Karl Maria Wiligut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karl Maria Wiligut, pseudonim Weisthor[1] (ur. 10 grudnia 1866 w Wiedniu, zm. 3 stycznia 1946 w Arolsen) – austriacki okultysta, nazywany Rasputinem Himmlera[2], SS-Brigadeführer. Był jednym z najważniejszych okultystów SS.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wiedniu 10 grudnia 1866 w rodzinie katolickiej, syn Franza Karla Wiliguta. Zarówno jego ojciec i dziadek byli oficerami w armii Austro-Węgier. Gdy miał 14 lat, wstąpił do Kadettenschule w Wiedniu. W grudniu 1884 wstąpił do 99. Pułku Piechoty Austro-Węgier. W 1888 został awansowany na podporucznika, cztery lata później porucznika do kapitana. W 1906 ożenił się z Malwine Leuts von Treuenringen, z którą miał dwie córki. 1 sierpnia 1917 osiągnął stopień pułkownika. W maju 1918 został przydzielony do komendy obozu dla rekonwalescentów, niedaleko Lwowa, będąc ostatecznie zwolniony ze służby z dniem 1 stycznia 1919. Po przejściu na emeryturę przeniósł się do Morzg (dzisiaj dzielnica niedaleko Salzburga).

W wolnym czasie zainteresował się wiedzą tajemną, którą wykazywał się od wczesnej młodości. Pierwsze teksty neopogańskie opublikował dopiero w 1908. Cieszyły się one dużym zainteresowaniem ariozofów, okultystycznego ugrupowania wierzącego w wyższość i przewodnictwo rasy aryjskiej.

Pierścień SS-Totenkopfring

Pięć lat później żona straciła do niego cierpliwość. Przybyła do ich domu z policją, która siłą przewiozła Wilguta do szpitala dla psychicznie chorych, gdzie pozostał na trzy lata[3].

W 1932 uciekł do Niemiec. W 1933 Wiligut poznał Heinricha Himmlera. Okultysta wywarł wrażenie na dowódcy SS. W tym samym roku wstąpił w szeregi nazistowskiej formacji, przyjmując pseudonim „Weisthor” (imię legendarnego pogańskiego kapłana, króla i maga).

Uważał się za potomka Azów, nordyckich bogów znanych z mitologii skandynawskiej. Na podstawie neopogańskiego rytuału wymyślił obrzęd ślubny dla członków SS. Zaprojektował też pierścień z trupią czaszką, wręczany wyróżniającym się esesmanom[2].

Wiligut szybko awansował. W listopadzie 1934 osiągnął stopień SS-Oberführera, a wiosną 1935 został przeniesiony do Berlina. W 1936 awansowany do stopnia SS-Brigadeführera. Wilgutowi powierzono kierowanie wydziałem rasowym SS, ale został też osobistym doradcą Himmlera.

W 1939 nieprzychylni mu oficerowie odkryli jego austriacką tajemnicę. Dowiedzieli się o leczeniu w zakładzie psychiatrycznym. Wiligut miał również słabość do nadużywania alkoholu. Ostatecznie wszystkie te czynniki przeważyły na jego niekorzyść. Himmler nie mógł sobie pozwolić na utratę prestiżu swego stanowiska i Wiligut musiał odejść z SS. W 1940 wrócił do Austrii. Po II wojnie światowej wrócił do Niemiec, gdzie wkrótce zmarł w zapomnieniu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Igor Witkowski Wewelsburg. Nazistowski okultzym i nowa religia, wyd. 2018, s. 113
  2. a b Rasputin Himmlera (pol.). www.polskieradio.pl. [dostęp 2016-07-27].
  3. Karl Maria Wiligut (ang.). www.thirdreicharts.com. [dostęp 2016-07-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]