Karol Firich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Firich
Ilustracja
Portret w MOW
komandor porucznik komandor porucznik
Data urodzenia 11 maja 1884
Data i miejsce śmierci 28 maja 1936
Kraków
Przebieg służby
Lata służby do 1929
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Jednostki Departament X M.S.Wojsk.
Oddziału II SG
Stanowiska kierownik referatu
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Karol Tytus Jerzy Firich (ur. 11 maja 1884 w Żywcu, zm. 28 maja 1936 w Krakowie) – komandor porucznik dyplomowany inżynier Marynarki Wojennej II RP.

Z dniem 20 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego z byłej Cesarskiej i Królewskiej Marynarki Wojennej, w stopniu podporucznika marynarki i odkomenderowany do Oddziału III Sztabu Generalnego[1]. Wziął udział w obronie Lwowa i powstaniu śląskim.

3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu komandora podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, w korpusie technicznym. Z dniem 1 listopada 1924 odkomenderowany został z Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej na IV Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Departamentu X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych.

3 maja 1926 awansował na komandora porucznika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 1. lokatą w korpusie technicznym. 31 marca 1927 roku otrzymał przydział do Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko kierownika referatu[2]. Z dniem 31 marca 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[3].

W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.

Autor książki „Polskość Górnego Śląska według urzędowych źródeł pruskich, a wyniki plebiscytu” (Warszawa 1921) i współautor pracy „Almanach oficerski na rok 1923/1924” wydanej w 1923, w Warszawie, przez Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy.

Zmarł 28 maja 1936 roku w Krakowie. Pochowany 2 czerwca 1936 roku na cmentarzu wojskowym w Krakowie. Do śmierci pracował w Izbie Przemysłowo-Handlowej w Krakowie na stanowisku kierownika działu komunikacyjnego[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Razem z nim przyjęty został do WP por. mar. inż. Antoni Firich. 2 lutego 1919 roku ppłk Nieniewski, w zastępstwie szefa Sztabu Generalnego, zmienił datę przyjęcia z 20 na 2 grudnia 1918 roku (Dziennik Rozkazów Nr 16 z 13.02.1919 r.)
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 102.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 71.
  4. „Czas” nr 151 z 3 czerwca 1936 r.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 24.

Bibliografia[edytuj]

  • Roczniki Oficerskie 1923 i 1924.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.