Joanis Zigdis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joanis Zigdis
Ιωάννης Ζίγδης
Data i miejsce urodzenia

21 lipca 1913
Lindos

Data i miejsce śmierci

21 października 1997
Ateny

Zawód, zajęcie

polityk, ekonomista, pisarz

Alma Mater

Ateński Uniwersytet Ekonomii i Biznesu

Stanowisko

poseł do Parlamentu Hellenów (1950–1956, 1958–1967, 1977–1981, 1985–1989), minister bez teki (1951–1952), minister przemysłu (1952, 1963, 1964–1965), poseł do Parlamentu Europejskiego I kadencji (1981)

Partia

Narodowa Progresywna Unia Centrum, Unia Centrum, Demokratyczna Unia Centrum, Unia Demokratycznego Centrum

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja)

Joanis G. Zigdis (gr. Ιωάννης Γ. Ζίγδης; ur. 21 lipca 1913 w Lindos, zm. 21 października 1997 w Atenach[1]) – grecki polityk, ekonomista i pisarz, wieloletni parlamentarzysta, eurodeputowany, trzykrotny minister przemysłu, działacz ruchu oporu podczas II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn nauczycieli. Studiował w Wyższej Szkole Ekonomii i Biznesu w Atenach, kształcił się w zakresie ekonomii i politologii na uczelniach w Londynie, Genewie i Lozannie. W 1937 obronił doktorat w London School of Economics and Political Science, poświęcony ekonomice wojny. Autor licznych książek. Podczas II wojny światowej walczył jako ochotnik początkowo w Dodekanezie, następnie w Macedonii, na Krecie i w Egipcie, dosłużył się stopnia kaprala. W 1944 przeniósł się do Londynu jako doradca ekonomiczny tamtejszego rządu emigracyjnego. Od 1944 do 1947 pracował dla United Nations Relief and Rehabilitation Administration, przygotowując program odnowy greckiego przemysłu[2][3].

W 1948 powrócił do Grecji, przez kilka miesięcy szefował krajowemu komitetowi ds. odbudowy, następnie prowadził badania ekonomiczne w Afryce[2]. W późniejszych latach kierował instytucjami publicznymi, m.in. krajowym dostawcą energii DEI. Od 1950 działał kolejno w Narodowej Progresywnej Unii Centrum i Unii Centrum. W 1950 po raz pierwszy wybrany do Parlamentu Hellenów z okręgu Achaja, zasiadał w nim do zamachu stanu 1967 (z przerwą w kadencji 1956–1958). Został także członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy i Komitetu Doradczego NATO[1], a od 1953 do 1967 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Ruchu Europejskiego. Od października 1951 do kwietnia 1952 był ministrem bez teki. Trzykrotnie sprawował urząd ministra przemysłu (kwiecień–październik 1952, listopad–grudzień 1963, luty 1964–lipiec 1965)[4].

Podczas rządów junty czarnych pułkowników jako jedyny eksminister był aresztowany, następnie zesłany na wyspy Folegandros i Syros. W grudniu 1967 wypuszczony na mocy amnestii. W 1970 skazany na 4,5 roku więzienia i grzywnę po udzieleniu wywiadu krytykującego władze. W 1973 wypuszczono go na wolność ze względu na stan zdrowia, powrócił do działalności opozycyjnej[3]. Wkrótce potem popadł w konflikt z władzami Unii Centrum – Nowych Sił, po czym w latach 1974–1976 szefował Demokratycznej Unii Centrum, w 1976 połączonej z innymi partiami w Unię Demokratycznego Centrum. Po odejściu Jeorjosa Mawrosa w 1977 objął funkcję lidera ugrupowania, pozostawał nim do śmierci. Skierował ugrupowanie w kierunku socjaldemokratycznym[5]. Od 1977 do 1981 ponownie członek Parlamentu Hellenów[6]. Od stycznia do października 1981 wykonywał mandat posła do Parlamentu Europejskiego w ramach delegacji krajowej, pozostawał niezrzeszony[7]. W latach 1985–1989 ponownie należał do legislatywy w ramach sojuszu wyborczego z PASOK[6].

W 1997 odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Feniksa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b EDHK leader Ioannis Zighdis dies. hri.org, 22 października 1997. [dostęp 2022-10-12]. (ang.).
  2. a b George Politakis: The Post-War Reconstruction of Greece: A History of Economic Stabilization and Development, 1944–1952. Springer, 2017, s. 9. ISBN 978-1-137-57734-4.
  3. a b Ιωάννης Γ. Ζίγδης: Ο άνθρωπος, ο επιστήμονας, ο αγωνιστής (21/07/1913-21/10/1997). rodiaki.gr, 21 października 2021. [dostęp 2022-10-12]. (gr.).
  4. Greece: Ministries, etc.. rulers.org. [dostęp 2022-10-12]. (ang.).
  5. Η αποσάθρωση και διάλυση του Κέντρου. kathimerini.gr, 8 marca 2022. [dostęp 2022-10-12]. (gr.).
  6. a b Profil na stronie Parlamentu Hellenów. hellenicparliament.gr. [dostęp 2022-10-11]. (gr.).
  7. Ioannis Zighdis. europarl.europa.eu. [dostęp 2022-10-11].