Kanał Charleroi–Bruksela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanał Charleroi–Bruksela
Ilustracja
Kanał Charleroi–Bruksela
Kontynent Europa
Państwo  Belgia
Ciek
Długość 74 km
Źródło
Współrzędne 51°00′00″N 5°00′00″E/51,000000 5,000000
Mapa
Położenie kanału w Belgii
Położenie kanału w Belgii
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
źródło
źródło

Kanał Charleroi–Brukselakanał wodny w Belgii, który łączy ze sobą miasta Charleroi i Brukselę. Dzisiejszy kanał ma długość 74 kilometrów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1531 król Karol V Habsburg[1] udzielił pozwolenia na budowę kanału Charleroi–Bruksela. Kanał miał łączyć rzekę Skaldę, znajdującą się w belgijskiej gminie Willebroek nad Brukselą, z miastem Charleroi. Dopiero w 1550, według rozkazu Marii Habsburżanki, wtedy gubernatorka Holandii rozpoczęto budowę kanału. W 1561 zatrudniono pracowników.

Dzięki rewolucji przemysłowej pojawiły się nowe możliwości i postanowiono wtedy kontynuować budowę i rozbudowę kanału Charleroi–Bruksela, ponieważ niedaleko od Charleroi występowały duże zasoby węgla kamiennego[1]. Roboty ziemne, które były potrzebne do rozbudowy kanału, rozpoczęto 2 kwietnia 1827. 1 sierpnia położono kamień węgielny w tunelu La-Bête-Refaite, który ma długość 1267 metrów i szerokość 3 metrów. W 1830 prace nad kanałem zostały wstrzymane ze względu na rewolucję belgijską i krótko poprzez brak pieniędzy. 22 września 1832 kanał został uroczyście zainaugurowany. Miał zapewnić tańszą linię odpływową w kierunku Brukseli i portu w Antwerpii.

Kanał został na początku zbudowany ze stosunkowo małym przekrojem i był przeznaczony dla statków przewożących zawartość do 70 ton. Dlatego wkrótce rozpoczęły się prace ekspansyjne. W latach 1854–1914 rozbudowano kanał Charleroi–Bruksela do tego stopnia, że pomiędzy Charleroi i Clabecq kursowały statki o pojemności 300 ton[2].

Po I wojnie światowej zaczęto budować dalej. Tym razem rozszerzono odcinek Clabecq–Bruksela[3]. Po tej trasie kursowały statki, mieszczące 1350 ton. Po II wojnie światowej przebudowano odcinek Charleroi w kierunku Antwerpii tak, aby i na tej trasie mogły płynąć statki mające 1350 ton.

Podnośnik statków Ronquières[edytuj | edytuj kod]

Podnośnik statków Ronquières

Najważniejszą budowlą na kanale Charleroi–Bruksela jest podnośnik statków Ronquières[4], który ma formę kolejki. Ma długość 1432 metrów oraz 67,73 metrów pionowego wyciągu. Składa się z dwóch dużych kasetonów, zamontowanych na szynach. Każdy kaseton ma 91 metrów długości, 12 metrów szerokości i 3,70 metrów głębokości. Jednorazowo może zabrać ze sobą łódź, ważącą 1350 ton lub kilka mniejszych, których gabaryty mieszczą się w wartościach granicznych.

Podnośnik statków Ronquières został zbudowany w latach 1962–1968 i zastępuje 14 śluz wodnych. Droga wodna Charleroi–Bruksela nadal wykorzystywana jest do przewozu ładunków (transportu)[5].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kanal Charleroi-Brüssel (niem.). lepsusuber.com. [dostęp 2018-02-16].
  2. Thomas Hengartner, Johannes Moser: Grenzen & Differenzen: Zur Macht sozialer und kultureller Grenzziehungen. Drezno: Leipziger Uni-Vlg, 2005, s. 299. ISBN 978-3-86583-088-3. (niem.)
  3. La modernisation du canal (fr.). ronquieres.org. [dostęp 2018-05-01].
  4. Michał Woźniak: Niesamowite śluzy: Ronquières Inclined Plane (pol.). tawernaskipperow.pl, 2012-08-04. [dostęp 2018-08-06].
  5. Canal de Charleroi à Bruxelles & Zeekanal Brussel-Schelde (niem.). water-ways.net. [dostęp 2018-08-06].