Katastrofa lotu British European Airways 609

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotu British European Airways 609
Airspeed AS.57 Ambassador 2
Airspeed AS.57 Ambassador 2
Państwo  RFN
Miejsce Monachium
Data 6 lutego 1958
Godzina 16:03 czasu lokalnego
16:03 czasu polskiego
Rodzaj Zderzenie z budynkiem
Ofiary 23 osoby
Ranni 21 osób
Ocaleni 21 osób
Statek powietrzny
Typ Airspeed AS.57 Ambassador 2
Nazwa Lord Burghley
Użytkownik British European Airways
Numer G-ALZU
Start Belgrad
Cel lotu Manchester
Numer lotu 609
Pasażerowie 38 osób
Załoga 6 osób
Położenie na mapie Monachium
Mapa lokalizacyjna Monachium
miejsce wypadku
miejsce wypadku
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
miejsce wypadku
miejsce wypadku
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce wypadku
miejsce wypadku
Ziemia 48°07′34″N 11°40′39″E/48,126111 11,677500
Tablica pamiątkowa na stadionie Old Trafford w Manchesterze upamiętniająca ofiary katastrofy

Katastrofa lotu British European Airways 609 – katastrofa samolotu Airspeed AS.57 Ambassador 2 linii British European Airways na lotnisku München-Riem w Monachium, która miała miejsce 6 lutego 1958.

Samolot[edytuj]

Samolot z rodziny dwusilnikowych Airspeed Ambassador, o numerze rejestracyjnym G-ALZU, ochrzczony imieniem angielskiego lorda i polityka – „Lord Burghley”, był eksploatowany od 1952. Samoloty tego typu mogły zabrać na pokład maksymalnie do sześćdziesięciu pasażerów. W siedmiu incydentach lotniczych – z których katastrofa w Monachium przoduje pod względem liczby zabitych – zginęło łącznie 29 osób (według Aviation Safety Network).

Pasażerowie i załoga[edytuj]

Na pokładzie nierozkładowego – wyczarterowanego – rejsu nr 609 do Manchesteru znajdowało się 38 pasażerów – w tym piłkarze Manchesteru United powracający z rozegranego w Belgradzie meczu z drużyną FK Crvena zvezda Belgrad w Pucharze Europy (padł wynik 3:3, który dał im awans do półfinału). Na pokładzie samolotu znajdowali się także pracownicy klubu, dziennikarze, kibice oraz sześcioosobowa załoga na czele z kapitanem Jamesem Thainem.

Katastrofa[edytuj]

6 lutego 1958 był w Monachium dniem mroźnym i śnieżnym. Gdy o 14:17 dotarł tu rejs nr 609, w okolicy trwały intensywne opady śniegu. Samolot miał tutaj zatankować przed udaniem się w kolejną partię lotu do Manchesteru.

O 15:20 piloci maszyny otrzymali pozwolenie na kołowanie na pas nr 25. O 15:31 – po zezwoleniu na start – załoga rozpoczęła rozpędzać się z miejsca startowego. Jednak po chwili, piloci zauważyli niesprawną pracę silników, po czym przerwali start, powracając na miejsce startowe. Po otrzymaniu pozwolenia na drugą próbę startu i powtórnym rozpędzeniu, pojawiły się kolejne kłopoty z ciśnieniem paliwa w silniku nr 1. W końcu i ta próba startu została przerwana.

Po przedyskutowaniu sprawy, piloci zadecydowali, iż tym razem spróbują otworzyć przepustnice wolniej, by wyeliminować problem nagłego wzrostu ciśnienia paliwa w silnikach. Tymczasem, zarówno na samolot, jak i na asfalt pasa startowego nadal padał intensywny śnieg – mimo że część została zniesiona podczas prób startu, to jednak warstwa kilku centymetrów wciąż utrzymywała się na powierzchni pasa. W tamtych czasach dla zarządu portu lotniczego tak niewielka warstwa nie stanowiła jednak problemu.

Około godziny 16:03 samolot rozpoczął trzecią próbę startu z pasa nr 25. Kiedy prędkość maszyny osiągnęła 85 węzłów (ok. 43 m/s), w silniku nr 1 powoli zwiększało się ciśnienie. Po chwili, piloci unieśli dziób samolotu. Przy prędkości V1 – 117 węzłów (ok. 60 m/s) – maszyna odmówiła posłuszeństwa. Przed osiągnięciem prędkości V2 (119 węzłów – 61 m/s), samolot wstąpił w strefę gładkiej warstwy błota na pasie startowym. Prędkość zmalała do 105 węzłów (54 m/s), przy której samolot nie mógł wzbić się w powietrze. Jednocześnie wstrzymanie rozpędu było już niemożliwe.

Po utracie prędkości, samolot wypadł z pasa, przerwał okalającą lotnisko barierkę, przeciął pobliską drogę i rozbił się o domostwo i rosnące w jego pobliżu drzewo. Część wraku zatrzymała się dopiero po kolejnych 90 metrach, uderzając w drewniany garaż i zaparkowany wewnątrz wóz, wzniecając płomienie. Większość z podróżnych, zajmujących tylne rzędy siedzeń albo poniosła śmierć na miejscu, albo wskutek ciężkich ran – niewielu z tamtej części samolotu udało się przeżyć (jeden piłkarz – Bobby Charlton przeżył katastrofę i w latach 60. XX wieku został mistrzem świata oraz zdobył z Manchesterem United Puchar Europy). Przednia część samolotu wytraciła prędkość dopiero po kolejnych 65 metrach.

Budynek, o który skrzydłem zahaczyła maszyna w chwili katastrofy, był pusty.

Ofiary[edytuj]

Załoga[edytuj]

  • Kapitan Kenneth „Ken” Rayment – II pilot rejsu, nie zginął na miejscu: zmarł 3 tygodnie później w wyniku uszkodzenia mózgu
  • Tom Cable – steward

Piłkarze Manchesteru United[edytuj]

Pracownicy Manchesteru United[edytuj]

Inni[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Aviation Safety Network.
  • Płyta DVD Champions of Europe poświęcona Pucharowi Europy.

Linki zewnętrzne[edytuj]