 roku w Antwerpii. W latach 1920–1968 hokejowy turniej olimpijski również był utożsamiany z mistrzostwami świata w tym sporcie. Pierwsze mistrzostwa świata niezależne od igrzysk olimpijskich odbyły się w 1930 roku. W turnieju brało udział dwanaście reprezentacji. Rok później, w 1931 roku, w zawodach wzięło udział dziesięć drużyn, które w fazie początkowej turnieju rywalizowały w rundzie kwalifikacyjnej rozegranej systemem kołowym. Z rundy kwalifikacyjnej wyłonione zostały drużyny, które następnie walczyły ze sobą w rundzie medalowej. Końcowa klasyfikacja w tej rundzie decydowała o przyznaniu medali. Taką formułę turnieju wykorzystywano do 1992 roku, chociaż w tym czasie wprowadzono kilka niewielkich zmian. W 1951 roku trzynaście reprezentacji zostało podzielonych na dwie grupy. Najlepsze siedem (grupa A) rywalizowało o mistrzostwo świata. Pozostałe sześć (grupa B) grało wyłącznie dla poprawienia swoich pozycji w rankingu. Podczas kongresu w 1990 roku IIHF wdrożyła system play-offów. Wraz z powiększaniem się IIHF coraz więcej państw brało udział w mistrzostwach świata, przez co wprowadzono większą liczbę grup (później ich nazwę zmieniono na dywizje).

Obecna formuła mistrzostw świata przewiduje udział 16 zespołów w grupie mistrzowskiej (elita), 12 zespołów w I Dywizji oraz 12 zespołów w II Dywizji. Jeśli w turnieju weźmie udział większa niż 40 liczba drużyn, rywalizują one w III Dywizji. Reprezentacje na mistrzostwach świata elity najpierw rywalizują podzielone na dwie grupy, z których wyłonione zostają po cztery najlepsze drużyny. Kolejnym etapem jest faza pucharowa (play-off), której zwycięska reprezentacja zostaje mistrzem świata. Na przestrzeni lat dochodziło do kilku zmian zasad dotyczących przebiegu turniejowej rozgrywki. W 1969 roku dopuszczono bodiczkowanie we wszystkich trzech strefach lodowiska. Na początku lat 70. wprowadzono wymóg noszenia kasków przez zawodników i masek przez bramkarzy, a w 1992 roku do rozgrywki włączono rzuty karne. Obecnie zasady stosowane w rozgrywkach organizowanych przez IIHF nieco odbiegają od zasad wykorzystywanych w NHL. Od 1977 roku mistrzostwa świata są otwarte dla wszystkich zawodników, zarówno amatorów jak i zawodowców. IIHF wymaga, by każdy zawodnik reprezentujący dane państwo na mistrzostwach był jego obywatelem, a w przypadku zmiany obywatelstwa wymaga występowania w lidze tego kraju przez określony czas.

Kanada była pierwszą drużyną, która zdominowała turnieje mistrzostw świata, wygrywając je między 1930 a 1952 rokiem dwanaście razy. W tym okresie również liczącymi się zespołami były reprezentacje Stanów Zjednoczonych, Czechosłowacji, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Szwajcarii. Reprezentacja Związku Radzieckiego w turnieju zadebiutowała w 1954 roku i szybko stała się równorzędnym rywalem dla Kanady. Od 1963 roku do rozpadu ZSRR w 1991 roku tylko trzy inne państwa zdobywały medale: Kanada, Czechosłowacja i Szwecja. Rosja po raz pierwszy wystartowała w mistrzostwach świata w 1992, a Czechy i Słowacja w 1993. W XXI wieku rywalizacja stała się bardziej otwarta, ponieważ zespoły „wielkiej szóstki”[1] – Kanada, Czechy, Finlandia, Rosja, Szwecja i Stany Zjednoczone – jak również Słowacja były bardziej wyrównane.

Jako że mistrzostwa świata odbywają się w tym samym czasie, co rozgrywki play-off o Puchar Stanleya w NHL, wielu z czołowych zawodników reprezentacji nie bierze udziału w mistrzostwach, gdyż północnoamerykańscy zawodnicy i kibice uważają je za drugorzędne względem Pucharu Stanleya. Zawodnicy występujący w NHL biorą udział w meczach reprezentacji w przypadku wyeliminowania ich klubowej drużyny z walki o Puchar Stanleya.

Największą frekwencją cieszyły się 79. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie rozgrywane w 2015 roku w Pradze i Ostrawie. Ostatnie mistrzostwa świata odbyły się w maju 2016 roku w Rosji, gdzie swój 26. złoty medal zdobyła Kanada, jednocześnie broniąc tytuł wywalczony w roku ubiegłym. Organizująca turniej Rosja zajęła ostatnie miejsce na podium.

Tło[edytuj]

Reprezentacja Czech – mistrzowie Europy w 1911 roku

Zarządzająca międzynarodowym hokejem Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie, pierwotnie działająca pod nazwą Ligue Internationale de Hockey sur Glace (LIHG)[2], została założona 15 maja 1908 roku, w czasach, gdy zorganizowany hokej wciąż dopiero się tworzył. Pierwszy mecz hokeja na lodzie w hali odbył się 3 marca 1875 roku w Victoria Skating Rink w Montrealu[3]. W 1887 roku cztery kluby z Montrealu utworzyły Amateur Hockey Association of Canada (AHAC) i wdrożyły zorganizowany harmonogram rozgrywek. Lord Stanley podarował Puchar Stanleya, który osoby zarządzające AHAC postanowiły przyznać najlepszej drużynie w rozgrywkach[4]. Eastern Canada Amateur Hockey Association (ECAHA) został zawiązany w 1905 roku[5], w którego zespołach występowali zarówno hokeiści zawodowi, jak i amatorzy. Ostatecznie ECAHA został rozwiązany, w wyniku czego został utworzony National Hockey Association (NHA)[6].

Prekursorem mistrzostw świata były mistrzostwa Europy w hokeju na lodzie, po raz pierwszy zorganizowane w szwajcarskiej wiosce Les Avants w styczniu 1910 roku[7]. Był to pierwszy oficjalny turniej przeznaczony dla drużyn narodowych. Udział w nim wzięły: Wielka Brytania, Niemcy, Belgia i Szwajcaria[8]. Wraz z rozwojem profesjonalnego hokeja w Ameryce Północnej, w 1917 roku powstała tam największa profesjonalna liga na świecie, National Hockey League (NHL)[9]. Mistrzostwa Europy rozgrywano przez pięć kolejnych lat, natomiast między 1915 a 1920 nie odbywały się one z powodu I wojny światowej[10].

Historia[edytuj]

1920–1928: igrzyska olimpijskie[edytuj]

Reprezentujący Kanadę zawodnicy Winnipeg Falcons (na zdjęciu w drodze na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1920) – pierwsi mistrzowie olimpijscy w hokeju na lodzie

Za pierwsze mistrzostwa świata w hokeju na lodzie IIHF uznaje turniej, który odbył się podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1920 w Antwerpii[10]. Jego organizatorem był komitet, którego członkiem był przyszły prezydent IIHF Paul Loicq. Turniej odbywał się w dniach 23–29 kwietnia; wzięło w nim udział siedem drużyn: Kanada, Czechosłowacja, Stany Zjednoczone, Szwajcaria, Szwecja, Francja i Belgia[11]. Kanadę reprezentowała drużyna Winnipeg Falcons, która zdobyła złoto, deklasując rywali ze stosunkiem bramek 27–1[12]. Amerykanie i Czechosłowacy kolejno zdobyli srebrny i brązowy medal[13]. W 1921 roku w Lozannie decyzją kongresu olimpijskiego pierwsze zimowe igrzyska olimpijskie zostały zorganizowane w 1924 roku w Chamonix, aczkolwiek jako zimowe igrzyska olimpijskie w tamtym czasie zostały uznane tylko przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl). Oficjalnie za takie zostały one uznane w 1926 roku podczas 25. sesji MKOl w Lizbonie[14].

Każdy kolejny turniej olimpijski w hokeju na lodzie do igrzysk w 1968 roku włącznie jest uznawany za mistrzostwa świata w tej dyscyplinie. Kanada zdobyła złoty medal na igrzyskach w 1924 i 1928 roku[15][16]. W 1928 roku Szwedzi i Szwajcarzy zdobyli swoje pierwsze medale – kolejno srebrny i brązowy. Zadebiutowała reprezentacja Niemiec, która zakończyła turniej na dziewiątym miejscu[17].

1930–1953: kanadyjska dominacja[edytuj]

Złoty medal zdobyty przez Czechosłowację (1947)

Pierwsze mistrzostwa świata zorganizowane niezależnie od igrzysk olimpijskich odbyły się w 1930 roku w trzech europejskich miastach: Chamonix, Wiedniu i Berlinie. Reprezentowana przez drużynę Toronto CCMs Kanada w meczu o złoto pokonała reprezentację Niemiec, a Szwajcarzy zdobyli brąz[18][19]. Kolejne dwa turnieje ponownie wygrała drużyna kanadyjska – w 1931 roku reprezentowana przez Manitoba Grads[20], a w kolejnym turnieju olimpijskim w 1932 roku przez Winnipeg Winnipegs[21][22]. Na mistrzostwach świata w 1933 roku w Pradze złoto przypadło reprezentacji Stanów Zjednoczonych, która została pierwszą niekanadyjską drużyną w historii wygrywającą ten turniej. Do 2016 roku był to jedyny złoty medal Stanów Zjednoczonych na turnieju mistrzostw świata niebędącym jednocześnie turniejem na igrzyskach olimpijskich[23]. Dwa dni przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1936 w Garmisch-Partenkirchen kanadyjscy oficjele złożyli protest dotyczący dwóch graczy brytyjskiego zespołu – Jamesa Fostera i Alexa Archera, którzy grali w Kanadzie, ale przenieśli się bez zgody do klubów występujących w English National League. Dawało im to możliwość występowania w barwach Wielkiej Brytanii podczas igrzysk. IIHF przyznała rację Kanadyjczykom, ale reprezentacja Wielkiej Brytanii zagroziła wycofaniem się z turnieju w przypadku wykluczenia dwójki zawodników. Na krótko przed rozpoczęciem igrzysk Kanadyjczycy wycofali protest. Wielka Brytania jako pierwsza drużyna w historii igrzysk była lepsza od Kanady i zdobyła olimpijskie złoto. Kanadyjczycy zdobyli srebro, a Amerykanie brąz[24]. W pozostałych mistrzostwach świata rozgrywanych w latach 30. za każdym razem triumfowała Kanada. W mistrzostwach świata w 1939 roku po raz pierwszy wystąpiła drużyna reprezentująca Finlandię[25]. II wojna światowa zmusiła do rezygnacji z organizowania igrzysk w 1940 i 1944 roku oraz mistrzostw świata w latach 1941–1946[26][18].

