Karczownik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karczownik
Arvicola[1]
Lacépède, 1799[2]
Przedstawiciel rodzaju – karczownik zachodni (A. sapidus)
Przedstawiciel rodzaju – karczownik zachodni (A. sapidus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaj karczownik
Typ nomenklatoryczny

Mus amphibius Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki
  • A. amphibius
  • A. sapidus
  • A. scherman

Karczownik[8] (Arvicola) – rodzaj ssaka z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w rodzinie chomikowatych (Cricetidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji[9].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Arvicola (Alviceola): łac. arvum – pole; -cola – mieszkaniec, od colere – zamieszkiwać[10].
  • Hemiotomys: gr. ἡμι- hēmi- – pół, od ἡμισυς hēmisus – połowa; ους ous, ωτος ōtos – ucho; μυς mys, μυός myos – mysz[11]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.
  • Paludicola: łac. paludicola – mieszkaniec bagien, od palus, paludis – bagno; -cola – mieszkaniec , od colere – zamieszkiwać[12]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.
  • Ochetomys: gr. οχετος okhetos – kanał, rura, od οχεω okheō – nosić; μυς mys, μυός myos – mysz[13]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.
  • Praticola: łac. pratum, prati – łąka; -cola – mieszkaniec , od colere – zamieszkiwać[14]. Gatunek typowy: Mus amphibius Linnaeus, 1758.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9][8]:

Przypisy

  1. Arvicola, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. B.G. de Lacépède: Tableau des divisions, sous-divisions, ordres et genres des mammifères. Paris: Chez Plassan, Imprimeur-Librairie, 1799, s. 16. (fr.)
  3. H.M.C. da Blainville: Nouveau dictionnaire d’histoire naturelle, appliquée aux arts, à l’agriculture, à l’économie rurale et domestique, à la médecine, etc. Par une société de naturalistes et d’agriculteurs. Wyd. Nouv. éd. presqu' entièrement refondue et considérablement angmentée. T. 9. Paris: Chez Deterville, 1817, s. 287. (fr.)
  4. E. de Sélys Longchamps: Essai monographique sur les Campagnols des environs de Liège. Liège: Desoer, 1836, s. 7. (fr.)
  5. J.H. Blasius: Naturgeschichte der Säugethiere Deutschlands und der Angrenzenden Länder von Mitteleuropa. Braunschweig: F. Vieweg und Sohn, 1857, s. 333. (niem.)
  6. L. Fitzinger. Versuch einer natürlichen Anordnung der Nageihiere (Rodentia). „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 56 (1), s. 103, 1867 (niem.). 
  7. V. Fatio: Les campagnols du bassin du Léman. Paris: Bale et Genève, 1867, s. 36. (fr.)
  8. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 235. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  9. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arvicola. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-06-22]
  10. Palmer 1904 ↓, s. 123.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 318.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 507.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 468.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 561.

Bibliografia[edytuj]

  1. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 71-718, seria: North American Fauna. (ang.)