Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2014

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ice hockey pictogram.svg Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2014
Gtk-go-back-ltr.svg 2013 2015 Gtk-go-forward-ltr.svg
Miejsce finału Białoruś Mińsk
Termin 9-25 maja
Liczba drużyn 16
Liczba stadionów 2 (w 1 mieście)
Podium
Pierwsze miejsce Gold medal with cup.svg  Rosja
Drugie miejsce Silver medal with cup.svg  Finlandia
Trzecie miejsce Bronze medal with cup.svg  Szwecja
Statystyki indywidualne
Liczba meczów 64
Liczba goli 352 (5,5 na mecz)
MVP Finlandia Pekka Rinne
Król strzelców Rosja Wiktor Tichonow
(8 bramek)
Najlepszy bramkarz Rosja Siergiej Bobrowski
Najlepszy obrońca Stany Zjednoczone Seth Jones
Najlepszy napastnik Rosja Wiktor Tichonow

Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2014 – 78. edycja mistrzostw świata organizowane przez IIHF, która odbyła się po raz pierwszy na Białorusi. Turniej Elity odbył się w dniach 9-25 maja, a miastami goszczącym najlepsze drużyny świata był Mińsk.

Czas i i miejsce rozgrywania pozostałych turniejów:

Elita[edytuj]

Msc. Reprezentacja
Gold medal icon.svg  Rosja
Silver medal icon.svg  Finlandia
Bronze medal icon.svg  Szwecja
4  Czechy
5  Kanada
6  Stany Zjednoczone
7  Białoruś
8  Francja
9  Słowacja
10  Szwajcaria
11  Łotwa
12  Norwegia
13  Dania
14  Niemcy
15  Włochy
16  Kazachstan

W tej części mistrzostw uczestniczyło 16 najlepszych reprezentacji na świecie.

O organizację mistrzostw świata elity w 2013 ubiegało się cztery państwa. 8 maja 2009 wybrano kandydaturę Białorusi, która aplikowała z hasłem przewodnim “Welcome to the young hockey country”[1] (pol. Witamy w młodym kraju hokeja).

Pierwsza dywizja[edytuj]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Słowenia
2  Austria
3  Japonia
4  Ukraina
5  Węgry
6  Korea Południowa

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Polska
2  Chorwacja
3  Litwa
4  Wielka Brytania
5  Holandia
6  Rumunia

Grupy A i B Mistrzostw Świata w Dywizji I nie stanowiły równorzędnych poziomów rozgrywek. Grupa A Dywizji I była drugą klasą mistrzowską, z której dwie pierwsze drużyny uzyskują awans do Elity, a ostatni zespół jest degradowany do Grupy B Dywizji I. Grupa B Dywizji I stanowi trzecią klasę mistrzowską. Jej zwycięzca awansuje do Dywizji I Grupy A, zaś ostatnia drużyny spada do Dywizji II Grupy A.

Turnieje I Dywizji zostaną rozegrane:
Grupa A – Goyang (Korea Południowa)
Grupa B – Wilno (Litwa)

Druga dywizja[edytuj]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Estonia
2  Islandia
3  Serbia
4  Australia
5  Belgia
6  Izrael

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Hiszpania
2  Meksyk
3  Nowa Zelandia
4  Chińska Republika Ludowa
5  Południowa Afryka
6  Turcja

Grupy A i B Mistrzostw Świata w Dywizji II nie stanowiły równorzędnych poziomów rozgrywek. Grupa A Dywizji II była czwartą klasą mistrzowską, z której pierwsza drużyna uzyskuje awans do Dywizji I Grupy B, a ostatni zespół jest degradowany do Dywizji II Grupy B. Grupa B Dywizji II stanowi piątą klasę mistrzowską. Jej zwycięzca awansuje do Dywizji II Grupy A, zaś ostatnia drużyny spada do Dywizji III.

Turnieje II Dywizji zostały rozegrane:
Grupa A – Belgrad (Serbia)
Grupa B – Jaca (Hiszpania)

Trzecia dywizja[edytuj]

Lp. Drużyna
1  Bułgaria
2  Korea Północna
3  Luksemburg
4  Hongkong
5  Zjednoczone Emiraty Arabskie
6  Gruzja

Turniej III Dywizji po raz trzeci w historii rozegrany został w Luksemburgu. Pierwsza drużyna uzyskuje awans do Dywizji II Grupy B. Po raz pierwszy od 1987 roku w mistrzostwach uczestniczyła reprezentacja Hongkongu.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]