Po II wojnie światowej reprezentacja Czechosłowacji szybko stawała się jedną z czołowych drużyn świata. Byli najlepsi podczas mistrzostw świata w 1947 roku, aczkolwiek nie uczestniczyła w nich reprezentacja Kanady. W 1949 roku reprezentacja Czechosłowacji stała się trzecią drużyną, która zdobyła złoto w mistrzostwach świata, w których udział brali również Kanadyjczycy[10]. Niedługo przed igrzyskami w Sankt Moritz w 1948 roku światło dzienne ujrzał konflikt między dwoma amerykańskimi związkami hokejowymi – American Hockey Association (AHA) i Amateur Athletic Union (AAU). AAU, który zarządzał amatorskim hokejem w Stanach Zjednoczonych od 1930 roku, został wykluczony przez IIHF w 1947 roku, kiedy odmówił wsparcia drużyny składającej się z graczy z AHA. AAU stał na stanowisku, że pensje zawodników zrzeszonych w AHA są jawne, a w tamtym czasie igrzyska olimpijskie były przeznaczone wyłącznie dla amatorów (zarabianie na grze wykluczało amatorskość)[27]. Osiągnięto kompromis, dzięki czemu drużyna AHA została dopuszczona do turnieju, jednak nie była uznawana za oficjalnego uczestnika. Ostatecznie zajęła czwarte miejsce, ale po zakończeniu turnieju została zdyskwalifikowana[28][27]. Zarówno Czechosłowacja, jak i reprezentująca Kanadę drużyna RCAF Flyers, wygrały po siedem spotkań, a w meczu bezpośrednim padł remis. Złoto przyznano na podstawie średniej liczby bramek zdobytych w trakcie turnieju – Kanadyjczycy ze średnią 13,8 gola na mecz zdobyli złoto; Czechosłowakom, którzy strzelali średnio 4,4 gola na mecz, przyznano srebrny medal[29].

W 1950 roku reprezentacja Czechosłowacji, najlepsza drużyna na świecie w pierwszych kilku latach po II wojnie światowej, została pozbawiona możliwości obrony tytułu. W zaledwie kilka lat po wojnie kraj opuściło wielu sportowców (m.in. późniejszy zwycięzca WimbledonuJaroslav Drobný). Komunistyczne władze, chcące zastraszyć czeskie społeczeństwo i zniechęcić sportowców do kolejnych wyjazdów za granicę, za pomocą Sądu Państwowego w Pradze w zaledwie dwudniowym procesie skazały piętnastu hokeistów reprezentacji Czechosłowacji na kary od 8 miesięcy do 15 lat pozbawienia wolności. Za powód prześladowań komuniści podali domniemaną współpracę sportowców z zachodnimi szpiegami. Na najdłuższą karę został skazany m.in. domniemany przywódca „spisku”, najlepszy bramkarz na świecie Bohumil Modrý, który w wyniku wieloletniej przymusowej pracy w kopalni uranu w Jáchymowie zmarł niedługo po opuszczeniu obozu, w wieku 47 lat. Jedna z najlepszych reprezentacji w historii międzynarodowego hokeja na lodzie została nazwana przez IIHF „generacją straconą”[30][31].

Na igrzyskach w 1952 w Oslo Edmonton Mercurys zdobyli dla Kanady drugi z rzędu złoty medal olimpijski. Na kolejny tytuł mistrzów olimpijskich czekali oni 50 lat[32]. Mistrzostwa w 1953 roku były pierwszymi, w których uczestniczyły wyłącznie europejskie drużyny. Kanadyjczycy i Amerykanie nie wysłali swoich reprezentacji. Reprezentacja Związku Radzieckiego, na której debiut liczono, zrezygnowała z występu. Powodem była kontuzja gwiazdy reprezentacji, Wsiewołoda Bobrowa, której doznał krótko przed rozgrywkami[33]. Reprezentacja Czechosłowacji wycofała się w trakcie turnieju i wróciła do kraju z powodu śmierci prezydenta kraju Klementa Gottwalda. W efekcie turniej zakończyły tylko trzy drużyny: Szwecja, RFN i Szwajcaria. Niepokonani Szwedzi zdobyli swój pierwszy tytuł mistrzów świata[34].

1954–1962: rywalizacja radziecko-kanadyjska[edytuj]

Spotkanie pomiędzy Kanadą a Związkiem Radzieckim na mistrzostwach świata w 1954, zakończone zwycięstwem Sowietów 7–2

Mistrzostwa świata w 1954 roku zostały nazwane przez IIHF „początkiem nowej ery w międzynarodowym hokeju”[35]. Był to pierwszy międzynarodowy turniej reprezentacji Związku Radzieckiego. Pierwszą zorganizowaną ligę hokeja Sowieci utworzyli w 1946 roku, wcześniej koncentrując się na bandy[35]. Prowadzeni przez trenera Arkadija Czernyszowa pierwsze sześć spotkań ukończyli niepokonani. Kanada reprezentowana przez East York Lyndhursts również nie poniosła porażki. W finale turnieju po raz pierwszy w rozgrywkach międzynarodowych doszło do spotkania reprezentacji Związku Radzieckiego i Kanady. Drużyna radziecka wygrała mecz 7–2 i została piątą reprezentacją ze złotym medalem mistrzostw świata[35]. W 1955 roku mistrzostwa świata zorganizowano w RFN, gdzie w finale ponownie spotkały się oba zespoły. O meczu Kanadyjczyków ze Związkiem Radzieckim za oceanem było na tyle głośno, że kanadyjski spiker Foster Hewitt poleciał do Niemiec, by zapewnić swoim rodakom relację na żywo. Oba zespoły do finału podchodziły niepokonane. Kanada, reprezentowana przez Penticton Vees, pokonała hokeistów radzieckich 5–0 i odzyskała mistrzostwo świata[36]. Na igrzyskach w 1956 roku w Cortina d’Ampezzo kanadyjska drużyna Kitchener-Waterloo Dutchmen uległa zarówno hokeistom radzieckim, jak i amerykańskim, plasując się na trzecim miejscu podium. Reprezentacja Związku Radzieckiego wygrała wszystkie ze swoich spotkań i zdobyła swój pierwszy złoty medal olimpijski[37]. Na kolejne mistrzostwo świata radzieccy hokeiści musieli czekać siedem lat[10].

Stadion Łużniki w Moskwie, na którym odbyło się finałowe spotkanie mistrzostw świata w 1957

Mistrzostwa świata w 1957 roku odbyły się w Moskwie. W proteście przeciwko radzieckiej okupacji Węgier reprezentacje Kanady i Stanów Zjednoczonych nie przystąpiły do turnieju. Większość spotkań odbyła się w Hali Sportowej Łużniki, ale radzieckie władze zdecydowały, że mecz finałowy miał rozegrać się na pobliskim otwartym stadionie piłkarskim Łużniki. Spotkanie obserwowało co najmniej 55 tys. osób, co stanowiło rekord mistrzostw świata do 2010 roku. W decydującej o złocie potyczce reprezentacja gospodarzy podejmowała Szwedów. Mecz zakończył się remisem 3–3, ale dzięki sześciu zwycięstwom w poprzednich meczach hokeiści trzech koron zostali mistrzami świata (hokeiści radzieccy zanotowali pięć zwycięstw)[38]. Na mistrzostwa świata w 1958 roku powróciła reprezentacja Kanady, zdobywając dwa kolejne tytuły i w obu przypadkach wyprzedzając plasującą się na drugim miejscu reprezentację Związku Radzieckiego[10]. Po turnieju w 1958 roku grający w reprezentującym Kanadę zespole Whitby Dunlops środkowy Connie Broden zdobył złoto mistrzostw świata, by następnie przenieść się do Montreal Canadiens i sięgnąć po Puchar Stanleya. Tym samym Broden stał się jedynym hokeistą w historii, który w tym samym roku zdobył złoty medal mistrzostw świata i Puchar Stanleya (zawodnicy występujący w klubie walczącym o Puchar Stanleya nie mogli występować na mistrzostwach świata)[39]. Na igrzyskach olimpijskich w 1960 roku w Squaw Valley do czołowej czwórki zaliczano Kanadę, Związek Radziecki, Czechosłowację i Szwecję. Wszyscy jednak zostali pokonani przez zespół amerykański, który zwyciężył we wszystkich siedmiu meczach w drodze do swojego pierwszego złotego medalu olimpijskiego[40].

Na turnieju w 1961 roku rozgrywanym w Genewie i Lozannie Czechosłowacja pokonała Związek Radziecki i zremisowała z Kanadą, dzięki czemu w decydującej rundzie wszystkie trzy zespoły miały szanse na złoto. Czechosłowacy odnieśli zwycięstwo nad Szwecją 5–2, a Kanada pokonała drużynę radziecką 5–1. O złocie zadecydowała korzystniejsza różnica bramek Kanady, reprezentowanej przez Trail Smoke Eaters, ostatnią drużynę klubową reprezentującą Kanadę na turnieju międzynarodowym. Ostatnia runda turnieju odbyła się w cieniu kontrowersji – reprezentacja Niemiec (RFN) odmówiła gry z drużyną NRD, by uniknąć możliwej ceremonii z wzniesieniem jej flagi przy jednoczesnym odegraniu hymnu (w taki sposób honorowano zwycięski zespół). Reprezentacja RFN była postrzegana jako faworyt spotkania, lecz mimo to prezydent niemieckiego związku hokejowego Willi Daume nie chciał ryzykować. Porażka z NRD byłaby wstydliwa, a on straciłby twarz w oczach niemieckiego narodu. Mecz został zaliczony jako zwycięstwo NRD 5–0[41]. Na następne międzynarodowe rozgrywki Kanada wdrożyła program drużyny narodowej kierowany przez ojca Davida Bauera, jednak na kolejne mistrzostwo świata musiała czekać do 1993 roku[42]. Mistrzostwa świata w 1962 roku po raz pierwszy zostały zorganizowane w Ameryce Północnej. Turniej odbył się w Denver, ale został zbojkotowany przez Związek Radziecki i Czechosłowację. Szwecja pokonała Kanadę po raz pierwszy w historii tych rozgrywek i zdobyła swój trzeci złoty medal mistrzostw świata[43].

1963–1976: radziecka dominacja[edytuj]

David Bauer, który zbudował drużynę narodową składającą się z najlepszych amatorów w Kanadzie[44]

Na mistrzostwach świata w 1963 roku w Sztokholmie Związek Radziecki zdobył złoto, rozpoczynając serię kolejnych dziewięciu triumfów na mistrzostwach świata. Igrzyska olimpijskie w 1964 roku w Innsbrucku wsławiły się tym, że były pierwszymi, w których Kanada nie zdobyła złotego medalu olimpijskiego w hokeju na lodzie. Radzieccy hokeiści wygrali wszystkie siedem spotkań. Kanadyjczycy z pięcioma zwycięstwami i dwoma porażkami mieli taką samą liczbę zwycięstw i porażek co Szwedzi i Czechosłowacy. Przed 1964 rokiem, w przypadku takiej samej liczby meczów wygranych i przegranych, o końcowej klasyfikacji decydowała różnica bramek w rundzie medalowej. Przy zastosowaniu tych zasad Kanada zakończyłaby turniej na trzecim miejscu, wyprzedzając Czechosłowację. Na turnieju olimpijskim w Innsbrucku zasady zostały jednak zmienione. Do ustalenia różnicy bramek wzięto pod uwagę wszystkie mecze, a nie jak dotychczas tylko z rundy medalowej. W efekcie reprezentacja Kanady została bez medalu[45]. W tamtym czasie igrzyska olimpijskie były traktowane jak mistrzostwa świata. Jeśli zastosowanoby niezmienione zasady z tych rozgrywek, Kanada zakończyłaby turniej z brązowym medalem mistrzostw świata[46][47]. W kwietniu 2005 roku IIHF przyznała, że nastąpiła pomyłka i ogłosiła, że zweryfikowała ówczesną decyzję i przyzna kanadyjskiej reprezentacji z 1964 roku brązowy medal[48]. Jednakże dwa miesiące później IIHF zmieniła swoją decyzję, a we wrześniu odrzuciła kanadyjskie odwołanie[47][49].

