Karabin maszynowy Ho-103

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ho-103
Ilustracja
Karabin maszynowy Ho-103 w muzeum Steven F. Udvar-Hazy Center
Państwo  Japonia
Rodzaj wielkokalibrowy karabin maszynowy
Dane techniczne
Kaliber 12,7 mm
Nabój 12,7 mm x 81SR
Taśma nabojowa taśma
Wymiary
Długość 1240 mm[1]
Długość lufy 810 mm[1]
Masa
karabinu właściwego 22 kg[1]
Inne
Prędkość pocz. pocisku 780 m/s[2]
Szybkostrzelność teoretyczna 900 strz./min[1]

Karabin maszynowy Ho-103 (ホ103, karabin maszynowy Armii wz. 1 kalibru 13 mm) – japoński lotniczy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm z okresu II wojny światowej używany w samolotach Sił Powietrznych Cesarskiej Armii Japonii.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Karabiny maszynowe używane przez armię japońską o kalibrze ponad 11 mm określane były jako „działka automatyczne” (kikan hou)[3]. Dalsze oznaczenie, w tym przypadku „wz. 1” oznaczało według kalendarza japońskiego rok wprowadzenia do służby 2601 (1941 według kalendarza gregoriańskiego). Około 1940 Armia wprowadziła nowy system oznaczeń broni automatycznej, w którym wielkokalibrowe karabiny maszynowe otrzymały oznaczenie „Ho” (skrót od kana hou - „działko”, katakana ホ) - i numer projektu (shiki)[4].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Karabin miał bardzo zbliżoną konstrukcję do amerykańskiego Browninga 12,7 mm. Według niektórych źródeł bazował on na wersji M2[5][6], a inne sugerując, że był bliską kopią modelu M1921 12,7 mm[7].

W odróżnieniu od Browninga który używał amunicji .50 BMG, japoński karabin używał mniejszych nabojów 12,7 mm x 81SR[6], co pozwoliło na zmniejszenie wagi karabinu do 22[6][1]-23 kilogramów[2]. Stosunkowo mała masa broni połączona z dużą szybkostrzelnością teoretyczną, 900 strzałów na minutę, czyniła z niego bardzo skuteczną broń[6], choć podobnie jak wszystkie Browningi był trudny w synchronizacji co zmniejszało jego szybkostrzelność praktyczną nawet do 400 strzałów na minutę[2]. Prędkość wylotowa pocisków wynosiła 780 metrów na sekundę[2].

Karabin działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy[1][2].

Długość karabinu wynosiła 124[1]-126[2] centymetrów, a długość jego lufy 81 centymetrów[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karabin w wersji podstawowej, Ho-103, używały był w myśliwcach Sił Powietrznych Cesarskiej Armii Japonii takich jak:

W wersji ruchomej, Ho-104, która różniła się tylko detalami od wersji podstawowej, używany był w samolotach:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h A. G. Williams: Rapid Fire. s. 238.
  2. a b c d e f Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 121.
  3. Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 114.
  4. Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 115.
  5. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 528.
  6. a b c d A. G. Williams: Rapid Fire. s. 58.
  7. Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 119.
  8. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 213.
  9. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 222.
  10. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 181.
  11. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 112.
  12. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 119.
  13. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 122.
  14. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 261.
  15. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 237.
  16. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 133.
  17. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 133.
  18. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 137.
  19. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 191.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anthony G. Williams: Rapid Fire: The Development of Automatic Cannon and Heavy Machine Guns for Armies, Navies, and Air Forces. Airlife Publishing, Ltd, 2000. ISBN 978-1840371222.