Kamil Seyfried

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamil Jan Seyfried
Ilustracja
Kamil Seyfried (1872-1960)
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1872
Lwów
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 1960
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Departament Sprawiedliwości MSWojsk.
Najwyższy Sąd Wojskowy
Stanowiska szef departamentu
sędzia NSW
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Grób Kamila Jana Seyfrieda

Kamil Jan Seyfried (ur. 2 stycznia 1872 we Lwowie, zm. 12 kwietnia 1960 w Warszawie) – doktor prawa, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Kamila Dominika, oficera cesarskiej i królewskiej Armii, i Aurelii z domu Heidrich. Edukację odbierał w IV Gimnazjum we Lwowie i na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, który ukończył w 1897. Na wydziale zainicjował utworzenie Towarzystwa Filomatów, któremu przewodniczył.

Wraz z ukończeniem studiów wstąpił do cesarskiej i królewskiej Armii. W latach 1894–1895 odbył ochotniczą, jednoroczną służbę wojskową w 11 pułku artylerii korpuśnej we Lwowie. W latach 1897–1913 był audytorem w: Sądzie Garnizonowym w Czerniowcach, 30 pułku piechoty we Lwowie, 17 pułku piechoty, 10 pułku piechoty, Sądu Garnizonowego w Przemyślu (od maja 1913), Sądu Dywizyjnego w Przemyślu (od czerwca 1914). W sierpniu 1914 został kierownikiem Sądu Polowego Twierdzy Przemyśl. 23 marca 1915, po zakończeniu II oblężenia i kapitulacji twierdzy, dostał się do niewoli rosyjskiej. 3 maja 1918 zbiegł z niewoli i dotarł do Lwowa.

22 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany kierownikiem Sądu Polowego we Lwowie. Na tym stanowisku pełnił służbę w czasie obrony miasta przed Ukraińcami. 26 lutego 1919 mianowany został szefem Sądu Okręgu Generalnego w Kielcach [1]. W maju 1919 objął stanowisko szefa Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie. W styczniu 1922 mianowany został sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. 31 lipca 1924 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska sędziego NSW, a minister spraw wojskowych mianował szefem Departamentu IX Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[2]. 22 stycznia 1925 Prezydent RP mianował go sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie[3]. Z dniem 30 czerwca 1925 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska sędziego NSW[4], a minister spraw wojskowych przeniósł w stan spoczynku[5].

Po przejściu w stan spoczynku do 1939 praktykował w Warszawie jako adwokat i obrońca wojskowy. Po 1926 także kierownik administracji Funduszu Kwaterunku Wojskowego. Doświadczenie to pozwoliło mu po wojnie zatrudnić się w warszawskiej administracji mieszkaniowej. Był założycielem i wieloletnim członkiem Zespołu Tłumaczy Przysięgłych[6]. Zmarł 12 kwietnia 1960 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Kamil Jan Seyfried był żonaty z Hildegardą Hintergruber, z którą miał syna Kamila (ur. 1906), późniejszego sinologa i dyplomatę.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 32 z 22.03.1919 r.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 76 z 7 sierpnia 1924 roku, s. 431-433.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 30 stycznia 1925 roku, s. 45.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 60 z 4 czerwca 1925 roku, s. 299.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 324.
  6. Zmarli. „„Stolica””. 20 (648), s. 4, 1960-05-15. Warszawa. .
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 16.06.1920 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]