Kizynek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Kizynek.svg

Kizynek (Kizlink)polski herb szlachecki z indygenatu.

Opis herbu[edytuj]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu czerwonym trąba w skos, czarna, na której zaćwieczone trzy lilie złote.

Klejnot: dwie trąby czarne, każda z zaćwieczonymi trzema liliami złotymi.

Labry czerwone, podbite czernią.

Juliusz Karol Ostrowski podaje lilie srebrne. Wspomina też wizerunek z Metryki Koronnej, gdzie w klejnocie zamiast lilii są róże[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Józef Szymański podaje, że herb nadał Zygmunt I Stary Janowi Kizlinkowi, zaś potwierdzono go indygenatem 27 marca 1613, również Janowi, z ziemi zatorskiej[2]. Ostrowski pisze, że nobilitacja z XVI wieku pochodziła od cesarza Ferdynanda, zaś Zygmunt I zatwierdził ją indygenatem[1].

Herbowni[edytuj]

Jedna rodzina herbownych (herb własny):

Kizynek (Kizikowski, Kizinek, Kizlink).

Przypisy

  1. a b Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 126.
  2. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 127. ISBN 83-7181-217-5.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]