Kierdeja (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kierdejaherb szlachecki

Herb Kierdeja
Herb Kierdeja w zamku w Baranowie Sandomierskim

Opis herbu[edytuj]

Tarcza dzielona w słup, w polu prawym błękitnym, trzy lilie w słup, pole lewe czerwone, w klejnocie trzy pióra strusie

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Według źródeł był to herb nadany przez Ludwika Węgierskiego Kierdejowi, który miał być pochodzącym z Krymu potomkiem chana Tatarów Perekopskich. Ponieważ Kierdej wyróżnił się podczas zdobywania zamku bełskiego w 1377 otrzymał w nagrodę indygenat polski. Świadectwem tego wydarzenia są lilie wzięte z herbu królewskiego rodu Andegawenów. Od tegoż Kierdeja pochodzić miały rody, które przybrały nazwiska od przypadłych im po wielkim protoplaście posiadłości: Hosckich z Hoszczy, Tajkurskich z Tajkur, Czapliców-Szpanowskich ze Szpanowa.

Herb wielu rodzin szlacheckich pochodzących z Wołynia, Litwy i ziemi chełmskiej.

Znane są średniowieczne znaki pieczętne: 1451 - Hryczko Kierdejowicz z Pomorzan, wojewoda podolski; 1454 - Wańko z Kwasiłowa, kasztelan chełmski.
Pierwszy raz pojawia się w źródłach pisanych, sądowych 1436 r.

Herbowni[edytuj]

Czaplic, Dzius, Dziusa, Dziusz, Dżusa, Girdziewicz, Girsztowt, Hojski, Hoscki, Hościł, Hoścki, Jarmund, Kierdej, Kierdeja, Kierdejowicz, Kiernicki, Koziński, Krzywicki, Krzywiecki, Mniszyński, Mylski, Pohorecki, Szpanowski, Wielhorski.

Bibliografia[edytuj]

  • Szymon Okolski Orbis Polonus – Kraków, 1641-1643
  • Ks. Wojciech Wijuk Kojałowicz Herbarz szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego zwany Nomenclator - (1660) 1897
  • Zbigniew Leszczyc Herby szlachty polskiej – Lwów 1908
  • Tadeusz Gajl Herby szlacheckie Rzeczypospolitej Obojga Narodów – Gdańsk 2003

Zobacz też[edytuj]