Katalońskie igrzyska kwietne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedziba Lo Rat Penat, w której odbywały się igrzyska kwietne w Walencji

Katalońskie igrzyska kwietne (we współczesnym katalońskim Jocs florals, w starokatalońskim Jochs florals) – zawody poetyckie w języku katalońskim, znane także jako Igrzyska Wiedzy Radosnej (Jocs de la Gaia Ciència). Powstały na wzór konkursów poetyckich urządzanych od roku 1323 przez Akademię Igrzysk Kwietnych w Tuluzie[1].

Igrzyska kwietne w Katalonii[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze igrzyska kwietne odbyły się w Barcelonie w roku 1393 z woli króla Aragonii Jana I Myśliwego i ponawiano je aż do końca XV wieku. Powrócono do tej tradycji w maju roku 1859 z inicjatywy Antoniego de Bofarull i Víctora Balaguera[2]. Hasło konkursu Patria, Fides, Amor („Ojczyzna, Wiara, Miłość”) nawiązywało do trzech nagród[3]: Złotej Róży (za najlepszy wiersz patriotyczny), Złotego i Srebrnego Fiołka (za najlepszy wiersz religijny) oraz Polnego Kwiatu (za najlepszy wiersz miłosny). Poeta, który zdobył wszystkie trzy nagrody, zdobywał zarazem tytuł Mistrza Wiedzy Radosnej (mestre en gai saber)[3]. Igrzyska te odegrały istotną rolę w okresie La Renaixença, katalońskiego odrodzenia literackiego i narodowego[4]. Kres położyła im hiszpańska wojna domowa[5] i dyktatura Franco[5]. W Barcelonie ostatnie igrzyska kwietne odbyły się w roku 1936[5]. W latach 1941-1977 igrzyska odbywały się poza granicami Hiszpanii[3][6], a od 1978 ponownie są organizowane w stolicy Katalonii[3][7].

Igrzyska kwietne w Walencji[edytuj | edytuj kod]

W XIX wieku w Walencji konkursy poetyckie pod nazwą Igrzyska Kwietne Miasta i Królestwa Walencji (Jocs Florals de la Ciutat i Regne de València) organizowało stowarzyszenie literackie Lo Rat Penat[8]. Na ogół przyznawano 17 nagród regulaminowych oraz dodatkowe wyróżnienia.

Pośród laureatów katalońskich igrzysk kwietnych znaleźli się Jacint Verdaguer, Àngel Guimerà, Narcís Oller i Teodor Llorente[3].

Przypisy

  1. Prefaci del llibre dels Jocs Florals de la Llengua Catalana del 1957: Any XCIX de la seva restauració. W: Lluís Nicolau d'Olwer: Democràcia contra dictadura: escrits polítics, 1915-1960. Barcelona: Institut d'Estudis Catalans, 2007, s. 563. ISBN 9788472839304. (kat.)
  2. Els Jocs Florals (1859-1877). W: Manuel de Montoliu: Grans personalitats de la literatura catalana. T. 8: La Renaixença i els Jocs Florals. Verdaguer. Barcelona: Alpha, 1962, s. 52. (kat.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Jocs Florals de Barcelona (kat.). W: Gran Enciclopèdia Catalana [on-line]. enciclopedia.cat. [dostęp 2014-08-18].
  4. Jordi Casassas i Ymbert, Carles Santacana: Le nationalisme catalan. Paris: Ellipses, 2004, s. 25. ISBN 9782729807863. (fr.)
  5. 5,0 5,1 5,2 Prefaci del llibre dels Jocs Florals de la Llengua Catalana del 1957: Any XCIX de la seva restauració. W: Lluís Nicolau d'Olwer: Democràcia contra dictadura: escrits polítics, 1915-1960. Barcelona: Institut d'Estudis Catalans, 2007, s. 565. ISBN 9788472839304. (kat.)
  6. Josep Faulí: Els Jocs Florals de la llengua catalana a l'exili, 1941-1977. Barcelona: Publicacions de l'Abadia de Montserrat, 2002, s. 7, 15, 32, 39-168, 175-224. ISBN 9788484153627. (kat.)
  7. Josep Faulí: Els Jocs Florals de la llengua catalana a l'exili, 1941-1977. Barcelona: Publicacions de l'Abadia de Montserrat, 2002, s. 35, 168. ISBN 9788484153627. (kat.)
  8. Jocs Florals de Lo Rat Penat (kat.). W: Gran Enciclopèdia Catalana [on-line]. enciclopedia.cat. [dostęp 2014-08-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]