Jingzhong Wuxiang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jingzhong Wuxiang 浄衆無相
Kim
Data i miejsce urodzenia 684
Silla
Data i miejsce śmierci 762
klasztor Jingzhong
Szkoła jingzhong
Nauczyciel Zizhou Chuji
Następca Jingzhong Shenhui, Baotang Wuzhu
Zakon chan

Jingzhong Wuxiang (ur. 684, zm. 762 lub ur. 680, zm. 765; chiń. 浄衆無相 pinyin Jìngzhòng Wúxiāng; kor. 정중무상 Chǒngjung Musang, jap. Jōshū Musō, wiet. Tịnh Chúng Vô Tương) – koreański mistrz chan działający w Syczuanie, założyciel lokalnej szkoły jingzhong.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mistrz Wuxiang (kor. Musang), którego rodzinne nazwisko to Kim, pochodził z książęcego rodu koreańskiego królestwa Silli, prawdopodobnie Sŏngdŏka (pan. 702-736). Był trzecim synem króla Silli. Został mnichem, gdy jego siostra zaręczona została bez jej woli i pocięła sobie twarz nożem[1]. Zadziwiony swoim brakiem ducha w kontraście ze zdecydowaniem jego siostry, wstąpił do klasztoru Kunnan i przyjął pełną ordynację mnisią.

Następnie udał się w 728 r. drogą morską do cesarstwa Tangów. Podobno w Chang’anie został przyjęty na audiencji przez cesarza Xuanzonga, który nakazal mu pobyt w klasztorze Chanding. Po jakimś czasie rozpoczął wędrówkę po Chinach w poszukiwaniu nauczyciela. Według niektórych źródeł dotarł do Syczuanu i tam został uczniem mistrza chan Zizhou Zhishena (609-702), jednak ów mistrz zmarł na długo przed przybyciem Musanga. W każdym razie ostatecznie dotarł do klasztoru Dechun w Zizhou. Mistrz chan Zizhou Chuji (669-736(uczeń mistrza Zhishena), znany także jako Tang Chuji, z powodu choroby nie wyszedł go powitać, więc Wuxiang spalił swój palec w ofierze dla mistrza. Chuji zorientował się jak zdeterminowanego ma ucznia i przez 2 lata Wuxiang był jego najbliższym uczniem.

Po 2 latach praktyki u mistrza Wuxiang udał się w góry Tiangu[2]. Wuxiang żył na górze prowadząc ascetyczne praktyki, jego szata była zielona, gdy nie miał nic do jedzenia – jadł ziemię. Ochraniały go dzikie zwierzęta[3].

Gdy wojskowy komisarz z Yizhou Zhangqiu Jianqiong (na tym stanowisku w latach 739-746) poprosił go o "otwarcie Dharmy chanu". Wuxiang rozpoczął nauczanie w klasztorze Jingzhong w Chengdu, w którym spędził nauczając ponad 20 lat. Prawdopodobnie ok. 756 r. jego brat, który został królem jako Kyŏngdŏk, wykorzystał poselstwo do cesarza Xuanzonga i wysłał zabójcę, aby zabić Musanga w Chengdu[4].

W 751 r. Tybetańczycy wysłali delegację do Chin w celu poszukiwania Dharmy. Spotkała się ona z Wuxiangiem, który poprowadził ich praktykę i nauczanie[5].

15 dnia 5 miesiąca 762 r. Wuxiang nagle pomyślał o swoim uczniu, mistrzu chan Wuzhu, który w tym czasie przebywał na górze Baiyai. Gdy Wuzhu nie pojawiał się, posłał pracownika klasztoru – Donga Xuana – do Wuzhu z weryfikacją przekazu Dharmy i szatą Bodhidharmy[6].

19 dnia 5 miesiąca mistrz poprosił o świeżą białą szatę. Wykąpał się. Zmarł w pozycji medytacyjnej w środku nocy w godzinie szczura (23:00–1:00).

Po jego śmierci wzniesiono stupę "wielkiemu mistrzowi z Haedong" (chiń. Haidong dashi). Prefekt Zizhou skomponował napis na steli, a później znany poeta Li Shangyin (812-858) dołączył Musanga do jego "Steli Gmachu Czterech Przebudzonych z Zizhou" (chiń. "Zizhou Sizhengtang bei[ming]")[7].

Znaczenie mistrza i nauki mistrza[edytuj | edytuj kod]

Mistrz Wuxiang był pierwszym mistrzem chan znanym Tybetańczykom[8]. Mnisi z Tybetu praktykowali w jego klasztorze. Cieszył się w Tybecie wielkim prestiżem[9].

Gdy jego sława dotarła do Silli, prawdopodobnie spowodowała napływ innych mnichów z Silli do Chin; Wŏnjŏk Toŭi przybył w 784 r., Hyeso - w 804, a Muyŏm - w 821 r.

