Kjell Isaksson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kjell Isaksson
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1948
Härnösand
Wzrost 174 cm
Masa ciała 70 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwecja
Mistrzostwa Europy
Srebro
Ateny 1969 skok o tyczce
Srebro
Helsinki 1971 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa Europy
Srebro
Wiedeń 1970 skok o tyczce
Srebro
Sofia 1971 skok o tyczce

Kjell Gunnar Isaksson (ur. 28 lutego 1948 w Härnösand[1]) – szwedzki lekkoatleta, skoczek o tyczce, medalista mistrzostw Europy i były rekordzista świata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą dużą imprezą międzynarodową Isakssona były Europejskie Igrzyska Halowe w 1968 w Madrycie, na których zajął 6. miejsce[2]. Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w 1968 w Meksyku, gdzie w finale zajął 10. miejsce. Ponownie był szósty na Europejskich Igrzyskach Halowych w 1969 w Belgradzie[3].

Wywalczył srebrny medal na Mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach, przegrywając jedynie z Wolfgangiem Nordwigiem z NRD[4].

8 marca 1970 w Göteborgu Isaksson ustanowił halowy rekord świata wynikiem 5,34 m[5]. Zdobył srebrny medal podczas Halowych Mistrzostw Europy w 1970 w Wiedniu, za Françoisem Tracanellim[6].

12 lutego 1971 w Inglewood odzyskał utracony w międzyczasie halowy rekord świata w skoku o tyczce, osiągając wysokość 5,38 m[5], ale podczas Halowych Mistrzostw Europy w 1971 w Sofii stracił go na rzecz Wolfganga Nordwiga, który skoczył 5,40 m. Isaksson zdobył srebrny medal z rezultatem 5,35 m[7]. Jednak już 19 marca tego roku Isaksson w Cleveland skoczył 5,41 m, stając się po raz kolejny halowym rekordzistą świata[5].

Na Mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach Isaksson zdobył srebrny medal, ponownie przegrywając z Nordwigiem[8].

W 1972 Isaksson najpierw poprawił własny halowy rekord świata, skacząc 5,45 m 15 lutego w Nowym Jorku, a następnie trzykrotnie ustanawiał rekord świata na otwartym stadionie, osiągając kolejno 5,51 m (9 kwietnia w Austin), 5,54 m (15 kwietnia w Los Angeles) i 5,55 m (12 czerwca w Helsingborgu). 2 lipca tego roku stracił rekord na rzecz Boba Seagrena, który w Eugene skoczył 5,63 m[9]. Na Igrzyskach Olimpijskich w 1972 w Monachium Isaksson, podobnie jak tyczkarze amerykańscy, nie mógł używać tyczek nowego typu, do których był przyzwyczajony. Skacząc na tyczce starego typu nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach[1][10].

Później Isaksson nie odnosił już znaczących międzynarodowych sukcesów. Nie zaliczył żadnej wysokości na Halowych Mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie[11]. Na Halowych Mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborgu zajął 11. miejsce[12], a na rozgrywanych w tym samym roku Mistrzostwach Europy na otwartym stadionie w Rzymie był szósty[13]. Zajął 8. miejsce na Halowych Mistrzostwach Europy w 1975 w Katowicach[14] i 9. miejsce na Halowych Mistrzostwach Europy w 1976 w Monachium[15]. Na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 w Montrealu zakwalifikował się do finału, jednak nie zaliczył w nim żadnej wysokości[1]. Zajął 9. miejsce na Halowych Mistrzostwach Europy w 1978 w Mediolanie[16]. Wystąpił jeszcze na Mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach, ale odpadł w eliminacjach[17].

Czternaście razy poprawiał rekord Szwecji w skoku o tyczce, doprowadzając go do wyniku 5,59 m (23 maja 1972 w El Paso, ten wynik nie został uznany za rekord świata)[18].

Był mistrzem Szwecji w latach 1968-1971, 1973-1975 i 1977-1979[19], a w hali w latach 1967-1970, 1973, 1978, 1985 i 1986[20].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kjell Isaksson Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2015-02-14].
  2. Alain Bouillé (red.): L'Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 18.
  3. Alain Bouillé (red.): L'Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 20.
  4. Zürich 2014 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 407. [dostęp 2015-02-14].
  5. a b c IAAF Sopot 2014 Statistics Handbook (ang.). IAAF. s. 296. [dostęp 2015-02-14].
  6. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 434. [dostęp 2015-02-14].
  7. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 439. [dostęp 2015-02-14].
  8. Zürich 2014 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 414. [dostęp 2015-02-14].
  9. IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook (ang.). IAAF. s. 632. [dostęp 2015-02-14].
  10. Athletics at the 1972 München Summer Games: Men's Pole Vault (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2015-02-14].
  11. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 450. [dostęp 2015-02-14].
  12. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 454. [dostęp 2015-02-14].
  13. Zürich 2014 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 422. [dostęp 2015-02-14].
  14. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 459. [dostęp 2015-02-14].
  15. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 463. [dostęp 2015-02-14].
  16. Göteborg 2013 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 472. [dostęp 2015-02-14].
  17. Zürich 2014 Statistics Handbook (ang.). European Athletics. s. 438. [dostęp 2015-02-14].
  18. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 111.
  19. Swedish Championships (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2015-02-14].
  20. Swedish Indoor Championships (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2015-02-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]