Reprezentacja Związku Radzieckiego zdominowała pozostałe turnieje dekady. Po 1963 przez cztery lata była niepokonana na turniejach olimpijskich i mistrzostw świata. Radziecka seria zwycięstw została przerwana przez Czechosłowaków na igrzyskach olimpijskich w 1968. Mimo tej porażki i tak zdobyli złoto[50][51]. Igrzyska w 1964 były ostatnimi, na których turniej w hokeju na lodzie był jednoznaczny z mistrzostwami świata[52]. W 1969 roku doszło do dwóch „najbardziej emocjonujących meczów w historii międzynarodowego hokeja” pomiędzy Związkiem Radzieckim a Czechosłowacją[53]. Prawo do zorganizowania turnieju pierwotnie otrzymała Czechosłowacja, ale została ona zmuszona do rezygnacji w wyniku tzw. operacji „Dunaj”, czyli inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację w sierpniu 1968 roku[53]. Turniej odbył się w Sztokholmie, a przy istniejących napięciach w międzynarodowych stosunkach między oboma krajami, Czechosłowacy byli zdeterminowani, by pokonać radzieckich hokeistów. Świadczyło o tym zdanie wypowiedziane w wywiadzie wiele lat później przez ówczesnego kapitana Jozefa Golonki: „powiedzieliśmy sobie, że jeśli mielibyśmy nawet umrzeć na lodowisku, musimy ich pokonać”[53]. Oba spotkania zakończyły się zwycięstwem Czechosłowacji 2–0 i 4–3. Mimo to przegrali oba mecze ze Szwecją i ostatecznie zdobyli brązowy medal[53].

Władisław Trietjak – jeden z dwóch hokeistów, obok Aleksandra Ragulina, z dziesięcioma złotymi medalami mistrzostw świata[54]

Przy ciągłym wzroście jakości europejskich drużyn Kanadyjski Amatorski Związek Hokeja (CAHA) zwrócił uwagę, że kanadyjscy amatorzy nie byli już konkurencją dla hokeistów ze starego kontynentu i zaczął nalegać na możliwość korzystania z graczy występujących w ligach zawodowych. Na kongresie IIHF w 1969 roku IIHF pozwoliła Kanadzie na powołanie do reprezentacji na mistrzostwa świata w 1970 roku dziewięciu zawodowców występujących poza NHL[55]. Prawa do organizacji mistrzostw po raz pierwszy w historii zostały przyznane Kanadzie, a dokładniej miastom Montreal i Winnipeg[56]. Decyzja o korzystaniu z zawodowców została cofnięta w styczniu 1970 roku, po tym jak prezydent MKOl Avery Brundage oświadczył, że status hokeja jako sportu olimpijskiego będzie zagrożony, jeśli zmiana wejdzie w życie[55]. W odpowiedzi kanadyjska drużyna hokejowa nie wzięła udziału w igrzyskach w 1972 i 1976 roku[55]. Ponadto Kanada zrzekła się prawa do organizacji mistrzostw świata w 1970, więc przeniesiono je do Sztokholmu[56].

Reprezentacja Związku Radzieckiego, na czele z bramkarzem Władisławem Trietjakiem, a także napastnikami Walerijem Charłamowem, Aleksandrem Jakuszewem, Władimirem Pietrowem i Borisem Michajłowem, zdobyła złoto na mistrzostwach świata w 1970 i 1971 roku oraz złoto olimpijskie w 1972 roku[57]. Rok 1972 przeszedł do historii jako rok, w którym po raz pierwszy niezależnie od siebie zorganizowano turniej na igrzyskach olimpijskich i turniej mistrzostw świata. Na mistrzostwach świata w Pradze drużyna gospodarzy przerwała serię zwycięstw Związku Radzieckiego i zdobyła złoto, na które czekała od 1949 roku[52]. Radziecka drużyna szybko wróciła na zwycięską ścieżkę, triumfując w mistrzostwach świata w 1973 i 1974 roku, aczkolwiek w drugim z nich zostali oni wysoko pokonani przez Czechosłowaków. Była to jedna z najwyższych porażek w historii występów hokejowej reprezentacji Związku Radzieckiego w rozgrywkach międzynarodowych[57]. Turniej mistrzostw świata w 1976 roku odbył się w Katowicach. W dniu otwarcia Polska pokonała Związek Radziecki 6–4 dzięki hat-trickowi Wiesława Jobczyka i dyspozycji w bramce Andrzeja Tkacza. Była to jedna z największych niespodzianek w historii międzynarodowego hokeja – zwłaszcza, że dwa miesiące wcześniej, na turnieju olimpijskim, Polacy ulegli Sowietom 1–16. Na mistrzostwach świata radzieccy hokeiści ponieśli jeszcze dwie porażki i zdobyli srebro, natomiast złoto wywalczyła Czechosłowacja. Polska ukończyła turniej na siódmym miejscu i została zdegradowana do grupy B, gdzie zespoły grają wyłącznie w celu poprawienia swojej pozycji w rankingu (obecnie znana jako I Dywizja)[58].

1976–1987: pierwsze lata „otwartej rywalizacji”[edytuj]

W 1975 roku prezydentem IIHF został Günther Sabetzki, który pomógł rozwiązać spór z CAHA. IIHF zezwoliła na „otwartą rywalizację” wszystkich zawodników w mistrzostwach świata oraz przesunęła je na późniejszą część sezonu, by zawodnicy niebiorący udziału w play-offach NHL mogli w nich uczestniczyć. Mimo to hokeiści występujący w NHL wciąż nie byli dopuszczani do gry na igrzyskach olimpijskich, z jednej strony z powodu niechęci władz NHL do przerywania rozgrywek w środku sezonu, a z drugiej z strony z powodu polityki MKOl dotyczącej wyłącznej amatorskości zawodników. Ponadto IIHF zgodziła się udzielić wsparcia Canada Cup – zawodom mającym na celu zgromadzenie najlepszych zawodników z czołowych reprezentacji świata[59].

Moskwa 1979
Moskwa 1986
Radzieckie znaczki pocztowe upamiętniające mistrzostwa świata w hokeju na lodzie w Moskwie

Mistrzostwa w 1976 roku w Katowicach były pierwszymi z udziałem zawodowców. Mimo obowiązującej nowej reguły, skorzystała z niej tylko reprezentacja Stanów Zjednoczonych, powołując ośmiu hokeistów Minnesota North Stars i Minnesota Fighting Saints. Pierwsze w pełni otwarte mistrzostwa świata odbyły się w 1977 roku w Wiedniu. Po raz pierwszy udział wzięli aktywni kanadyjscy zawodnicy NHL, w tym dwukrotny MVP NHL Phil Esposito. Reprezentacje Szwecji i Finlandii wzmocniły swoje składy hokeistami z NHL i WHA. Wielu z kanadyjskich zawodników nie było przygotowanych do turnieju i nie zaznajomiło się z zasadami obowiązującymi w meczach międzynarodowych. Kanada zakończyła turniej na czwartym miejscu, przegrywając oba spotkania ze Związkiem Radzieckim z łącznym wynikiem 2–19. Czechosłowacja zdobyła złoto, zostając trzecią ekipą broniącą tytuł mistrzowski (po reprezentacjach Kanady i Związku Radzieckiego)[60].

Wraz z przystąpieniem do turnieju zawodowców, w IIHF obawiano się, że amatorzy i młodzi zawodnicy stracą miejsce w składach zespołów. W rezultacie mistrzostwom świata U-20 w hokeju na lodzie, rozgrywanym dorocznie od 1974 roku jako nieoficjalny turniej zamknięty, nadano pełny status mistrzostw świata. Pierwszą edycję zorganizowano po mistrzostwach świata w 1977, lecz była ona przeznaczona wyłącznie dla zawodników poniżej 20. roku życia[61]. W 1999 roku utworzono mistrzostwa świata do lat 18, które zwykle są rozgrywane w kwietniu. Zazwyczaj nie bierze w nich udziału część czołowych hokeistów z Ameryki Północnej, ponieważ w tym okresie jest zaangażowana w grę w play-offach lig juniorskich[62].

Począwszy od 1978 drużyna Związku Radzieckiego zdobyła pięć kolejnych tytułów mistrzów świata, będąc niepokonaną od 1981 roku, przez turniej olimpijski w 1984 roku, po rok 1985[63]. W tym okresie Kanada pozostawała w światowej czołówce, zdobywając trzy brązowe medale. W latach igrzysk olimpijskich w 1980, 1984 i 1988 turnieje mistrzostw świata nie odbyły się[10].

Mistrzostwa świata w 1987 roku w Wiedniu odbyły się w cieniu kilku kontrowersji. Na początku turnieju w składzie reprezentacji RFN znajdował się Miroslav Sikora, polsko-niemiecki napastnik, który na mistrzostwach świata U-20 reprezentował Polskę. Sikora został naturalizowanym obywatelem RFN i wystąpił w pierwszych trzech spotkaniach, zdobywając bramkę w wygranym 3–1 spotkaniu z Finlandią. Po meczu Finowie złożyli protest, domagając się weryfikacji wyniku, ponieważ Niemcy wystawili w składzie nieuprawnionego zawodnika. W tamtym czasie hokeiści, bez względu na okoliczności, nie mogli zmienić reprezentowanego państwa na inne. IIHF przyznała rację i dwa punkty za zwycięstwo Finom.

Niemieccy przedstawiciele złożyli protest w austriackim sądzie rejonowym. Sąd przyznał rację Niemcom i oddalił decyzję IIHF, dzięki czemu mogli zachować punkty za zwycięstwo. Wynik ten wpłynął na końcowe pozycje drużyn, ponieważ w przypadku podtrzymania decyzji IIHF o odebraniu punktów Niemcom, to Finowie – nie Szwedzi – awansowaliby do rundy medalowej[64]. Finowie odnieśli tylko dwa zwycięstwa i odpadli z rywalizacji już w rundzie grupowej, natomiast Szwedzi zdobyli pierwszy złoty medal mistrzostw świata od 1962 roku. Kontrowersje wzbudzał również format turnieju: reprezentacja Związku Radzieckiego ukończyła turniej niepokonana, ale to Szwedzi, którzy przegrali trzy spotkania w pierwszej rundzie grupowej, zdobyli złoto dzięki różnicy bramek w wyniku wysokiego zwycięstwa 9–0 nad Kanadą[65].

1989–1992: upadek „żelaznej kurtyny”[edytuj]

Igor Łarionow – radziecki napastnik, czterokrotny zdobywca tytułu mistrza świata przed odejściem do NHL w 1989[66]

Przed 1989 rokiem zawodnicy żyjący w Związku Radzieckim, Czechosłowacji i pozostałych krajach za „żelazną kurtyną” nie mieli możliwości opuszczenia swojej ojczyzny, by występować w NHL[67]. W marcu 1989 roku Siergiej Priachin został pierwszym członkiem radzieckiej reprezentacji, który otrzymał pozwolenie na występy w nieradzieckiej drużynie[68][69]. Kilku innych zawodników, w tym Igor Łarionow i Wiaczesław Fietisow, również chciało występować w NHL. Radzieckie władze zdecydowały się pozwolić opuścić kraj tym zawodnikom, jeśli wystąpią w ostatnim turnieju w barwach drużyny narodowej. Zawodnicy przystali na tę propozycję, w efekcie czego reprezentacja Związku Radzieckiego zdobyła swój 21. tytuł mistrzów świata[66]. Krótko później w NHL zaczęło grać coraz więcej radzieckich hokeistów[70]. Wielu z najlepszych zawodników opuściło radziecką ligę, w tym cała „Rosyjska Piątka” (zwana też „Green Unit”) – Igor Łarionow, Wiaczesław Fietisow, Władimir Кrutow, Siergiej Makarow i Aleksiej Kasatonow[71]. W kolejnym roku drużyna radziecka była zdezorganizowana, a mimo tego zwyciężyła w mistrzostwach świata w 1990 roku. Był to ostatni turniej mistrzowski, w którym triumfowała reprezentacja Związku Radzieckiego. W 1991 roku szwedzki napastnik Mats Sundin – pierwszy Europejczyk wydraftowany z numerem 1 w NHL – poprowadził swoją drużynę po złoty medal. Sowieci zdobyli brąz – ostatni medal w historii tej reprezentacji[72]. Podczas turnieju mistrzostw świata w 1991 roku po raz 66. i zarazem ostatni rozdano medale mistrzostw Europy. W tym rankingu uwzględniano mecze wyłącznie przeciwko reprezentacjom kontynentu. Mistrzem Europy została reprezentacja Związku Radzieckiego, srebro przyznano Szwedom, a brąz Finom.

