Karabin maszynowy Browning M2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy amerykańskiego wielokalibrowego karabinu maszynowego M2. Zobacz też: inne znaczenia nazwy „M2”.
M2
Ilustracja
M2 na podstawie M3
Państwo  Stany Zjednoczone
Projektant John Browning
Rodzaj Wielkokalibrowy karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1921
Produkcja 1932 – do chwili obecnej
Dane techniczne
Kaliber 12,7 mm
Nabój .50 BMG (12,7 × 99 mm NATO)
Wymiary
Długość 1650 mm
Długość lufy 1140 mm
Masa
karabinu właściwego 38 kg
podstawy 20 kg (podstawa M3)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 858 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 550 strz./min
Zasięg maks. 4200 m
Zasięg skuteczny 1800 m
M2 otoczony łuskami

M2amerykański wielkokalibrowy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm zaprojektowany tuż po zakończeniu I wojny światowej przez Johna Browninga i nadal używany w Siłach Zbrojnych Stanów Zjednoczonych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Armia amerykańska rozpoczęła swój udział w I wojnie światowej prawie bez karabinów maszynowych, w tym także wielkokalibrowych. Aby temu zaradzić postanowiono przebudować ciężki karabin maszynowy Browning M1917. Chodziło tu głównie o powiększenie kalibru broni do około 13 mm. Podążono tu śladem Niemców, którzy w ten sposób postąpili z karabinem maszynowym Maxim. Ostatecznie nowa broń, kalibru 12,7 mm, była gotowa w końcu roku 1918, kiedy nikt już nie był nią zainteresowany. Mimo braku zamówień firma Colt wyprodukowała pewną liczbę karabinów jako M1921. Występowały one w wersji lądowej (chłodzone wodą) i lotniczej (chłodzone powietrzem). Wtedy swoje zainteresowanie konstrukcją wyraziły marynarka wojenna i lotnictwo. Marynarka wojenna przyjęła do uzbrojenia udoskonaloną wersję M1924 chłodzoną wodą, a lotnictwo chłodzony powietrzem wkm M1921.

W roku 1933 dokonano modernizacji broni. Dokonał tego doktor S. G. Green. Została ujednolicona konstrukcja komory zamkowej i większość podzespołów, co znacznie zmniejszyło koszty produkcji. Na bazie zmodernizowanej komory zamkowej, powstało aż siedem odmian wkm-u nazywanego teraz M2. Były to między innymi: odmiana chłodzona wodą dla marynarki wojennej, chłodzona powietrzem, z lekkimi lufami różnej długości i zasilaniem obustronnym dla lotnictwa oraz chłodzona powietrzem z ciężką lufą dla broni pancernej. Ta ostatnia pod nazwą M2HB (ang. Heavy Barrel, pol. ciężka lufa) została w 1938 wprowadzona do uzbrojenia piechoty.

Produkcję wersji chłodzonej wodą zakończono wkrótce po rozpoczęciu II wojny światowej.

Aby skrócić bardzo długą procedurę wymiany lufy zaprojektowano do tego karabinu specjalny system zwany QCB (ang. Quick Change Barrel, pol. szybka wymiana lufy), zastosowany w belgijskiej wersji M2-HQCB. W USA poza zastosowaniem szybkowymiennej lufy zmieniono także technologię wykonania i materiały z których wykonane są niektóre części M2 dzięki czemu udało się obniżyć masę karabinu właściwego w wersji M2-GPHMG do 27 kilogramów.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

M2 działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy i ma lufę chłodzoną powietrzem. Używa naboi .50 BMG (kaliber 12,7 mm).

Maksymalny zasięg M2 wynosi 4200 metrów, ale zasięg praktyczny to około 2 kilometry (strzelając z trójnogu lub z broni zamontowanej na pojeździe). W wersji „wsparcia piechoty” karabin waży około 38 kilogramów, a trójnóg typu M3 to dodatkowe 20 kilogramów.

Używany jest do wielu zadań, między innymi jako:

  • broń wsparcia piechoty
  • karabin przeciwlotniczy na okrętach (zazwyczaj sprzężony podwójnie, jeden z karabinów ma taśmę podawaną z lewej strony, a drugi z prawej)
  • główne lub pomocnicze uzbrojenie w różnego typu transporterach opancerzonych
  • karabin maszynowy na wieżach niektórych czołgów
  • uzbrojenie amerykańskich samolotów z okresu II wojny światowej (na przykład B-17 Latająca Forteca), a także F-86 Sabre z czasów wojny koreańskiej
  • lekka odmiana GAU-16 używana jest jako uzbrojenie montowane w drzwiach niektórych śmigłowców.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 42. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]