Słynął z krańcowego ascetyzmu, co nadawało mu także aurę cudotwórcy. Lubił także podsumowywać swoje nauki wyrażeniem "wuyi, wunian, mowang", czyli "bez wspominania, bez myślenia i bez zapominania". "Bez wspominania" równał z moralnością (sans. śīla), "bez myślenia" - z medytacją (sans. samādhi), a "bez zapominania" - z mądrością (sans. prajñā). Twierdził także, że owe trzy wyrażenia był pierwotnie przekazane przez Bodhidharmę.

Jego biografia w Song gaoseng zhuan i inskrypcja Li Shangyina wykazują, że stał się przedmiotem kultu[10]. Cieszył się także estymą wśród swoich rodaków, którzy przybywali do Chin odwiedzić miejsca z nim związane.

Jedną z jego szczególnych praktyk była praktyka nianfo (recytowania imienia buddy), wykonywana w specjalnym wokalnym stylu. Zapewne nie była ona jednak całkowicie tożsama z praktyką nianfo prowadzoną w Szkole Czystej Krainy, gdyż autorzy Lidai fabao ji – krańcowo przeciwni wszelkim formom liturgii – nie krytykują go. Klasztor Jingzhong był uprzednio klasztorem związanym z Czystą Krainą. I chociaż w oparciu o nauki nagłego oświecenia atakują oni oponentów w postaci mistrzów winai i taoistów, to najwyraźnie zacieranie granic pomiędzy chanem a szkołą Czystej Krainy nie niepokoiło ich.

Mistrz zdecydowanie stał na stanowisku propagatora nauk nagłego oświecenia. Jego styl praktyki określały "trzy frazy Wuxianga": niewspominanie (śmiertelność), niemyślenie (koncentracja) i niezapominanie (mądrość).

Jednym z ważnych elementów jego stylu praktyki była ceremonia kaiyuan, kombinacja mnisiej ordynacji i przekazu Dharmy chanu. Ceremonia taka zapowiadana była na miesiąc lub dwa wcześniej. Świeckie kobiety, świeccy mężczyźni, mnisi i mniszki zbierali się w jego klasztorze. Najpierw, przez ok. od 3 do 5 tyg., prowadzono ceremonię wyznawania (swoich złych uczynków). Po jej zakończeniu odbywała się główna ceremonia, która składała się z trzech etapów

  • wspólne wykonywanie praktyki nianfo
  • nauczanie
  • medytacja[11].

Linia przekazu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w innym kraju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wendi L. Adamek The Mystique of Transmission. Str. 336
  2. Góry te znajdują się w płd.–zach. części dystryktu Guan w Syczuanie
  3. Praca cytowana, str. 337
  4. John Jorgensen. "Korea as a Source for the Regeneration of Chinese Buddhism". [w] Currents and Countercurrents. Korean Influences on the East Asian Buddhist Traditions. Str. 97
  5. John R. McRae. The Northern School and the Formation of Early Ch'an Buddhism. Str. 71
  6. Jest to sfabrykowana informacja z dzieła Lidai fabao ji, autoreklamiarskiej pracy powstałej w szkole baotang
  7. Bernard Faure. "Ch'an Master Musang", ss. 156-157, [w] Currents and Countercurrents. University of Hawai'i Press. Honoloulu, 2006
  8. Yanagida Seizan. The Li-Tai Fa-Pao Chi W: Early Ch'an in China and Tibet. Str. 18
  9. John R. McRae. Praca cytowana, str. 297
  10. Wendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. Str. 285
  11. Heng-ching Shih. The Syncretism of Ch'an and Pure Land Budddhism. Str. 68
  12. Linia przekazu Zhixian>Chuji>Wuxiang jest niepewna
  13. Historia przekazu Dharmy przez Wuxianga do Wuzhu jest absurdalna. Wuxiang widział Wuzhu zaledwie raz (lub w ogóle). Jedną z przyczyn sfałszowania tej linii przekazu mogła być chęć wykazania się łącznością z mistrzem, który cieszył się w Tybecie prestiżem (John R. McRae)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wendi L. Adamek: The Mystique of Transmission. On Early Chan History nad Its Contexts. Nowy York: Columbia University Press, 2007, s. 578. ISBN 978-0-231-13664-8.
  • John R. McRae: The Northern School and the Formation of Early Chan Buddhism. Honolulu: University of Hawaii Press, 1986, s. 393. ISBN 0-8248-1056-2.
  • Heng-ching Shih: The Syncretism of Ch'an and Pure Land Buddhism. Nowy Jork: Peter Lang, 1992, s. 278. ISBN 0-8204-1681-9.
  • Bernard Faure. "Ch'an Master Musang. A Korean Monk in Eats Asian Context". [w] Robert E. Buswell, Jr. Currents and Countercurrents. Korean Influences on the East Asian Buddhist Tradition. University of Hawai'i Press. Honolulu, 2006. Str. 294. ​ISBN 978-0-8248-3179-0