Karczownik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karczownik
Arvicola[1]
Lacépède, 1799[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – karczownik zachodni (A. sapidus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Supramyomorpha
Infrarząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Plemię Arvicolini
Rodzaj karczownik
Typ nomenklatoryczny

Mus amphibius Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Karczownik[8] (Arvicola) – rodzaj ssaka z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w rodzinie chomikowatych (Cricetidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji[9][10][11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 120–230 mm, długość ogona 54–139 mm; masa ciała 55–320 g[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Arvicola (Alviceola): łac. arvum „pole”; -cola „mieszkaniec”, od colere „zamieszkiwać”[12].
  • Hemiotomys: gr. ἡμι- hēmi- „pół”, od ἡμισυς hēmisus „połowa”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”; μυς mus, μυός muos „mysz”[13]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.
  • Paludicola: łac. paludicola „mieszkaniec bagien”, od palus, paludis „bagno”; -cola „mieszkaniec”, od colere „zamieszkiwać”[14]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.
  • Ochetomys: gr. οχετος okhetos „kanał, rura”, od οχεω okheō „nosić”; μυς mus, μυός muos „mysz”[15]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.
  • Praticola: łac. pratum, prati „łąka”; -cola „mieszkaniec”, od colere „zamieszkiwać”[16]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9][8]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niepoprawna późniejsza pisownia Arvicola Lacépède, 1799.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Arvicola, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. B.G. de Lacépède: Tableau des divisions, sous-divisions, ordres et genres des mammifères. Paris: Chez Plassan, Imprimeur-Librairie, 1799, s. 16. (fr.)
  3. H.M.C. da Blainville: Nouveau dictionnaire d’histoire naturelle, appliquée aux arts, à l’agriculture, à l’économie rurale et domestique, à la médecine, etc. Par une société de naturalistes et d’agriculteurs. Wyd. Nouv. éd. presqu' entièrement refondue et considérablement angmentée. T. 9. Paris: Chez Deterville, 1817, s. 287. (fr.)
  4. E. de Sélys Longchamps: Essai monographique sur les Campagnols des environs de Liège. Liège: Desoer, 1836, s. 7. (fr.)
  5. J.H. Blasius: Naturgeschichte der Säugethiere Deutschlands und der Angrenzenden Länder von Mitteleuropa. Braunschweig: F. Vieweg und Sohn, 1857, s. 333. (niem.)
  6. L. Fitzinger. Versuch einer natürlichen Anordnung der Nageihiere (Rodentia). „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 56 (1), s. 103, 1867 (niem.). 
  7. V. Fatio: Les campagnols du bassin du Léman. Paris: Bale et Genève, 1867, s. 36. (fr.)
  8. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  9. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 352–354. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  10. a b U. Pardiñas, P. Myers, L. León-Paniagua, N.O. Garza, J. Cook, B. Kryštufek, R. Haslauer, R. Bradley, G. Shenbrot & J. Patton. Opisy gatunków Cricetidae: U. Pardiñas, D. Ruelas, J. Brito, L. Bradley, R. Bradley, N.O. Garza, B. Kryštufek, J. Cook, E.C. Soto, J. Salazar-Bravo, G. Shenbrot, E. Chiquito, A. Percequillo, J. Prado, R. Haslauer, J. Patton & L. León-Paniagua: Family Cricetidae (True Hamsters, Voles, Lemmings and New World Rats and Mice). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 316–318. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.)
  11. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Arvicola. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-11-24].
  12. Palmer 1904 ↓, s. 123.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 318.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 507.
  15. Palmer 1904 ↓, s. 468.
  16. Palmer 1904 ↓, s. 561.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]