Kadmos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kadmos
Κάδμος
królewicz z Tyru
Ilustracja
Kadmos i smok – amfora czarnofigurowa z VI w. p.n.e.
Występowanie mitologia grecka
Rodzina
Ojciec Agenor
Żona Harmonia
Rodzeństwo Europa

Kadmos (gr. Κάδμος Kádmos, łac. Cadmus) – w mitologii greckiej syn Agenora i Telefassy, króla Tyru, brat Europy, mąż Harmonii.

Ponieważ zaginęła siostra Kadmosa Europa porwana przez Zeusa, ojciec Agenor nakazał Kadmosowi wyruszyć na jej poszukiwania. Zakończyły się one jednak niepowodzeniem. Kadmos pamiętając o ojcowskim nakazie, aby nie wracał bez siostry, postanowił osiedlić się poza ojczyzną. Udał się do Delf i zapytał wyroczni delfickiej, gdzie ma zamieszkać. Ta poleciła mu, aby poszedł za krową, która ma znamię w kształcie księżyca i założyć nowy gród tam, gdzie ona się zatrzyma. Wykonując to zadanie, założył w Beocji Kadmeę, późniejsze Teby. Aby podziękować bogom Kadmos chciał złożyć ofiarę. Poszedł do źródła aby zaczerpnąć wody[1]. Strzegł go smok więc zabił go i za radą Ateny wyrwał mu zęby i rozrzucił je. Wyrośli z nich olbrzymi, którzy zaczęli między sobą walczyć. Z walk zwycięsko wyszło pięciu i pomogli oni Kadmosowi wybudować miasto. Zeus powierzył mu rządy w Tebach i dał za żonę córkę Aresa i Afrodyty Harmonię. Kadmos był dobrym władcą i nauczył swoich poddanych alfabetu fenickiego. Małżonkowie mieli dzieci: córki: Agaue, Autonoe, Semele, Ino i syna: Polydorosa. Po śmierci zostali zamienieni w węże i przyjęci na Pola Elizejskie[2].  

Przypisy

  1. Według Parandowskiego wysłał towarzyszy po wodę i gdy nie wracali sam udał się do źródła. Tam zobaczył smoka, który chłeptał krew pomordowanych dworzan
  2. J. Parandowski podaje, że zamieszkali w odległej Ilirii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik kultury antycznej. Lidia Winniczuk (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986. ISBN 83-214-0406-5.
  • Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo Książnica, 1993, s. 159–160. ISBN 83-85348-10-1.
  • Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Londyn: Puls Publications LTD, 1992, s. 201–202. ISBN 0907587852.