Kazimierz Mann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Mann
Data i miejsce urodzenia 7 października 1910
Lwów
Data i miejsce śmierci 9 sierpnia 1975
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki grafika
Epoka modernizm

Kazimierz Mann (ur. 7 października 1910 we Lwowie[1], zm. 9 sierpnia 1975 w Warszawie) – polski artysta, zajmował się malarstwem ściennym i sztalugowym, mozaiką, grafiką użytkową i warsztatową, plakatem oraz oprawą plastyczną wystaw.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wilhelma Manna i Emilii z domu Quest, bratankiem Józefa Manna[2]. Jego przodkowie byli kolonistami niemieckimi pochodzącymi z Nadrenii, osiadłymi we Lwowie[3]. Kazimierz Mann studiował architekturę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w latach 1928–1930[1] i w wiedeńskiej Kunstgewerbeschule w 1930–1935[1], którą ukończył z odznaczeniem[1]z. Miał dwoje dzieci: Martę, która pracuje jako projektant w Los Angeles, oraz Wojciecha, dziennikarza radiowego i telewizyjnego. Jego braćmi byli: Roman (1911–1960), scenograf filmowy[4] i Tadeusz (1908–1993), biochemik. Był członkiem Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych[1].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej jego rysunki publikowano w niemieckiej polskojęzycznej prasie propagandowej wychodzącej na terenach okupowanej Polski. Po wojnie, w 1951 roku, został skazany za kolaborację z nazistami. W więzieniu spędził dwa lata do amnestii w 1953 roku[5][6][7].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W latach 1936–1938 Kazimierz Mann był kierownikiem atelier grafiki Polskiej Agencji Telegraficznej PAT. W latach 1937–1938 opracowywał graficznie Rocznik Polskiej Grafiki Reklamowej PAT i czasopisma Ligi Popierania Turystyki Polska. Do jego ważniejszych, przedwojennych realizacji należy zaprojektowanie i wykonanie w 1937 roku polichromii w schronisku na Gubałówce (niezachowana). Otrzymał złoty medal za projekt panneau w 1939 roku na Wystawie Światowej w Nowym Jorku[1].

Po wojnie zajmował się grafiką, był projektantem i autorem oprawy plastycznej wystaw dla:

  • Centrali Handlu Zagranicznego CIECH (Centrala Importowo-Eksportowa Chemikaliów),
  • Centrali Handlu Zagranicznego Uniwersal,
  • Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego Cetebe,
  • Centrali Handlu Zagranicznego PAGED, organizowanych m.in. w Wiedniu, Zagrzebiu, Moskwie, Londynie, Sztokholmie, Paryżu, Budapeszcie, Pradze, Pekinie, Izmirze, Helsinkach.

Projekty panneau:

  • w ramach Międzynarodowych Targów Poznańskich w 1948 w Pawilonie Przemysłu Stoczniowego i SPOŁEM
  • na Wystawie Ziem Odzyskanych, Wrocław
  • w sali energii słonecznej w Muzeum Techniki w Moskwie w 1970 r.

W latach 1965–1970 projektował i wykonywał polichromie w salach Muzeum Techniki im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie. W latach 1962–1969 zaprojektował mozaiki dla kopalń: Jan, Radzionków, Michałowice i Dom Metalowca w Muszynie. Zaprojektował również opracowanie plastyczne dworców kolejowych: Warszawa Gdańska, Kunowice, Terespol, Sandomierz, .

Od 1960 był członkiem szeregu komisji artystycznych, m.in.:

  • Spółdzielni Pracy Artystów Plastyków ART,
  • istniejącej do 1973 warszawskiej Specjalistycznej Spółdzielni Pracy Reklam Świetlnych i Neonowych LUMEN,
  • Przedsiębiorstwa Wystaw i Targów Zagranicznych,
  • Centrali Przemysłowo-Handlowej INCO, dla której również projektował materiały reklamowe i opakowania kosmetyków popularnej marki Celia.

Od 1963 roku był kierownikiem artystycznym Pracowni Projektowania Form Przemysłowych i Opakowań Związku Spółdzielni Inwalidów. W 1963 roku był jednym z uczestników wystawy Sztuka użytkowa w Centralnym Biurze Wystaw Artystycznych w Warszawie (obecnie Narodowa Galeria Sztuki Zachęta).

Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (Kwatera 216, Rząd 5/2, Miejsce 29)[8].

Prace artysty[edytuj | edytuj kod]

Plakaty[edytuj | edytuj kod]

  • 1962: Pinokio
  • 1962: Przez góry i doliny
  • 1963: Ali i wielbłąd
  • 1963: Ballada huzarska[9]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Mann Kazimierz. W: Słownik artystów plastyków. Artyści plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP 1945–1970. Słownik biograficzny. Maria Serafińska (kierownik redakcji). Warszawa: Okręg Warszawski ZPAP, 1972, s. 350.
  2. Katarzyna Kubisiowska, Wojciech Mann: Głos. Wojciech Mann w rozmowie z Katarzyną Kubisiowską. Kraków: Znak, 2020, s. 225. ISBN 978-83-240-6106-8.
  3. Katarzyna Kubisiowska, Wojciech Mann: Głos. Wojciech Mann w rozmowie z Katarzyną Kubisiowską. Kraków: Znak, 2020, s. 23. ISBN 978-83-240-6106-8.
  4. Miejska Galeria Sztuki: Pasja pokoleń – artyści w rodzinie Mann., 5.09.2007, lodz-art.eu.
  5. Wojciech Mann, Katarzyna Kubisiowska, Głos, str. 77, Znak, ISBN 978-83-240-6106-8.
  6. Wojciech Mann: Moje pierwsze wspomnienie ojca pochodzi z więzienia, „Newsweek.pl” [dostęp 2018-12-03].
  7. Wojciech Mann, Artysta. Opowieść o moim ojcu, Znak, ISBN 978-83-240-5510-4.
  8. Cmentarz Stare Powązki: WŁADYSŁAW NIEMCZEWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-14].
  9. Artists 60s: Mann, Kulczynska.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]