Jerzy Ambroziewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Ambroziewicz (ur. 1 stycznia 1931 w Warszawie, zm. 11 kwietnia 1995 tamże) – polski dziennikarz[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Żołnierz Szarych Szeregów 1943–1945. Dziennikarz m.in. „Po prostu” (1953–1957) i „Argumentów” (1969–1973). Reporter polityczno-społeczny. Redaktor Naczelny Publicystyki Telewizji Polskiej (1973–1976). Korespondent Polskiego Radia i Telewizji Polskiej we Włoszech (1976–1979). Redaktor Naczelny Dziennika Telewizyjnego (1979–1980), Naczelny Redaktor Warszawskiego Ośrodka Telewizyjnego (1980–1983). Członek ZHP, OMTUR, ZMP, PZPR (członek Komitetu Warszawskiego PZPR 1979–1981).

Laureat licznych najważniejszych polskich nagród dziennikarskich, m.in. im. Juliana Bruna. Komandor, oficer i kawaler Orderu Odrodzenia Polski[1]. Autor kilkunastu książek (m.in. reporterskiej Zaraza z 1965 o epidemii czarnej ospy we Wrocławiu, Watykańskie ABC[2].) i setek artykułów publicystycznych. Twórca cykli telewizyjnych „Bez apelacji” (wspólnie z Ryszardem Wójcikiem) oraz „Godzina szczerości” (wspólnie z Januszem Rolickim). Po porzuceniu zawodu dziennikarskiego do śmierci dyrektor w firmie Sobiesława Zasady.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 11. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Jerzy Ambroziewicz, Watykańskie ABC, Iskry Warszawa 1987