Kamil Bogumił Czarnecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kamil Bogumił Czarnecki
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1912
Biskupicze
Data i miejsce śmierci 2 czerwca 2001
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Wojsko Polskie we Francji
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Krechowieckich
1 Dywizja Pancerna
Stanowiska oficer operacyjny dywizji pancernej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (front zachodni)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Kamil Bogumił Czarnecki (ur. 5 sierpnia 1912 w Biskupiczach, zm. 2 czerwca 2001 w Londynie) – oficer kawalerii Wojska Polskiego, pułkownik dyplomowany inżynier Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, działacz kombatancki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 sierpnia 1912 w Biskupiczach. Był synem Janusza Czarneckiego (porucznik kawalerii Wojska Polskiego, dowódca 4 szwadronu 15 Pułku Ułanów, odznaczony Orderem Virtuti Militari za wojnę z bolszewikami) i Marii z domu Deak. Miał dwóch braci, z których jeden (Michał) zmarł w młodości, a drugim był Marian Norbert Czarnecki (1911-1981, także oficer Wojska Polskiego). Po przedwczesnej śmierci rodziców edukację w Wojsku Polskim braci Czarneckich wspierał płk Władysław Anders, przyjaciel ich ojca.

W latach 1931-1933 był podchorążym Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. 5 sierpnia 1933 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1933 roku i 64. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie[1]. Ukończył studia na Politechnice Warszawskiej uzyskując tytuł inżyniera.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, a po przedostaniu się do Francji został oficerem Wojska Polskiego we Francji w szeregach 10 Brygady Kawalerii Pancernej, dowodzonej przez Stanisława Maczka. Po przedostaniu się do Wielkiej Brytanii służył w Sztabie Generalnym Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Później ukończył Wyższą Szkole Dowodzenia w USA. Wraz z bratem Marianem był żołnierzem 1 Dywizji Pancernej dowodzonej przez gen. Stanisława Maczka, pełnił funkcję oficera operacyjnego jednostki, obaj bracia pod koniec lipca 1944 był desantowany w Arromanches (Kamil był wówczas w stopniu rotmistrza)[2][3].

Po wojnie uchwałą z 26 września 1946 Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej Edwarda Osóbki-Morawskiego, wraz z 75 innymi oficerami Wojska Polskiego, został pozbawiony obywatelstwa polskiego, które przywrócono mu w 1971. Wówczas, podobnie jak inni ukarani oficerowie, otrzymał powiadomienie o przywróceniu obywatelstwa, w formie otrzymanej w styczniu 1972 od konsula generalnego RP w Londynie korespondencji następującej treści:

Quote-alpha.png
Szanowny Panie,

Konsulat Generalny uprzejmie zawiadamia, że Rada Ministrów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w dniu 23 listopada 1971 roku anulowała uchwałę Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 września 1946 roku o pozbawieniu Pana polskiego obywatelstwa.

Łączę wyrazy szacunku

Mieczysław Hara

konsul generalny

Przyjął obywatelstwo brytyjskie. Został absolwentem Columbus Ohio State University. Uzyskał wykształcenie w zakresu technologii materiałów. Założył i kierował Kołem Polskich Oficerów Dyplomowanych w Wielkiej Brytanii. Był dwukrotnie prezesem Ogniska Polskiego w Londynie w latach 1974-1976 oraz 1978-1988[4].

Nagrobek Kamila B. Czarneckiego na cmentarzu Gunnersbury w Londynie (2009)

Zmarł 2 czerwca 2001 w Londynie. Pierwotnie był pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie. 24 czerwca 2011 prochy Kamila i Mariana Czarneckch zostały pochowane obok siebie w Kwaterze Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[5][6].

Jego żoną została Irena Delmar-Czarnecka, aktorka, śpiewaczka, prezes ZASP za Granicą[7][8][9]. W Londynie Irena i Kamil Czarneccy przyjaźnili się z gen. Andersem i jego żoną Ireną (generał spędził u Czarneckich ostatni dzień życia)[10].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 sierpnia 1933 roku, s. 160, 168.
  2. Andrzej Zamojski: Wspomnienie o Marianie Czarneckim – pierwszym, długoletnim prezesie Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i ich Rodzin we Francji. wspolnotapolska.home.pl. [dostęp 2017-06-22].
  3. Piotr Potomski: Pancerni żołnierze gen. Stanisława Maczka. dziennik.com, 2015-09-14. [dostęp 2017-06-22].
  4. 75th Anniversary Theatrical Review, Irena Delmar-Czarnecka (ang.). ogniskopolskie.org.uk, 2015-07-19. [dostęp 2017-06-23].
  5. Krzysztof Stępkowski: Uroczystości pogrzebowe oficerów 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka. ordynariat.wp.mil.pl, 2011-06-24. [dostęp 2017-06-22].
  6. Lista pochowanych. Kamil Bogumil Czarnecki / Marian Norbert Czarnecki. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-06-22].
  7. Wywiad z Ireną Delmar–Czarnecką. polacywewloszech.com, 2015-08-29. [dostęp 2017-06-22].
  8. Jolanta Ciosek: Bliżej ojczyzny. dziennikpolski24.pl, 2010-09-04. [dostęp 2017-06-22].
  9. Iwona Kadłuczka: Maki dla żony generała. Wspomnienia o Irenie Anders. gazeta.pl, 2010-11-29. [dostęp 2017-06-22].
  10. Irena Delmar-Czarnecka: Andersowie. tygodnikpowszechny.pl, 2011-01-04. [dostęp 2017-06-23].
  11. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2017-06-22].
  12. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, Nr 1 z 19 marca 1986. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]