Kazimierz Szrajer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Szrajer
major major
Data urodzenia 29 grudnia 1919
Data śmierci 18 sierpnia 2012
Przebieg służby
Siły zbrojne Polskie Siły Powietrzne na obczyźnie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania)

Kazimierz Szrajer (ur. 29 grudnia 1919, zm. 18 sierpnia 2012) – polski lotnik, major Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Życiorys[edytuj]

Szkolenie lotnicze zaczynał w ośrodku szybowcowym w Bezmiechowej w 1936 roku, jednak przerwał szkolenie ze względów rodzinnych – jego starszy brat zginął w katastrofie lotniczej i rodzice Kazimierza zakazali mu latania.

II wojna światowa[edytuj]

Po wybuchu wojny przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie trafił do polskiej szkoły podchorążych w Coëtquidan, a następnie do szkoły lotniczej w Boudau. Szkolenia jednak nie zdążył rozpocząć, gdyż Francja skapitulowała po krótkiej walce. Szrajer został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie został mechanikiem (mechanik precyzyjny przyrządów pokładowych) w Dywizjonie 303 od pierwszych dni istnienia jednostki.

Emblemat Dywizjonu 301

W kwietniu 1941 roku uzyskał przeniesienie do szkoły pilotów, po ukończeniu której został przydzielony do Dywizjonu 301 jako pilot bombowca. Pierwszy lot bojowy wykonał w nocy 26/27 października 1941 r. 1 marca 1942 roku został awansowany na stopień podporucznika.

W maju 1942 r. Kazimierz Szrajer został przeniesiony do polskiej sekcji 138 Dywizjonu RAF. Dywizjon ten zajmował się zaopatrywaniem ruchu oporu w krajach okupowanych przez III Rzeszę. W lutym następnego roku Szrajer rozpoczął roczną przerwę w lataniu (wykorzystał ją na uzupełnienie wykształcenia), a po przerwie powrócił do latania w 1586 Eskadrze Specjalnego Przeznaczenia, w którą przekształcono Dywizjon 301. W eskadrze specjalnej do 5 sierpnia 1944 r. wykonał 45 lotów ze zrzutami dla ruchu oporu. 16 z tych lotów prowadziło do Polski.

Pomnik upamiętniający operację Most III

W nocy 25/26 lipca 1944 roku Kazimierz Szrajer wziął udział jako II pilot Dakoty w operacji Most III, dostarczając do Polski kurierów i zabierając do Włoch części pocisku V2 zdobytego uprzednio przez AK.

Do sierpnia 1944 Kazimierz Szrajer wykonał 100 lotów bojowych. Następnie latał w 46 Dywizjonie RAF, transportując samoloty na Daleki Wschód.

Losy powojenne[edytuj]

W końcu 1946 roku, po rozwiązaniu Polskich Sił Powietrznych, Szrajer wstąpił do RAFu na dwa lata. Latał w dywizjonach: 51, 242 i 40.

Zdemobilizowany na początku 1949 roku rozpoczął pracę jako pilot cywilny w firmie Lancashire Aircraft Corporation, w czasie blokady Berlina wykonał jako pilot tej firmy około 150 lotów z zaopatrzeniem dla miasta. Następnie w firmie Eagle Aviation latał na długich liniach (do Johannesburga, Teheranu, Karaczi). W tym czasie otrzymał obywatelstwo brytyjskie.

Loty zimnowojenne[edytuj]

W latach 1951-1954 Kazimierz Szrajer pracował w 412 Jednostce Badań Technicznych lotnictwa USA, a następnie w Air Charter. Oficjalnie prowadził loty doświadczalne, naprawdę jednak pracował dla CIA, latając ze zrzutami i skoczkami dla organizacji antykomunistycznych w Europie Wschodniej.

W lotnictwie cywilnym[edytuj]

W 1955 r. Szrajer z rodziną wyemigrował do Kanady. Tam pracował jako pilot dla firm Maritime Central Airways, a później w Nordair. W tej drugiej, jako doświadczony pilot, szkolił innych i wykonywał najtrudniejsze zadania (jako pierwszy w firmie pilotował Boeinga 737 oraz jako pierwszy pilot cywilny lądował samolotem pasażerskim za kołem podbiegunowym). W październiku 1969 roku, w czasie wojny w Biafrze, wykonał 36 lotów z pomocą humanitarną, lądując w bardzo trudnych warunkach. Po powrocie do Kanady dalej pracował dla Nordair. Ostatni lot wykonał 12 maja 1981 roku na Boeingu 737.

Po przejściu na emeryturę działał w Skrzydle Warszawa Stowarzyszenia Lotników Polskich w Kanadzie. Był honorowym przewodniczącym tego ciała.

W ciągu życia wylatał ponad 25 tysięcy godzin. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim Distinguished Flying Cross.

Zmarł 18 sierpnia 2012 roku, a 28 sierpnia został awansowany pośmiertnie do stopnia podpułkownika.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]