W grudniu 1991 roku ZSRR przestał istnieć. Dziewięć byłych republik radzieckich zostało włączonych do struktur IIHF i rozpoczęło swoje występy na arenie międzynarodowej. Rosja została sukcesorem Związku Radzieckiego. Przy tak dużym napływie nowych reprezentacji IIHF zwiększyła liczbę miejsc na mistrzostwach z ośmiu do dwunastu[73]. Od 1963 do 1991 roku reprezentacje tylko czterech państw triumfowały w mistrzostwach świata: Związku Radzieckiego, Czechosłowacji, Szwecji i Kanady. Sowieci w każdym turnieju mistrzowskim, w którym brali udział, zdobywali medal (od 1954 do 1991)[10]. Na mistrzostwach w 1992 roku Szwedzi wywalczyli drugie z rzędu złoto. Finowie sięgnęli po srebrny medal – ich pierwszy medal mistrzostw świata w historii (Finlandia wcześniej zdobyła srebro na turnieju olimpijskim w 1988 roku)[74].

1993–obecnie[edytuj]

1 stycznia 1993 Czechosłowacja podzieliła się na dwa osobne państwa: Czechy i Słowację. IIHF uznała Czechy prawnym następcą Czechosłowacji, co pozwoliło reprezentacji tego kraju utrzymać pozycję w najwyższej grupie mistrzostw świata, podczas gdy Słowacja musiała rozpoczynać rozgrywki w najniższej dywizji (grupa C)[75]. Cała następna dekada została zdominowana przez tzw. „wielką szóstkę” – Kanadę, Czechy, Finlandię, Rosję, Szwecję i Stany Zjednoczone[76]. Od 1992 do 1996 roku pięć różnych reprezentacji zostawało mistrzami świata. Na mistrzostwach w 1993 roku Rosja zdobyła swój pierwszy tytuł mistrzów świata jako niezależne państwo, a Czesi zdobyli swój pierwszy medal (brązowy)[10]. W 1994 roku reprezentacja Kanady odniosła zwycięstwo we wszystkich spotkaniach rundy grupowej, a w finale pokonała reprezentację Finlandii, zdobywając pierwszy od 1961 roku tytuł mistrzów świata[77]. Następnego roku turniej odbył się w Szwecji. Finlandia zdobyła swój pierwszy złoty medal mistrzostw świata. Poprowadzeni przez pierwszą linię złożoną z Saku Koivu, Ville Peltonena i Jere Lehtinena w meczu o mistrzostwo pokonali Szwedów[78]. W 1995 roku rywalizująca w grupie B reprezentacja Słowacji z Peterem Šťastným na czele awansowała do grupy A, w której rywalizowała przez następne lata[79]. W 1996 roku Czesi zdobyli swoje pierwsze mistrzostwo świata jako odrębne państwo. W tym okresie spośród drużyn „wielkiej szóstki” tylko Stanom Zjednoczonym nie udało się zdobyć złotego medalu[10], chociaż w 1996 roku odnieśli zwycięstwo w Pucharze Świata[80]. W połowie lat 90. kilka nowych zespołów jak Łotwa, Białoruś, Kazachstan i Ukraina, szybko wzmacniało swoją pozycję w światowym hokeju, więc reprezentacjom starszych krajów, takich jak Austria, Włochy i Szwajcaria, groził spadek do grupy B. IIHF, mając na uwadze wizję spadku przychodów z tytułu reklam w tych krajach, zwiększyła liczbę reprezentacji do 16, począwszy od 1998 roku[81].

Zdobycie bramki przez Aleksandra Siomina podczas meczu o złoto Kanada–Rosja na mistrzostwach świata w 2008

W latach 1996–2001 Czesi zdobyli sześć kolejnych medali mistrzostw świata, w tym złote w 1999, 2000 i 2001 roku, oraz złoto olimpijskie na igrzyskach w 1998 roku w Nagano[82][83]. W 2002 roku uważani za faworytów do złota Czesi odpadli z turnieju w jego ćwierćfinale, ulegając drużynie rosyjskiej. O mistrzostwie zadecydował pojedynek Rosjan ze Słowakami. Słowacki prawoskrzydłowy Peter Bondra strzelił bramkę w ostatnich dwóch minutach gry, dzięki czemu Słowacja zdobyła swój pierwszy złoty medal mistrzostw świata[84]. Podczas mistrzostw w 2003 roku Szwedzi dokonali jednego z największych powrotów w historii turnieju – mimo początkowo niekorzystnego wyniku 1–5 zdołali wyjść na prowadzenie i ostatecznie wygrali ćwierćfinałowe spotkanie 6–5[85]. Na tym samym turnieju doszło również do jednej z największych niespodzianek w jego historii. Powracająca po 54 latach do elity reprezentacja Danii zwyciężyła reprezentację Stanów Zjednoczonych. Po tej porażce Amerykanie nie potrafili się już podnieść i przegrali kolejne dwa spotkania grupowe. Po raz pierwszy od 1983 roku hokeiści z Ameryki Północnej byli zagrożeni spadkiem do niższej dywizji. Pomimo wygranej w rundzie o utrzymanie w elicie, zajęli oni najniższe, 13. miejsce w historii ich występów na mistrzostwach świata[86]. W meczu finałowym między Szwecją a Kanadą konieczna była dogrywka. W 13. minucie padła zwycięska bramka dla Kanady a jej strzelcem był Anson Carter, jednak na ogłoszenie zwycięstwa hokeiści musieli czekać 10 minut – tyle czasu zajęło sędziom analizowanie powtórek pod kątem przekroczenia przez krążek linii bramkowej[87]. W kolejnym roku doszło do rewanżu między oboma zespołami, zwycięstwo ponownie odnieśli Kanadyjczycy[88].

Członkowie mistrzowskiej reprezentacji Rosji z prezydentem Dmitrijem Miedwiediewem (2008)

Sezon 2004–2005 rozgrywek NHL początkowo został zawieszony, a ostatecznie odwołany z powodu braku porozumienia między władzami NHL a NHLPA w sprawie wysokości zarobków zawodników NHL[89]. Mistrzostwa świata w 2005 roku, w których udział wzięło więcej czołowych hokeistów z NHL niż zazwyczaj, zakończyły się triumfem reprezentacji Czech[90]. Na igrzyskach olimpijskich w 2006 roku w Turynie Szwecja zdobyła złoty medal, pokonując w spotkaniu finałowym Finlandię. Trzy miesiące później Szwecja zwyciężyła w mistrzostwach świata i została pierwszą drużyną, która zdobyła złoto olimpijskie i złoto mistrzostw świata w jednym roku[91]. Mistrzostwa w 2007 roku w Moskwie okazały się zwycięskie dla Kanady, która w meczu o złoto zwyciężyła Finlandię[92]. Kolejny turniej po raz pierwszy został zorganizowany w Kanadzie. Po bramce Ilji Kowalczuka w dogrywce Rosja pokonała ekipę gospodarzy i sięgnęła po pierwsze złoto od 1993 roku[93]. Rosjanie obronili tytuł mistrzowski w 2009 roku, ponownie pokonując Kanadę (2–1)[94]. W tym samym roku dyrektor NHLPA Paul Kelly zasugerował, by mistrzostwa świata odbywały się co drugi rok oraz przerywanie rozgrywek NHL, by umożliwić występy wszystkim zawodnikom. Prezydent IIHF René Fasel odniósł się do propozycji, twierdząc, że turniej jest związany kontraktami telewizyjnymi i tak duża zmiana byłaby trudna do wdrożenia[95].

Turniej w 2010 roku odbył się w Niemczech. Inaugurujące mistrzostwa świata spotkanie między drużyną gospodarzy a Stanami Zjednoczonymi zostało rozegrane na Veltins-Arena w Gelsenkirchen. Mecz z trybun obserwowało 77 803 osób, co było rekordem frekwencji na meczu hokejowym do 11 grudnia 2010 roku (wtedy spotkanie Michigan Wolverines z Michigan State Spartans obserwowało 104 173 osób)[96][97]. W rundzie grupowej zanotowano kilka niespodziewanych wyników, w tym pierwsze w historii mistrzostw świata zwycięstwo Szwajcarów z Kanadyjczykami[98], porażka Czechów z Norwegami[99] oraz zwycięstwo Duńczyków nad Finami i Amerykanami na drodze do ich pierwszego występu w ćwierćfinale[100]. Drużyna gospodarzy, która rozegrany rok wcześniej turniej zakończyła na 15. miejscu i uniknęła relegacji do I Dywizji ze względu na organizację następnych mistrzostw, awansowała do półfinałów po raz pierwszy od wdrożenia systemu play-off[101]. Niemcy zakończyli turniej na 4. miejscu, przegrywając w meczu o brąz ze Szwedami. W meczu o złoto Czesi pokonali drużynę rosyjską, kończąc jej serię 27 kolejnych zwycięstw[102].

Czeska drużyna mistrzowska na Rynku Staromiejskim w Pradze (2010)

Turniej mistrzowski w 2011 roku zorganizowała Słowacja, po raz pierwszy od rozpadu Czechosłowacji w 1993 roku. Po pokonaniu Szwedów 6–1 Finlandia zdobyła swój drugi złoty medal mistrzostw świata. Czesi okazali się lepsi od Rosjan i to oni sięgnęli po brązowy medal[103]. Kolejne dwa turnieje, w 2012 i 2013 roku, zorganizowały wspólnie dwa państwa – Finlandia i Szwecja[104]. Wstępnie w 2012 roku impreza miała odbyć się w Finlandii, a w 2013 roku w Szwecji. Obie federacje oraz IIHF postanowiły obie edycje zorganizować razem. Dzięki temu zawodnicy i kibice mieli do dyspozycji dwie podstawowe areny – we wcześniejszych edycjach dodatkowa arena przeważnie była mniejsza i przyciągała mniejszą liczbę widzów[104]. Ponadto drużyny fińska i szwedzka mogły występować przed własną publicznością dwa lata z rzędu, mimo że jak pokazywała historia, niekoniecznie musi działać to na korzyść drużyny gospodarza (przed 2012 rokiem jedynym gospodarzem, który został złotym medalistą mistrzostw świata, był Związek Radziecki w 1986 roku)[104]. W 2012 roku po złoto sięgnęła Rosja, pokonując w meczu finałowym Słowację, brąz wywalczyli Czesi po spotkaniu z Finami[105]. W 2013 roku do finału dotarli Szwajcarzy, którzy w poprzednich meczach nie odnieśli porażki, jednak w meczu o złoto ulegli 1–5 Szwedom. Był to pierwszy medal dla Szwajcarii od 1953 roku. Natomiast Szwedzi zostali pierwszymi mistrzami świata będącymi w roli gospodarza turnieju od czasu Związku Radzieckiego w 1986 roku[106].

