Wojciech Mann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Mann
Wojciech Mann (2011)
Wojciech Mann (2011)
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1948
Świdnica
Zawód dziennikarz
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Wojciech Piotr Mann (ur. 25 stycznia 1948 w Świdnicy[1]) – polski dziennikarz muzyczny, pedagog, autor tekstów piosenek, współpracujący na stałe z Programem III Polskiego Radia.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzina pochodzi ze Lwowa. Ojcem Wojciecha Manna był tworzący w tym mieście grafik Kazimierz Mann – brat Romana i Tadeusza. W dzieciństwie Wojciech Mann występował w zespole zespole Gawęda[2]. Ukończył XXVII Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Czackiego w Warszawie[3]. Studiował handel zagraniczny w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, zaś w 1975 został absolwentem filologii angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim[1].

Od 1965[1][4] związany z dziennikarstwem radiowym. Został wówczas współpracownikiem Polskiego Radia: początkowo pracował w Rozgłośni Harcerskiej, pod koniec lat 60. związał się z Programem III Polskiego Radia, prowadząc liczne autorskie programy: Magazyn 4/4, Mój magnetofon, Poranek z radiem, Baw się razem z nami, Muzyczna poczta UKF, W tonacji Trójki, Zapraszamy do Trójki, Bielszy odcień bluesa, Między dniem a snem, Radio Mann, Manniak niedzielny, Manniak po ciemku, Pół perfekcyjnej płyty[5], Tanie granie (na śniadanie) oraz Piosenki bez granic[6]. W latach 1985–1986 jako „druh zastępowy” poprowadził osiem wydań Listy Przebojów Programu Trzeciego. Należał do twórców nadawanego w latach 1986–1990 programu rozrywkowego Nie tylko dla orłów[6]. W 2006 powołany w skład Akademii Muzycznej Trójki[7].

W latach 70. rozpoczął współpracę także z Telewizją Polską. Początkowo prowadził Sobotnie Studio Młodych, a potem własną audycję w Studio 2 zatytułowaną Magazyn pana Manna[1]. Na początku lat 80. przebywał w Stanach Zjednoczonych[1], następnie od 1983 do 1988 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Non Stop”. W drugiej połowie lat 80. prowadził program rozrywkowy Kanał, a wspólnie z Janem Chojnackim jedyny wówczas program poświęcony muzyce rockowej Non Stop Kolor. Później wraz z Krzysztofem Materną, Grzegorzem Wasowskim, Sławomirem Szczęśniakiem i Arkadiuszem Stegenką tworzył na antenie TVP2 takie programy jak Mądrej głowie…, Za chwilę dalszy ciąg programu oraz Bardzo ostry dyżur.

Współpracował także z redakcją programów dla dzieci i młodzieży, prowadząc jako „Głos” 5-10-15. Od 1993 do 2012 w TVP2 był prezenterem Szansy na sukces[8]. W 1994 z Krzysztofem Materną stworzył telewizyjny talk-show MdM, który w latach 90. był prezentowany na antenie TVP1[1]. W tym czasie, także z Krzysztofem Materną, opracował formułę warszawskiej stacji radiowej Radio Kolor – w tej stacji obaj dziennikarze prowadzili autorskie audycje, ich podobizny były elementem ówczesnego logo tej stacji. Wspólnie założyli też przedsiębiorstwo MM Communications działające w branży promocyjnej[1].

W latach 2001–2002 Wojciech Mann i Krzysztof Materna prowadzili talk-show M kwadrat w TV Puls[1]. W 2005 po powrocie do TVP1 współtworzyli program rozrywkowy MaMa (oparty na formule produkcji Za chwilę dalszy ciąg programu), a w 2007 MC², czyli Maszyna czasu Manna i Materny. Od 2005 do 2008 poza Szansą na sukces Wojciech Mann prowadził w TVP2 Duże dzieci, a w latach 2012–2013 Kocham to co lubię[9]. Z Janem Chojnackim współtworzył natomiast internetowe Radio Baobab. Współpracował także z „Gazetą Wyborczą” (z dodatkami „Gazeta na Plażę”[1] i „Duży Format”), z „Elle”[1] oraz z „Polityką”.

