Kierdeja (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb szlachecki Kierdeja
Herb Kierdeja w zamku w Baranowie Sandomierskim

Kierdeja – polski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Tarcza dzielona w słup, w polu prawym błękitnym, trzy lilie w słup, pole lewe czerwone, w klejnocie trzy pióra strusie.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Według źródeł był to herb nadany przez Ludwika Węgierskiego Kierdejowi, który miał być pochodzącym z Krymu potomkiem chana Tatarów Perekopskich. Ponieważ Kierdej wyróżnił się podczas zdobywania zamku bełskiego w 1377 otrzymał w nagrodę indygenat polski. Świadectwem tego wydarzenia są lilie wzięte z herbu królewskiego rodu Andegawenów. Od tegoż Kierdeja pochodzić miały rody, które przybrały nazwiska od przypadłych im po wielkim protoplaście posiadłości: Hosckich z Hoszczy, Tajkurskich z Tajkur, Czapliców-Szpanowskich ze Szpanowa.

Herb wielu rodzin szlacheckich pochodzących z Wołynia, Litwy i ziemi chełmskiej.

Znane są średniowieczne znaki pieczętne: 1451 – Hryczko Kierdejowicz z Pomorzan, wojewoda podolski; 1454 – Wańko z Kwasiłowa, kasztelan chełmski. Pierwszy raz pojawia się w źródłach pisanych, sądowych w 1436.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Czaplic, Dzius, Dziusa, Dziusz, Dżusa, Girdziewicz, Girsztowt, Hojski, Hoscki, Hościł, Hoścki, Jarmund, Kierdej, Kierdeja, Kierdejowicz,Kiernicki, Kikłowicz, Koziński, Krzywicki, Krzywiecki, Mniszyński, Mylski, Pohorecki, Szpanowski, Wielhorski[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Gajl: Nowy herbarz polski. Gdańsk, Gdynia: Gdański Kantor Wydawniczy, 2016, s. 628. ​ISBN 978-83-62129-37-9​.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]