W 2014 roku mistrzostwa odbyły się na Białorusi. Po wyborze gospodarza turnieju zaistniały kontrowersje. Parlament Europejski i inne instytucje Unii Europejskiej domagały się, by mistrzostwa świata w 2014 roku nie odbywały się na Białorusi[107][108]. Specjalny list w tej sprawie wystosował przewodniczący Parlamentu Europejskiego Jerzy Buzek, zwracając uwagę na niedemokratyczne zachowania władz białoruskich (m.in. więzienie przeciwników politycznych przez Alaksandra Łukaszenkę)[109]. Na samym turnieju doszło do kilku niespodzianek z reprezentacjami drugiego planu w roli głównej. Francja pokonała Kanadę po raz drugi w historii nowoczesnego hokeja, dzięki czemu dotarła do ćwierćfinału. Przyszli finaliści, Finowie, ulegli Łotyszom. Do półfinału awansowali tylko dzięki wygranym rzutom karnym w spotkaniu ze Szwajcarami. Złoto zdobyła Rosja, która wygrała wszystkie 10 spotkań[110], srebro zdobyła Finlandia, a brąz przyznano Szwedom, którzy okazali się lepsi od Czechów[111].

Reprezentacja Kanady z trofeum (2016)

Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2015 odbyły się w Pradze. Był to ostatni turniej Jaromíra Jágra w barwach reprezentacji Czech[112]. Zarówno czescy kibice, jak i drużyna, przystępowali do turnieju z wielkimi oczekiwaniami[113]. Drużyna gospodarzy czekała na złoty medal od 2010 roku, wyrównując najdłuższy okres bez mistrzostwa świata od czasu rozpadu Czechosłowacji. Turniej został zdominowany przez niepokonaną drużynę kanadyjską, która w meczu finałowym wygrała 6–1 z Rosją. Kapitan zespołu z Ameryki Północnej, Sidney Crosby, dołączył do Triple Gold Club, jednocześnie zostając pierwszym zawodnikiem, który dokonał tego, będąc kapitanem wszystkich trzech drużyn[114]. Brązowy medal zdobyła reprezentacja Stanów Zjednoczonych, Czesi drugi raz z rzędu zakończyli turniej na czwartym miejscu. W 2016 roku Kanada zdobyła swój 26. złoty medal, pokonując w finale Finlandię. Dzięki temu zwycięstwu Corey Perry został drugim z rzędu Kanadyjczykiem, jak i kapitanem reprezentacji Kanady, po Sidneyu Crosbym w 2015 roku, który dołączył do Triple Gold Club[115]. W spotkaniu o brązowy medal Rosjanie zwyciężyli Amerykanów 7–2. Po roku absencji do elity powróciła reprezentacja Kazachstanu, a po sześcioletniej przerwie – reprezentacja Węgier. Oba zespoły zajęły dwa ostatnie miejsca na tym turnieju i ponownie zostały zdegradowane do I Dywizji.

Zasady[edytuj]

Zasady gry[edytuj]

Na wszystkich turniejach międzynarodowych organizowanych przez IIHF przestrzegane są zasady zapisane w IIHF Official Rule Book[116]. Część z nich nieco odbiega od tych, które obowiązują w rozgrywkach NHL. Najistotniejsze różnice dotyczą przede wszystkim rozmiaru lodowiska, nakładanych na zawodników kar za przewinienia oraz maksymalnej liczby zawodników w meczowym składzie[117].

Uprawnienia[edytuj]

IIHF wymienia warunki konieczne do spełnienia, by zawodnik mógł brać udział w międzynarodowych turniejach[118]:

  • każdy zawodnik musi być pod jurysdykcją narodowego związku zrzeszonego w IIHF,
  • każdy zawodnik musi być obywatelem państwa, które reprezentuje.

Jeśli zawodnik, który nigdy nie występował w turnieju organizowanym przez IIHF, zmieni obywatelstwo, musi występować w rozgrywkach krajowych przez co najmniej dwa kolejne sezony i również 16 kolejnych miesięcy (wcześniej 24 miesiące[119]) oraz musi mieć ważną międzynarodową kartę transferową (ang. International Transfer Card, ITC)[118]. Jeśli zawodnik, który występował wcześniej w turnieju organizowanym przez IIHF, pragnie zmienić drużynę narodową, musi występować w rozgrywkach tego kraju przez cztery lata. Zawodnik może zmienić reprezentowany kraj tylko raz[118].

System[edytuj]

Podział przed 2012[edytuj]

W pierwszej dekadzie XXI wieku mistrzostwa rozgrywano wedle następującego podziału:

  • Elita: złożona z 16 zespołów – spośród tej grupy wyłaniano mistrza świata, każdorazowo degradowane były dwie reprezentacje.
  • I Dywizja: stanowiła zaplecze elity – występowało w niej 12 zespołów podzielonych na dwie grupy; awans do elity uzyskiwały dwie reprezentacje, które zwyciężyły w swojej grupie.
  • II Dywizja: grało w niej 12 zespołów podzielonych na dwie grupy, awans do I Dywizji zdobywali zwycięzcy obu grup.
  • III Dywizja: grało w niej 6 zespołów.

Podział od 2012[edytuj]

12 maja 2011 roku na nadzwyczajnym kongresie IIHF w Bratysławie przyjęto zmiany dotyczące formuły mistrzostw. O ile status quo obowiązujące w elicie zostało zachowane, o tyle kilku roszad dokonano w pozostałych dywizjach. I Dywizję podzielono na dwie nierównorzędne grupy A i B, tak samo uczyniono z II Dywizją. Tym samym stworzono nowe szczeble mistrzowskie, czego efektem było obsunięcie o klasę niżej niektórych reprezentacji. Zmiany obowiązują począwszy od mistrzostw świata w 2012 roku[120].

  • Elita: 16 zespołów – spośród tej grupy wyłaniany jest mistrz świata, każdorazowo degradowane są dwie reprezentacje.
  • I Dywizja Grupa A: zaplecze elity – występuje w niej 6 zespołów, awans do elity uzyskują dwie pierwsze reprezentacje.
  • I Dywizja Grupa B: trzecia klasa – liczy 6 zespołów, awans do Dywizji I Grupy A uzyskuje jedna drużyna.
  • II Dywizja Grupa A: liczy 6 zespołów, awans do Dywizji I Grupy B uzyskuje jeden zespół.
  • II Dywizja Grupa B: liczy 6 zespołów, awans do Dywizji II Grupy A uzyskuje jeden zespół, degradowany do Dywizji III jest ostatni zespół.
  • III Dywizja: do turnieju w 2016 roku liczyła 6 zespołów, do Dywizji II Grupy B awansuje pierwszy zespół. W przypadku większej liczby państw uczestniczących dla reprezentacji z najniższych pozycji w rankingu IIHF odbywał się turniej kwalifikacyjny. Od 2017 roku w turnieju weźmie udział 8 drużyn podzielonych na dwie grupy[121].

Elita od 2012[edytuj]

W walce o medale bierze udział 16 czołowych reprezentacji świata. Zespoły są dzielone na dwie grupy po 8 drużyn – o podziale decyduje światowy ranking, który bazuje na końcowych klasyfikacjach podczas ostatnich igrzysk olimpijskich i czterech poprzednich mistrzostw świata. Wyniki aktualniejszych turniejów mają nadaną większą wagę przy tworzeniu rankingu. Ostatnie mistrzostwa otrzymują wagę 100%, rok wcześniej 75% i tak dalej. Turniej olimpijski ma tę samą wagę co mistrzostwa świata rozegrane w roku olimpijskim[122].

Z początkiem 2012 roku zlikwidowana została runda eliminacyjna. Szesnaście zespołów jest dzielonych na dwie grupy po osiem, w której każda z ekip rozgrywa siedem spotkań. Po cztery czołowe drużyny z obu grup awansują do rundy pucharowej. W ćwierćfinałach pierwsza drużyna z pierwszej grupy spotyka się z czwartą drużyną z drugiej grupy, drugi zespół z pierwszej grupy rywalizuje z trzecim z drugiej grupy, trzeci z drugim oraz czwarty z pierwszym. Zwycięzcy awansują do półfinałów, a następnie do finału, w którym rywalizują o złoty medal. Drużyny przegrane w półfinałach rywalizują o medal brązowy.

Również począwszy od 2012 zrezygnowano z rundy o utrzymanie. Zespoły, które zajęły ósme miejsca w obu grupach, spadają do Grupy A I Dywizji.

I, II i III Dywizja od 2012[edytuj]

System rozgrywek w I i II Dywizji jest taki sam. Obie dywizje są podzielone na dwie niezależne od siebie grupy, w których zespoły rywalizują systemem kołowym (każdy z każdym). Przed 2012 rokiem dwie drużyny z pierwszych miejsc w obu grupach awansowały do elity, a dwie ostatnie były degradowane do II Dywizji. Począwszy od 2012 roku I i II Dywizję podzielono na będącą poziom wyżej grupę A i będącą poziom niżej grupę B. Dwie czołowe reprezentacje z Grupy A I Dywizji awansują do elity, natomiast ostatni zespół zamieni się miejscami z pierwszym zespołem Grupy B I Dywizji. Ostatni zespół w grupie B zamieni się miejscem ze zwycięzcą Grupy A II Dywizji. Ostatni zespół Grupy B II Dywizji spada do Dywizji III składającej się z dwóch równorzędnych, grup na które przypada po osiem drużyn (od 2017 roku). Na jego miejsce awansuje najlepsza drużyna III Dywizji[120].

Dywizje[edytuj]

Zwycięzcy mistrzostw świata w hokeju na lodzie z liczbą zwycięstw

     1

     2-4

     5-9

     10-19

     20+

Klucz:

Green-Up-Arrow.svg Awans
Disc Plain yellow dark.svg Nigdy nie awansował/spadł (rozpoczął w tej dywizji/grupie)
RedDownArrow.svg Spadek

Elita[edytuj]

Elita składa się z szesnastu czołowych reprezentacji świata rywalizujących o medale. 80. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie odbywały się w dniach 6–22 maja 2016 roku w Moskwie i Sankt Petersburgu. Podczas mistrzostw w 2017 roku mecze elity będą rozgrywane w Kolonii i w Paryżu, w dniach 5-21 maja.

