Serhij Bubka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy tyczkarza. Zobacz też: Serhij Bubka – tenisista.
Serhij Bubka
Sergey Bubka 2013.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1963
Ługańsk
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Reprezentacja  ZSRR
I miejsce Seul 1988 lekkoatletyka
(skok o tyczce)
Mistrzostwa świata
Reprezentacja  ZSRR
Złoto Helsinki 1983 skok o tyczce
Złoto Rzym 1987 skok o tyczce
Złoto Tokio 1991 skok o tyczce
Reprezentacja  Ukraina
Złoto Stuttgart 1993 skok o tyczce
Złoto Göteborg 1995 skok o tyczce
Złoto Ateny 1997 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa świata
Reprezentacja  ZSRR
Złoto Paryż 1985 skok o tyczce
Złoto Indianapolis 1987 skok o tyczce
Złoto Sewilla 1991 skok o tyczce
Reprezentacja  Ukraina
Złoto Barcelona 1995 skok o tyczce
Mistrzostwa Europy
Reprezentacja  ZSRR
Złoto Stuttgart 1986 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa Europy
Reprezentacja  ZSRR
Złoto Pireus 1985 skok o tyczce

Serhij Nazarowycz Bubka, ukr. Сергій Назарович Бубка, ros. Сергей Назарович Бубка, trb. Siergiej Nazarowicz Bubka (ur. 4 grudnia 1963 w Ługańsku) – ukraiński tyczkarz, 35-krotny rekordzista świata. Reprezentował ZSRR, po jego rozpadzie ekipę WNP (w 1992), zaś od 1993 Ukrainę.

Do niego należy aktualny rekord świata na stadionie wynoszący 6,14 metrów, ustanowiony 31 lipca 1994 w Sestriere we Włoszech[1], oraz były rekord świata w hali – 6,15 m (Donieck 21 lutego 1993)[2]. Jest bratem Wasyla, który także uprawiał skok o tyczce, oraz ojcem tenisisty Serhija.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Zaczął skakać o tyczce w wieku dziewięciu lat. W 1978, mając 15 lat, przeniósł się do Doniecka ze swoim trenerem Witalijem Petrowem. Do grona światowych lekkoatletów dołączył w 1983, kiedy wygrał mistrzostwa świata w Helsinkach z wynikiem 5,70 m.

W następnych latach ustanowił nową jakość w skoku o tyczce. Po raz pierwszy pokonał symboliczną granicę sześciu metrów 13 lipca 1985 w Paryżu. Jednocześnie stopniowo poprawiał swój rekord. W 1988 osiągnął 6,06 m w Nicei we Francji. Coraz częściej zaczynało się mówić o tym, że pokona granicę 6,10 m podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Seulu w tym samym roku. Na samych igrzyskach skoczył nieco słabiej, ale wynik 5,90 m zapewnił mu złoty medal.

W ciągu czterech lat pomiędzy 1984 a 1988 podwyższył dotychczasowy rekord świata o 21 centymetrów, na co wielu innych tyczkarzy potrzebowało 12 lat. Jako pierwszy lekkoatleta osiągnął 6,10 m w San Sebastián w Hiszpanii w 1991. Nie zaliczył żadnej wysokości na następnych Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie w 1992. Swój ostatni rekord świata ustanowił w 1994. Zakwalifikował się na igrzyska w 1996 w Atlancie, ale kontuzja uniemożliwiła mu start w zawodach. Na igrzyskach w 2000 w Sydney odpadł w eliminacjach. Łącznie w ciągu kariery siedemnastokrotnie poprawiał rekord świata na stadionie oraz osiemnastokrotnie w hali.

Oprócz mistrzostwa olimpijskiego był sześciokrotnie mistrzem świata: Helsinki (1983), Rzym (1987), Tokio (1991), Stuttgart (1993), Göteborg (1995) i Ateny (1997). Czterokrotnie zdobywał mistrzostwo świata w hali: Paryż (1985), Indianapolis (1987), Sewilla (1991) i Barcelona (1995). Był również złotym medalistą mistrzostw Europy w 1986 w Stuttgarcie oraz halowych mistrzostw Europy w 1985 w Pireusie.

Trzy lata z rzędu (1984, 1985, 1986) odbierał nagrodę dla najlepszego sportowca Związku Radzieckiego.

Został odznaczony m.in. radzieckim Orderem Lenina i Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy oraz ukraińskim Orderem „Za Zasługi” I, II i III klasy.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach w 2002 z proprezydenckiej listy Za Jedyną Ukrainę został posłem do Rady Najwyższej. Zasiadał we frakcji Partii Regionów, którą opuścił w 2005. W tym samym roku objął stanowisko prezydenta Narodowego Komitetu Olimpijskiego Ukrainy. Zasiadł też we władzach Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Progression of Official World Record: Men, Pole vault (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2014-02-23].
  2. Progression of Official World Indoor Record: Men, Pole vault (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 2014-02-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]