Karol Lichnowsky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karol Lichnowsky

Karol Lichnowsky (Karl Max), (ur. 8 marca 1860 w Krzyżanowicach, zm. 27 lutego 1928 w Kuchelnej) − niemiecki książę i dyplomata. Był niemieckim ambasadorem w Londynie w latach (19121914).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Krzyżanowicach, jako syn Carla i Marii z domu von Croy-Duelmen. Był bratankiem Felixa Lichnowsk'ego. Ukończył szkołę w Neuchátel w Szwajcarii, gimnazjum w latach (18771882) w Dreźnie. Rozpoczął swoją karierę jako wojskowy, szybko jednak przeszedł do służby dyplomatycznej. W latach (18851904) przebywał jako attaché, sekretarz poselstwa lub ambasady i tajny radca w Londynie, Sztokholmie, Konstantynopolu, Dreźnie, Bukareszcie, Wiedniu. Rezygnując ze służby dyplomatycznej, osiadł w górnośląskich majątkach, mechanizował rolnictwo, rozwijał uprawę i przetwórstwo lnu. W 1904 ożenił się z Mechtildą hrabianką z domu von und zu Arco-Zinneberg. Hrabina wydała na świat trójkę ich dzieci: Wilhelm, Leonora, i Michael.

W lipcu 1912 roku został opublikowany przez Lichnowsky’ego artykuł „Niemiecko-angielskie nieporozumienia”, który miał duży wpływ na nominację ambasadorską. W grudniu 1912 został ambasadorem Niemiec w Londynie, gdzie prowadził politykę pacyficzną i antywojenną rozumiejąc, że w razie wybuchu konfliktu, wojna jest nieunikniona. W 1914 po zakończeniu misji dyplomatycznej, bronił swoje poglądy publikując szereg pism i publikacji. W swoich publikacjach zwrócił uwagę na prawdziwych oraz domniemanych winnych, którzy przyczynili się do przegranej dla Niemiec wojny. Został oskarżony przez nacjonalistów o czarnowidztwo i defetyzm oraz usunięty z Izby Panów parlamentu pruskiego w 1918.

Po I wojnie był kandydatem na starostę powiatu raciborskiego. Starał się także bezskutecznie zapobiec przyłączeniu Śląska Hulczyńskiego do Czechosłowacji. Ostatnie lata życia książę Lichnowsky spędził w Kuchelnej.

Zmarł 27 lutego 1928 w Kuchelnej, gdzie został pochowany w rodzinnym grobowcu. Za młodu odbył służbę wojskową a potem stworzył mleczną potęgę dóbr Lichnowskich pomiędzy Krzyżanowicami a czeską Kuchelną. Pod koniec XIX w. zatrudniał 1200 pracowników dniówkowych i 400 deputatowych. Potem zainwestował w uprawy i przeróbkę lnu[potrzebne źródło].

Nie stronił od polityki. W latach 1912-1914, jako niemiecki ambasador w Londynie, zaprosił cesarza Wilhelma II do zwiedzenia swojego majoratu, w przede wszystkim fabryki lnu w Kuchelnej. Był to wówczas największy taki zakład w Niemczech. Cesarz skorzystał z zaproszenia. 16 września 1913 r. przyjechał do Krzyżanowic automobilem. Przy bramie pałacu czekali mieszkańcy. Ogrodzenia i okna domów były przyozdobione. Cesarz szedł do pałacu (w którym zresztą przenocował) po czerwonym chodniku[potrzebne źródło].

Lichnowsky był postrzegany jako wytrawny polityk. W dowód uznania za działania dyplomatyczne, Uniwersytet w Oxfordzie przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Był przeciwnikiem I wojny światowej. Za te poglądy został zresztą ostro zaatakowany i ostatecznie wykluczony z Pruskiej Izby Panów, do której należał 16 lat[potrzebne źródło].

Pod koniec życia spisał wspomnienia w dwóch tomach zatytułowanym Auf dem Wege zum Abgrund (Droga do przepaści), które wydano drukiem w 1927 roku. Wspominał, że miał wziąć udział w rejsie na statku Titanic. Książę jednak spóźnił się 10 kwietnia 1912 r. do portu Southampton. - I tak uniknąłem śmierci - podsumował[potrzebne źródło].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • "Wojna czy pokój: niemiecko-angielski porozumienie",
  • "Niemiecko-angielskie nieporozumienia",
  • "Moja londyńska misja (19121914)",
  • "Na drodze do upadku, londyńskie sprawozdania, wspomnienia i inne pisma",
  • "Na drodze do upadku".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]