Kraj Grupa

(stan na 2016)

Ranking IIHF

(stan na czerwiec 2016)

Członek

IIHF od

Członek

dywizji od

Przypis
 Białoruś Grupa B 9 1992 Green-Up-Arrow.svg 2005 [123]
 Czechy Grupa B 6 1908 Disc Plain yellow dark.svg 1993 [124]
 Dania Grupa A 13 1946 Green-Up-Arrow.svg 2003 [125]
 Finlandia Grupa B 3 1928 Disc Plain yellow dark.svg 1951 [126]
 Francja Grupa B 14 1908 Green-Up-Arrow.svg 2008 [127]
 Kanada Grupa B 1 1920 Disc Plain yellow dark.svg 1951 [128]
 Łotwa Grupa A 12 1931 Green-Up-Arrow.svg 1997 [129]
 Niemcy Grupa A 10 1909 Green-Up-Arrow.svg 2007 [130]
 Norwegia Grupa B 11 1935 Green-Up-Arrow.svg 2006 [131]
 Rosja Grupa A 2 1952 Disc Plain yellow dark.svg 1992 [132]
 Słowacja Grupa A 8 1993 Green-Up-Arrow.svg 1996 [133]
 Słowenia Grupa B 15 1992 Green-Up-Arrow.svg 2017 [134]
 Stany Zjednoczone Grupa A 4 1920 Green-Up-Arrow.svg 1985 [135]
  Szwajcaria Grupa B 7 1908 Green-Up-Arrow.svg 1998 [136]
 Szwecja Grupa A 5 1912 Disc Plain yellow dark.svg 1951 [137]
 Włochy Grupa A 18 1924 Green-Up-Arrow.svg 2017 [138]

I Dywizja[edytuj]

I Dywizję tworzy dwanaście drużyn. Reprezentacje z grupy A rywalizują o awans do elity, przegrany jest degradowany do Grupy B I Dywizji. Zespoły z grupy B rywalizują o awans do Grupy A I Dywizji, natomiast ostatnia drużyna spada do Grupy A II Dywizji. W 2016 roku mistrzostwa Grupy A I Dywizji rozegrano w Katowicach w dniach 23–29 kwietnia. Turniej grupy B odbył się w Zagrzebiu w dniach 17–23 kwietnia 2016[139]. Kolejny turniej grupy A odbędzie się w Kijowie, natomiast grupy B w Belfaście.

Kraj Grupa

(stan na 2016)

Ranking IIHF

(stan na czerwiec 2016)

Członek

IIHF od

Członek

dywizji od

Członek

grupy od

Przypis
 Austria Grupa A 17 1912 RedDownArrow.svg 2016 RedDownArrow.svg 2016 [140]
 Kazachstan Grupa A 16 1992 RedDownArrow.svg 2017 RedDownArrow.svg 2017 [141]
 Korea Płd. Grupa A 23 1960 Green-Up-Arrow.svg 2010 Green-Up-Arrow.svg 2016 [142]
 Polska Grupa A 20 1926 RedDownArrow.svg 2003 Green-Up-Arrow.svg 2015 [143]
 Ukraina Grupa A 22 1992 RedDownArrow.svg 2008 Green-Up-Arrow.svg 2017 [144]
 Węgry Grupa A 19 1927 RedDownArrow.svg 2017 RedDownArrow.svg 2017 [145]
 Chorwacja Grupa B 26 1992 Green-Up-Arrow.svg 2014 Green-Up-Arrow.svg 2014 [146]
 Estonia Grupa B 28 1935 Green-Up-Arrow.svg 2015 Green-Up-Arrow.svg 2015 [147]
 Holandia Grupa B 27 1935 Green-Up-Arrow.svg 2017 Green-Up-Arrow.svg 2017 [148]
 Japonia Grupa B 21 1930 RedDownArrow.svg 2005 RedDownArrow.svg 2017 [149]
 Litwa Grupa B 25 1938 Green-Up-Arrow.svg 2005 Disc Plain yellow dark.svg 2012 [150]
 Wielka Brytania Grupa B 24 1908 RedDownArrow.svg 1995 RedDownArrow.svg 2014 [151]

II Dywizja[edytuj]

II Dywizję tworzy dwanaście drużyn. Reprezentacje z grupy A rywalizują o awans do Grupy B I Dywizji, przegrany jest degradowany do Grupy B II Dywizji. Zespoły z grupy B rywalizują o awans do Grupy A II Dywizji, natomiast ostatnia drużyna spada do III Dywizji. W 2016 roku mistrzostwa Grupy A II Dywizji rozegrano w hiszpańskiej miejscowości Jaca w dniach 9–15 kwietnia. Turniej grupy B odbył się w Meksyku w dniach 9–15 kwietnia 2016. W 2017 turniej Grupy A II Dywizji zorganizuje miasto Gałacz w Rumunii, natomiast drużyny z grupy B będą rywalizować w Auckland w Nowej Zelandii.

Kraj Grupa

(stan na 2016)

Ranking IIHF

(stan na czerwiec 2016)

Członek

IIHF od

Członek

dywizji od

Członek

grupy od

Przypis
 Australia Grupa A 36 1938 RedDownArrow.svg 2013 Green-Up-Arrow.svg 2017 [152]
 Belgia Grupa A 32 1908 RedDownArrow.svg 2005 Green-Up-Arrow.svg 2013 [153]
 Hiszpania Grupa A 30 1923 RedDownArrow.svg 2012 Green-Up-Arrow.svg 2015 [154]
 Islandia Grupa A 35 1992 Green-Up-Arrow.svg 2007 Disc Plain yellow dark.svg 2012 [155]
 Rumunia Grupa A 29 1924 RedDownArrow.svg 2017 RedDownArrow.svg 2017 [156]
 Serbia Grupa A 31 1939 RedDownArrow.svg 2011 Disc Plain yellow dark.svg 2012 [157]
 Chiny Grupa B 37 1963 RedDownArrow.svg 2008 RedDownArrow.svg 2017 [158]
 Izrael Grupa B 34 1991 Green-Up-Arrow.svg 2012 RedDownArrow.svg 2015 [159]
 Korea Płn. Grupa B 40 1963 Green-Up-Arrow.svg 2016 Green-Up-Arrow.svg 2016 [160]
 Meksyk Grupa B 33 1985 Green-Up-Arrow.svg 2006 Disc Plain yellow dark.svg 2012 [161]
 Nowa Zelandia Grupa B 38 1977 Green-Up-Arrow.svg 2010 RedDownArrow.svg 2013 [162]
 Turcja Grupa B 42 1991 Green-Up-Arrow.svg 2017 Green-Up-Arrow.svg 2017 [163]

III Dywizja[edytuj]

III Dywizja przeważnie składa się z jednej grupy i od sześciu do ośmiu drużyn. Najlepsza drużyna w każdym roku awansuje do Grupy B II Dywizji. Turniej III Dywizji w 2016 roku z udziałem siedmiu reprezentacji odbył się w Stambule w dniach od 31 marca do 12 kwietnia 2016 roku. W 2017 roku turniej III Dywizji odbędzie się w Sofii. Zadebiutuje na nim reprezentacja Chińskiego Tajpej.

Kraj Ranking IIHF

(stan na czerwiec 2016)

Członek

IIHF od

Członek

dywizji od

Przypis
 Bośnia i Hercegowina 45 2001 Disc Plain yellow dark.svg 2015 [164]
 Bułgaria 39 1960 RedDownArrow.svg 2017 [165]
 Gruzja 47 2009 Disc Plain yellow dark.svg 2013 [166]
 Hongkong 44 1983 Disc Plain yellow dark.svg 2014 [167]
 Luksemburg 43 1912 RedDownArrow.svg 2005 [168]
 Południowa Afryka 41 1937 RedDownArrow.svg 2016 [169]
 ZEA 46 2001 Disc Plain yellow dark.svg 2010 [170]
 Chińskie Tajpej 1983 Disc Plain yellow dark.svg 2017 [171]
Drużyny z rankingu, które nie brały udziału w turnieju w 2016 roku
Kraj Ranking IIHF

(stan na 2016)

Członek

IIHF od

Członek

dywizji od

Przypis
 Grecja 49 1987 Disc Plain yellow dark.svg 2008 [172]
 Irlandia 48 1996 RedDownArrow.svg 2012 [173]
 Mongolia 50 1999 Disc Plain yellow dark.svg 2007 [174]

Występy łącznie[edytuj]

Liczba występów poszczególnych reprezentacji na mistrzostwach świata. Do 2016 roku odbyło się 80 edycji turnieju, w których łącznie brało udział 57 reprezentacji. Poniżej zaprezentowano liczbę sezonów spędzonych w poszczególnych dywizjach przez każdą drużynę.
Klucz:      – obecna dywizja (jeśli przy drużynie brakuje koloru, to znaczy że w bieżącym roku nie brała ona udziału w żadnym turnieju międzynarodowym).

Drużyna Elita I Dywizja II Dywizja III Dywizja Łącznie
 Armenia 4 4
 Australia 1 3 19 9 32
 Austria 31 32 7 70
 Belgia 12 5 26 8 51
 Białoruś 16 4 2 22
 Bośnia i Hercegowina 3 3
 Bułgaria 4 39 3 46
 Chiny 10 27 37
 Chińskie Tajpej 0
 Chorwacja 8 11 3 22
 Czechosłowacja 52 52
 Czechy 23 23
 Dania 14 14 20 48
 Estonia 14 7 1 22
 Finlandia 62 62
 Francja 29 18 16 63
 Grecja 10 10
 Gruzja 3 3
 Hiszpania 1 24 8 33
 Holandia 4 37 13 54
 Hongkong 3 3
 Irlandia 2 8 10
 Islandia 13 4 17
 Izrael 1 14 9 24
 Japonia 13 23 5 41
 Jugosławia 1 21 7 29
 Kanada 69 69
 Kazachstan 7 12 4 23
 Korea Płd. 9 17 5 31
 Korea Płn. 17 6 23
 Litwa 1 13 6 2 22
 Luksemburg 2 14 16
 Łotwa 24 3 1 28
 Meksyk 12 4 16
 Mongolia 6 6
 Niemcy 60 9 69
 Norwegia 34 27 3 64
 Nowa Zelandia 11 10 21
 NRD 13 14 27
 Polska 29 38 67
 Południowa Afryka 11 13 24
 Rosja 24 24
 Rumunia 10 29 18 1 58
 Serbia 1 8 9
 Serbia i Czarnogóra 9 2 11
 Słowacja 20 1 1 22
 Słowenia 8 10 5 23
 Stany Zjednoczone 67 5 72
  Szwajcaria 48 23 2 73
 Szwecja 74 74
 Turcja 5 13 18
 Ukraina 9 9 5 23
 Węgry 13 23 25 61
 Wielka Brytania 15 28 8 2 53
 Włochy 24 28 6 58
 ZEA 4 4
 ZSRR 34 34

Dotychczasowi medaliści[edytuj]

