Kazimierz Bernaczyk-Słoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Alojzy Bernaczyk
Kazimierz Ryszard Bernaczyk-Słoński
Kazimierz Mirek
Ryszard Słoński

Lido, Rango, Rysiek
Ilustracja
Kazimierz Bernaczyk-Słoński
(zdjęcie ze zbiorów NAC)
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1922
Poznań
Data śmierci 25 stycznia 2011
Przebieg służby
Lata służby 1940–1945
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 10 Brygada Kawalerii Pancernej (PSZ), 1 Brygada Strzelców (PSZ), Okręg Łódź AK, Okręg Lwów AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Kazimierz Alojzy Bernaczyk, po wojnie używał nazwiska Kazimierz Ryszard Bernaczyk-Słoński pseud.: „Lido”, „Rango”, „Rysiek”, przybrane nazwiska: Kazimierz Mirek, Ryszard Słoński (ur. 18 lutego 1922 w Poznaniu, zm. 25 stycznia 2011) – cichociemny, podporucznik Kedywu Okręgu Lwowskiego Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1928 roku uczył się w szkole powszechnej im. Antoniego Małeckiego w Poznaniu, a od 1935 roku – w Gimnazjum oo. Redemptorystów w Toruniu. W 1939 roku zdał do liceum w Tucholi.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie kampanii wrześniowej w 1939 roku nie został zmobilizowany. We wrześniu przedostał się do Rumunii, skąd przebył szlak przez Jugosławię, Grecję aż do Marsylii, gdzie dotarł w lutym 1940 roku. 1 marca 1940 roku wstąpił do Armii Polskiej we Francji, w której walczył w 24 Pułku Ułanów 10 Brygady Kawalerii Pancernej. W lipcu 1940 roku dostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do tego samego pułku i skończył Szkołę Podchorążych. Przeszkolony w dywersji oraz broni pancernej, 15 grudnia 1943 roku został zaprzysiężony w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza, przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech i przydzielony do Kedywu Okręgu Łódzkiego Armii Krajowej.

Jako podporucznik cichociemny „Rondo” został w nocy z 10 na 11 maja 1944 roku zrzucony do Polski (operacja lotnicza „Weller 27”). Na początku trafił do oddziału partyzanckiego „Burza” operującego w Okręgu AK Łódź. 19 lipca 1944 roku został przydzielony do Kedywu Okręgu Lwów. Nie zgłosił się na odprawę, organizowaną przez władze radzieckie, dzięki czemu uniknął aresztowania. W trakcie ewakuacji ze Lwowa na zachód uległ wypadkowi samochodowemu, w wyniku którego został umieszczony w szpitalu w Nisku, gdzie przebywał od lipca do grudnia 1944 roku, a następnie w szpitalu w Rudniku nad Sanem, do maja 1945 roku.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie pozostał w Polsce, uniknął aresztowania. W latach 1945–1948 studiował w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Po zdaniu egzaminu magisterskiego (temat pracy magisterskiej: Polski przemysł zapałczany. Zarys historyczny i całkowita mechanizacja produkcji w Polsce Ludowej) otrzymał w czerwcu 1950 roku tytuł magistra nauk ekonomicznych w zakresie technologii. Ujawnił się 22 kwietnia 1947 roku w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie. Od tego momentu używał nazwiska Kazimierz Bernaczyk-Słoński. Od 1 lipca 1947 do maja 1949 roku pracował w Domu Handlowym „Transactor”, następnie do maja 1951 r. w Centrali Handlu Zagranicznego „Dalspo”, gdzie był kierownikiem sekcji eksportu artykułów monopolowych w Warszawie. Później pracował w pracowni ekonometrycznej Biura Projektów i Studiów „Metroprojekt”, a od grudnia 1953 roku – w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego na stanowisku kierownika pracowni studiów bilansów wodnych. W 1957 r. rozpoczął pracę w Spółdzielni „Spójna” na stanowisku kierownikiem działu produkcji reklam neonowych, a od 1962 roku pracował w Centrali Handlu Zagranicznego „Terexport”, będąc zastępcą kierownika działu eksportu. Pracował tam do przejścia na emeryturę.

Wspomnienia Kazimierza Bernaczyka-Słońskiego zostały uwiecznione w filmie dokumentalnym My Cichociemni. Głosy żyjących (2008).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wawrzyńca (ślusarza w PKP) i Eleonory z domu Agacińskiej. W 1950 roku ożenił się z Danutą Mischal (1929–2005), z którą miał 2 synów: Bogdana (ur. w 1952, filologa) i Stefana (1958–2011, inżyniera).

Po śmierci został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hołd dla „cichociemnych”. 2006-09-13. [dostęp 2013-06-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]