Był lektorem filmów dokumentalnych, przedstawiających historię muzyki rozrywkowej. Sporadycznie pojawiał się jako aktor. Grał m.in. w filmach Cudowne dziecko, Uprowadzenie Agaty, Świąteczna przygoda i Serce na dłoni, a także w serialach Czterdziestolatek. 20 lat później i Bank nie z tej ziemi[10]. W filmach Shrek 2 i Shrek Trzeci dubbingował Doris, siostrę Kopciuszka. W 2007 użyczył głosu postaci Sama w grze Sam & Max: Sezon 1[11]. Wystąpił gościnnie na wydanym w 2006 albumie Grzegorza Turnaua Historia pewnej podróży. Udziela się również jako konferansjer m.in. w spektaklach estradowych Janusza Józefowicza[10].

W 1995 wraz z Krzysztofem Materną opublikował książkę Podróże małe i duże, której wydawcą był „Twój Styl”. Nakładem wydawnictwa „Znak” w 2011 ukazała się ich kolejna publikacja Podróże małe i duże, czyli jak zostaliśmy światowcami[12], będąca zmienionym wydaniem książki z 1995. „Znak” wydał także kolejne autorskie publikacje Wojciecha Manna – w 2011 RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą[2][13], a w 2014 Fotografomannię[14].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Who is who w Polsce. Wyd. I. Zug: Hübners blaues Who is who, 2002, s. 1222. ISBN 3-7290-0034-9.
  2. 2,0 2,1 Wojciech Mann: Rock Mann czyli Jak nie zostałem saksofonistą. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2010. ISBN 978-83-240-1459-0.
  3. Znani absolwenci Czackiego. czacki.edu.pl. [dostęp 2015-04-23].
  4. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 435. ISBN 83-223-2644-0.
  5. Nightfly: Donald Fagen. radio.com.pl, 25 stycznia 2000. [dostęp 2015-04-23].
  6. 6,0 6,1 Wojciech Mann. polskieradio.pl. [dostęp 2015-04-23].
  7. Akademia Muzyczna Trójki. mediafm.net, 16 listopada 2006. [dostęp 2015-04-23].
  8. Koniec „Szansy na sukces”. interia.pl, 22 marca 2012. [dostęp 2015-04-23].
  9. Wojciech Mann znika z TVP2. wirtualnemedia.pl, 12 sierpnia 2013. [dostęp 2015-04-23].
  10. 10,0 10,1 Wojciech Mann w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2015-04-23].
  11. Wojciech Mann w polskiej wersji gry Sam & Max: Sezon 1. onet.pl, 21 sierpnia 2007. [dostęp 2015-04-23].
  12. Wojciech Mann, Krzysztof Materna: Podróże małe i duże czyli, jak zostaliśmy światowcami. Kraków: Znak, 2011. ISBN 978-83-240-1855-0.
  13. Trójkowo-książkowo. polskieradio.pl, 13 października 2010. [dostęp 2015-04-23].
  14. „Fotografomannia”. wiadomosci24.pl, 24 listopada 2014. [dostęp 2015-04-23].
  15. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 września 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2011 r. Nr 111, poz. 1122).
  16. Glorie dla przedstawicieli świata rozrywki. mkidn.gov.pl, 20 maja 2009. [dostęp 2015-04-23].
  17. Laureaci Mateuszy Trójki 2009. polskieradio.pl, 30 września 2009. [dostęp 2015-04-23].
  18. Statuetki MediaTorów 2010 wręczone!!!. mediatory.pl, 5 grudnia 2010. [dostęp 2015-04-23].