Legenda
  ^   Turniej odbył się podczas letnich igrzysk olimpijskich w Antwerpii.
  *   Turniej odbył się podczas zimowych igrzysk olimpijskich.
Przyszły turniej.
(#) Liczba kolejnego triumfu w historii. Druga liczba oznacza sumę wszystkich zwycięstw (w przypadku ZSRR i Rosji oraz Czechosłowacji i Czech).
Rok Złoto Srebro Brąz Miasta gospodarze Państwo gospodarz
1920 ^  Kanada (1)  Stany Zjednoczone  Czechosłowacja Antwerpia  Belgia
1924 *  Kanada (2)  Stany Zjednoczone  Wielka Brytania Chamonix  Francja
1928 *  Kanada (3)  Szwecja  Szwajcaria St. Moritz  Szwajcaria
1930  Kanada (4)  Rzesza Niemiecka  Szwajcaria Chamonix
Berlin
Wiedeń
 Francja
 Rzesza Niemiecka
 Austria
1931  Kanada (5)  Stany Zjednoczone  Austria Krynica  Polska
1932 *  Kanada (6)  Stany Zjednoczone  Rzesza Niemiecka Lake Placid  Stany Zjednoczone
1933  Stany Zjednoczone (1)  Kanada  Czechosłowacja Praga  Czechosłowacja
1934  Kanada (7)  Stany Zjednoczone  Rzesza Niemiecka Mediolan  Włochy
1935  Kanada (8)  Szwajcaria  Wielka Brytania Davos Szwajcaria Szwajcaria
1936 *  Wielka Brytania (1)  Kanada  Stany Zjednoczone Garmisch-Partenkirchen  III Rzesza
1937  Kanada (9)  Wielka Brytania  Szwajcaria Londyn  Wielka Brytania
1938  Kanada (10)  Wielka Brytania  Czechosłowacja Praga  Czechosłowacja
1939  Kanada (11)  Stany Zjednoczone  Szwajcaria Zurych, Bazylea  Szwajcaria
1947  Czechosłowacja (1)  Szwecja  Austria Praga  Czechosłowacja
1948 *  Kanada (12)  Czechosłowacja  Szwajcaria St. Moritz  Szwajcaria
1949  Czechosłowacja (2)  Kanada  Stany Zjednoczone Sztokholm  Szwecja
1950  Kanada (13)  Stany Zjednoczone  Szwajcaria Londyn  Wielka Brytania
1951  Kanada (14)  Szwecja  Szwajcaria Paryż  Francja
1952 *  Kanada (15)  Stany Zjednoczone  Szwecja Oslo, Drammen  Norwegia
1953  Szwecja (1)  RFN  Szwajcaria Zurych, Bazylea  Szwajcaria
1954  ZSRR (1)  Kanada  Szwecja Sztokholm  Szwecja
1955  Kanada (16)  ZSRR  Czechosłowacja Krefeld, Dortmund, Kolonia  RFN
1956 *  ZSRR (2)  Stany Zjednoczone  Kanada Cortina d’Ampezzo  Włochy
1957  Szwecja (2)  ZSRR  Czechosłowacja Moskwa  ZSRR
1958  Kanada (17)  ZSRR  Szwecja Oslo  Norwegia
1959  Kanada (18)  ZSRR  Czechosłowacja Praga, Bratysława  Czechosłowacja
1960 *  Stany Zjednoczone (2)  Kanada  ZSRR Squaw Valley  Stany Zjednoczone
1961  Kanada (19)  Czechosłowacja  ZSRR Genewa, Lozanna  Szwajcaria
1962  Szwecja (3)  Kanada  Stany Zjednoczone Colorado Springs, Denver  Stany Zjednoczone
1963  ZSRR (3)  Szwecja  Czechosłowacja Sztokholm  Szwecja
1964 *  ZSRR (4)  Szwecja  Czechosłowacja Innsbruck  Austria
1965  ZSRR (5)  Czechosłowacja  Szwecja Tampere  Finlandia
1966  ZSRR (6)  Czechosłowacja  Kanada Lublana  Jugosławia
1967  ZSRR (7)  Szwecja  Kanada Wiedeń  Austria
1968 *  ZSRR (8)  Czechosłowacja  Kanada Grenoble  Francja
1969  ZSRR (9)  Szwecja  Czechosłowacja Sztokholm  Szwecja
1970  ZSRR (10)  Szwecja  Czechosłowacja Sztokholm  Szwecja
1971  ZSRR (11)  Czechosłowacja  Szwecja Berno, Genewa  Szwajcaria
1972  Czechosłowacja (3)  ZSRR  Szwecja Praga  Czechosłowacja
1973  ZSRR (12)  Szwecja  Czechosłowacja Moskwa  ZSRR
1974  ZSRR (13)  Czechosłowacja  Szwecja Helsinki  Finlandia
1975  ZSRR (14)  Czechosłowacja  Szwecja Monachium, Düsseldorf  RFN
1976  Czechosłowacja (4)  ZSRR  Szwecja Katowice  Polska
1977  Czechosłowacja (5)  Szwecja  ZSRR Wiedeń  Austria
1978  ZSRR (15)  Czechosłowacja  Kanada Praga  Czechosłowacja
1979  ZSRR (16)  Czechosłowacja  Szwecja Moskwa  ZSRR
1981  ZSRR (17)  Szwecja  Czechosłowacja Göteborg, Sztokholm  Szwecja
1982  ZSRR (18)  Czechosłowacja  Kanada Helsinki, Tampere  Finlandia
1983  ZSRR (19)  Czechosłowacja  Kanada Düsseldorf, Dortmund, Monachium  RFN
1985  Czechosłowacja (6)  Kanada  ZSRR Praga  Czechosłowacja
1986  ZSRR (20)  Szwecja  Kanada Moskwa  ZSRR
1987  Szwecja (4)  ZSRR  Czechosłowacja Wiedeń  Austria
1989  ZSRR (21)  Kanada  Czechosłowacja Sztokholm, Södertälje  Szwecja
1990  ZSRR (22)  Szwecja  Czechosłowacja Berno, Fryburg  Szwajcaria
1991  Szwecja (5)  Kanada  ZSRR Turku, Helsinki, Tampere  Finlandia
1992  Szwecja (6)  Finlandia  Czechosłowacja Praga, Bratysława  Czechosłowacja
1993  Rosja (1/23)  Szwecja  Czechy Dortmund, Monachium  Niemcy
1994  Kanada (20)  Finlandia  Szwecja Bolzano, Canazei, Mediolan  Włochy
1995  Finlandia (1)  Szwecja  Kanada Sztokholm, Gävle  Szwecja
1996  Czechy (1/7)  Kanada  Stany Zjednoczone Wiedeń  Austria
1997  Kanada (21)  Szwecja  Czechy Helsinki, Turku, Tampere  Finlandia
1998  Szwecja (7)  Finlandia  Czechy Zurych, Bazylea  Szwajcaria
1999  Czechy (2/8)  Finlandia  Szwecja Oslo, Lillehammer, Hamar  Norwegia
2000  Czechy (3/9)  Słowacja  Finlandia Petersburg  Rosja
2001  Czechy (4/10)  Finlandia  Szwecja Kolonia, Hanower, Norymberga  Niemcy
2002  Słowacja (1)  Rosja  Szwecja Göteborg, Karlstad, Jönköping  Szwecja
2003  Kanada (22)  Szwecja  Słowacja Helsinki, Tampere, Turku  Finlandia
2004  Kanada (23)  Szwecja  Stany Zjednoczone Praga, Ostrawa  Czechy
2005  Czechy (5/11)  Kanada  Rosja Innsbruck, Wiedeń  Austria
2006  Szwecja (8)  Czechy  Finlandia Ryga  Łotwa
2007  Kanada (24)  Finlandia  Rosja Moskwa, Mytiszczi  Rosja
2008  Rosja (2/24)  Kanada  Finlandia Halifax, Québec  Kanada
2009  Rosja (3/25)  Kanada  Szwecja Kloten, Berno  Szwajcaria
2010  Czechy (6/12)  Rosja  Szwecja Kolonia, Mannheim, Gelsenkirchen  Niemcy
2011  Finlandia (2)  Szwecja  Czechy Bratysława, Koszyce  Słowacja
2012  Rosja (4/26)  Słowacja  Czechy Helsinki
Sztokholm
 Finlandia
 Szwecja
2013  Szwecja (9)  Szwajcaria  Stany Zjednoczone Sztokholm
Helsinki
 Szwecja
 Finlandia
2014  Rosja (5/27)  Finlandia  Szwecja Mińsk  Białoruś
2015  Kanada (25)  Rosja  Stany Zjednoczone Praga, Ostrawa  Czechy
2016  Kanada (26)  Finlandia  Rosja Moskwa, Petersburg  Rosja
2017 Kolonia
Paryż
 Niemcy
 Francja
2018 Kopenhaga, Herning  Dania
2019 Bratysława, Koszyce  Słowacja
2020 Zurych, Lozanna  Szwajcaria

Tabela medalowa[edytuj]

W dwóch przypadkach nastąpiła formalna kontynuacja przynależności w IIHF: Rosja przejęła członkostwo byłego ZSRR, a Czechy – byłej Czechosłowacji. Z tego względu w bilansie medalowym sumuje się uzyskane osiągnięcia medalowe tych państw.

Lp. Reprezentacja Złoto Srebro Brąz Razem
1.  ZSRR
 Rosja
Łącznie
22
5
27
7
3
10
5
3
8
34
10
45
2.  Kanada 26 12 9 47
3.  Szwecja 9 19 16 44
4.  Czechosłowacja
 Czechy
Łącznie
6
6
12
12
1
13
16
5
21
34
12
46
5.  Stany Zjednoczone 2 9 7 18
6.  Finlandia 2 8 3 13
7.  Wielka Brytania 1 2 2 5
8.  Słowacja 1 2 1 4
9.  Szwajcaria 0 2 8 10
10.  Niemcy 0 2 1 3
11.  Austria 0 0 2 2

Pozostałe międzynarodowe turnieje mężczyzn[edytuj]

Mistrzostwa świata[edytuj]

Turnieje z udziałem zawodników NHL[edytuj]

Inne turnieje[edytuj]

  • Puchar Spenglera – coroczny towarzyski zamknięty turniej w hokeju na lodzie odbywający się w szwajcarskim Davos, organizowany przez HC Davos. Kanadyjska reprezentacja składa się głównie z zawodników występujących w Europie.
  • World U-17 Hockey Challenge – corocznie odbywający się w Kanadzie turniej przeznaczony dla reprezentacji do lat 17.
  • Memoriał Ivana Hlinki – nieoficjalny turniej dla reprezentacji do lat 18.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. NHL announces World Cup of Hockey for 2016 (ang.). The Canadian Press, 2015-01-24.
  2. It all started in Paris, 1908 (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-10-09].
  3. Farrell 1899 ↓, s. 27.
  4. Wong 2001 ↓, s. 41–45.
  5. Wong 2001 ↓, s. 99.
  6. Wong 2001 ↓, s. 127–128.
  7. It all started in Les Avants, 1910 (ang.). International Ice Hockey Federation.
  8. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #84–A Swiss Alpine village sees the dawn of international hockey.
  9. John McGourty: NHL celebrates 90th anniversary today (ang.). National Hockey League, 2006-11-26.
  10. a b c d e f g h i IIHF European Championships (ang.). International Ice Hockey Federation.
  11. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #21–Ice Hockey debuts at the Olympics.
  12. 1920 – Summer Olympics VII (Antwerp, Belgium) (ang.). The Sports Network. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-04)].
  13. United States is second at hockey; Victory Over Czechoslovak Team by 16 to 0 Gives Americans 3 Points in Olympics. (ang.). The New York Times, 1920-04-29. [dostęp 2016-10-09].
  14. Chamonix 1924 (ang.). International Olympic Committee.
  15. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #53–Harry Watson scores at will in Olympics.
  16. 1928 – Winter Olympics II (St. Moritz, Switzerland) (ang.). The Sports Network. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-07)].
  17. Comité Olympique Suisse 1928 ↓.
  18. a b International hockey timeline (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-10-09].
  19. Holland 2008 ↓, s. 30-31.
  20. Holland 2008 ↓, s. 32-33.
  21. Holland 2008 ↓, s. 34-35.
  22. 1932 – Winter Olympics III (Lake Placid, United States) (ang.). The Sports Network. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-04)].
  23. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #78–USA wins its first and so far only Worlds in 1933, denying Canada for the first time.
  24. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #15–Great Britain wins Olympic gold.
  25. Historia (fiń.). Suomen Jääkiekkoliitto.
  26. Carl Diem. The Fifth Olympic Winter Games Will Not Be Held. „Olympic Review”, s. 8–10, styczeń 1940. Berlin: International Olympic Institute (ang.). [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z adresu 2016-01-11]. 
  27. a b Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #82–USA sends two teams to the 1948 Olympics.
  28. Ice Hockey at the 1948 Sankt Moritz Winter Games: Men's Ice Hockey (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2016-10-10].
  29. Comité Olympique Suisse 1951 ↓, s. 69.
  30. Wojciech Miśko: „Zdrajcy” na lodzie (pol.). W: Polska 1918-89 [on-line]. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2016-11-04].
  31. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #48–Czechoslovakian team jailed for treason – entire generation lost.
  32. 1952 – Winter Olympics VI (Oslo, Norway) (ang.). The Sports Network. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-19)].
  33. Edelman 2009 ↓, s. 147.
  34. Switzerland’s biggest successes (ang.). International Ice Hockey Federation, 2013-05-18. [dostęp 2016-10-27].
  35. a b c Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #4–Soviets hammer Canada, win gold at their first Worlds.
  36. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #94–Penticton Vees defeat Soviets to reclaim World Championship gold.
  37. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #25–Soviet Union win their first Olympics, starting a new hockey era.
  38. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #71–Worlds final in front of 50,000 fans at soccer stadium.
  39. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #99–Broden's feat will see no repeat.
  40. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #16–USA's original but unheralded "Miracle on Ice".
  41. When flags stopped games (ang.). International Ice Hockey Federation, 2011-03-25. [dostęp 2016-10-28].
  42. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #66–Trail Smoke Eaters' gold ends hockey's amateur era.
  43. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #57–Tre Kronor’s win over Canada becomes sports lore in Sweden.
  44. Father David Bauer (ang.). Hockey Hall of Fame.
  45. 1964 – Winter Olympics IX (Innsbruck, Austria) (ang.). The Sports Network. [dostęp 2016-10-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-09)].
  46. '64 Team Canada gets bronze medals (ang.). The Sports Network, 2005-04-30. [dostęp 2016-10-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-03)].
  47. a b IIHF denies Canada 1964 bronze (ang.). The Sports Network, 2005-06-09. [dostęp 2016-10-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-03)].
  48. 1964 Canadian Olympic hockey team to be honoured (ang.). CBC Sports, 2005-04-29. [dostęp 2016-10-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-04)].
  49. Houston: IIHF backs off on giving Canadians 1964 bronze medal (ang.). 2005-09-21. [dostęp 2016-10-28].
  50. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #81–Czechoslovakia snaps Soviets' six-year winning streak.
  51. Comité d'Organisation des xèmes Jeux Olympiques d'Hiver de Grenoble 1969 ↓, s. 386.
  52. a b Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #5–1972 – Soviet streak of nine straight World golds ends.
  53. a b c d Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #18–Two games Czechoslovakia simply couldn’t lose.
  54. Record book (ang.). International Ice Hockey Federation. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-11)].
  55. a b c Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #17–Protesting amateur rules, Canada leaves international hockey.
  56. a b Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #40–Finally, Canada to host the World Championship.
  57. a b Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #67–The perfect game against the best team: Czechoslovaks–Soviets 7–2.
  58. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #39–Poland scores biggest shocker in World Championship history.
  59. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #6–First Canada Cup opens up the hockey world.
  60. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #13–After a seven-year absence, Canada returns to the Worlds.
  61. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #91–The World U20 Championship takes its place on the IIHF calendar.
  62. Canadian Press: Canada blanks U.S. to win Under-18 gold (ang.). The Sports Network, 2006-08-12. [dostęp 2016-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-08-26)].
  63. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #62–Soviets’ revenge for Lake Placid – 13–1 over Sweden.
  64. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #29–"Sikora case" – Vienna court decides the 1987 Worlds medal race.
  65. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #44–Amid turmoil, Sweden wins first gold in a quarter of a century.
  66. a b Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #65–Igor Larionov openly revolts against coach, system.
  67. Pincus 2006 ↓, s. 148.
  68. Boer 2006 ↓, s. 104.
  69. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #76–Sergei Priakhin becomes the first Soviet to legally play in the NHL.
  70. Eric Duhatschek. GMs figure Soviets one day will flood market. „Calgary Herald”, s. E4, 1989-06-18 (ang.). 
  71. Jon A. Dolezar: Sweeping Changes (ang.). Sports Illustrated, 2002-09-27. [dostęp 2016-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-02-18)].
  72. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #32–Sundin’s marvellous goal ends Soviet Union’s hockey era.
  73. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #42–Breakup of old Europe creates a new hockey world.
  74. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #95–1988 Olympic silver – Finland is finally a true hockey power.
  75. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #77–Recently separated, Czechs and Slovaks meet in World Championships final.
  76. Joe Lapointe: Olympics: Hockey; N.H.L. and Its Teams Send Players to Bench (ang.). The New York Times, 2002-02-11. [dostęp 2016-10-15].
  77. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #45–Luc Robitaille the hero as Canada wins first World Championship in 33 yearsl.
  78. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #26–Tupu, Hupu & Lupu take Finland to the top of the World.
  79. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #75–At 39, Peter Stastny closes circle and promotes his country to the A Pool.
  80. Joe Lapointe: Maple Leaf Wilts Under Stars & Stripes (ang.). The New York Times, 1996-09-16. [dostęp 2016-10-31].
  81. Dennis Gibbons: Preview of the 2001 IIHF World Championship (ang.). Hockey Canada, 2001. [dostęp 2016-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-17)].
  82. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #64–Moravec’s OT winner cements Czech dominance.
  83. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #10–Czech Republic wins first "open" Olympics.
  84. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #22–Bondra’s bomb – the biggest thing for Slovakia since independence.
  85. Associated Press: As good as it gets (ang.). Sports Illustrated, 2003-05-09. [dostęp 2016-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-29)].
  86. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #88–Upstart Danes send USA to relegation round in Finland.
  87. Canada clinch world title (ang.). BBC Sport, 2003-05-11. [dostęp 2016-10-31].
  88. Erica Bulman: Canada beats Sweden for 23rd world hockey title (ang.). USA Today, 2004-05-09. [dostęp 2016-10-31].
  89. The Canadian Press: IIHF not giving up on NHLers in Turin (ang.). The Sports Network, 2005-01-03. [dostęp 2016-10-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-03)].
  90. Nancy Marrapese-Burrell: Canada checks out Czechs derail three-peat try (ang.). The Boston Globe, 2005-05-16. [dostęp 2016-10-31].
  91. Podnieks i Szemberg 2008 ↓, Story #8–Sweden's unique double, Olympics & Worlds.
  92. Canada wins world hockey championship (ang.). CBC Sports, 2007-05-13. [dostęp 2016-10-31].
  93. Kovalchuk's OT goal hands Russia world hockey gold (ang.). USA Today, 2008-05-18. [dostęp 2016-10-31].
  94. Associated Press: Russia tops Canada, defends world title (ang.). ESPN, 2009-05-11. [dostęp 2016-10-31].
  95. Chris Johnston: Future of international hockey debated at world championship (ang.). CTV Olympics, 2009-05-08. [dostęp 2016-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (11 maja 2009)].
  96. The Canadian Press: Germany beats US in OT before record hockey crowd at worlds (ang.). The Sports Network, 2010-05-07. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-19)].
  97. Largest attendance at an ice hockey match (ang.). Guinness World Records, 11 grudnia 2010. [dostęp 2016-11-01].
  98. The Canadian Press: Switzerland pick up first ever win over Canada at Worlds (ang.). The Sports Network, 2010-05-12. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-19)].
  99. The Canadian Press: Russia, Sweden reach second round at WHC; Norway beats Czechs (ang.). The Sports Network, 2010-05-11. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-19)].
  100. Fasel happy with Germany 2010 (ang.). International Ice Hockey Federation, 2010-05-20. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-16)].
  101. Andrew Podnieks: Miracle at Mannheim (ang.). International Ice Hockey Federation, 2010-05-20. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-16)].
  102. WHC: Czechs upset Russia for gold; Sweden takes bronze (ang.). The Sports Network, 2010-05-23. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)].
  103. Associated Press: Finland defeats Sweden for gold at World Hockey Championship (ang.). The Sports Network, 2011-05-15. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-12)].
  104. a b c Andrew Podnieks: FIN-SWE to co-host two Worlds (ang.). International Ice Hockey Federation, 2009-05-08. [dostęp 2016-11-01].
  105. Chris Johnston: Russia cruises to world championship gold (ang.). Ottawa Citizen, 2012-05-20. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-30)].
  106. Sweden defeats Switzerland to win Worlds Gold at Home (ang.). The Sports Network, 2013-05-19. [dostęp 2016-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-15-11)].
  107. Marta Sienicka: Przewodniczący PE : bojkot Mistrzostw Świata w hokeju na lodzie (pol.). UniaEuropejska.org, 2011-05-14. [dostęp 2016-11-01].
  108. Andrei Aliaksandrau: Hockey championship in Belarus: Lukashenko puts activists on ice (ang.). indexoncensorship.org, 2014-05-08. [dostęp 2016-11-01].
  109. Buzek za odebraniem Białorusi organizacji hokejowych mistrzostw świata (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2016-11-01].
  110. Lucas Aykroyd: Perfect gold for Russia! (ang.). iihfworlds2014.com, 2014-05-26. [dostęp 2016-11-01].
  111. Andy Potts: Sweden wins bronze (ang.). iihfworlds2014.com, 2014-05-25. [dostęp 2016-11-01].
  112. Jagr won't play at World Cup: report (ang.). NHL.com, 2016-05-24. [dostęp 2016-11-01].
  113. Jan Velinger: Czech national team readies for Ice Hockey Worlds (ang.). radio.cz, 2015-04-30. [dostęp 2016-11-01].
  114. Michael Langr: Crosby in Triple Gold Club with World Championship (ang.). NHL.com, 2015-05-18. [dostęp 2016-11-01].
  115. Dustin L. Nelson: Corey Perry Enters Triple Gold Club (ang.). The Hockey Writers, 2016-05-22. [dostęp 2016-11-05].
  116. IIHF Rule Book (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-11].
  117. NHL-IIHF Major rule differences (ang.). NHL, 2014-02-07. [dostęp 2016-11-11].
  118. a b c IIHF Eligibility (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-10-20].
  119. IIHF Eligibility (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-10-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-15)].  Cytat: wersja przed zmianami wprowadzonymi podczas kongresu IIHF w 2014 roku
  120. a b Martin Merk: Changes in Worlds structure (ang.). International Ice Hockey Federation, 2011-05-12. [dostęp 2016-11-05].
  121. 2017 IIHF Ice Hockey World Championship Division III (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-05].
  122. World Ranking (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-05].
  123. "Białoruś" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  124. "Czechy" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  125. "Dania" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  126. "Finlandia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  127. "Francja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  128. "Kanada" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  129. "Łotwa" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  130. "Niemcy" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  131. "Norwegia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  132. "Rosja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  133. "Słowacja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  134. "Słowenia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  135. "Stany Zjednoczone" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  136. "Szwajcaria" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  137. "Szwecja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  138. "Włochy" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  139. World Championships (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  140. "Austria" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  141. "Kazachstan" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  142. "Korea Płd." (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  143. "Polska" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  144. "Ukraina" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  145. "Węgry" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  146. "Chorwacja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  147. "Estonia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  148. "Holandia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  149. "Japonia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  150. "Litwa" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  151. "Wielka Brytania" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  152. "Australia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  153. "Belgia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  154. "Hiszpania" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  155. "Islandia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  156. "Rumunia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  157. "Serbia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  158. "Chiny" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  159. "Izrael" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  160. "Korea Płn." (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  161. "Meksyk" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  162. "Nowa Zelandia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  163. "Turcja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  164. "Bośnia i Hercegowina" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  165. "Bułgaria" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  166. "Gruzja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  167. "Hongkong" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  168. "Luksemburg" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  169. "RPA" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  170. "ZEA" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  171. "Chińskie Tajpej" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  172. "Grecja" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  173. "Irlandia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].
  174. "Mongolia" (ang.). International Ice Hockey Federation. [dostęp 2016-11-03].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]