Renaud Lavillenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Renaud Lavillenie
Men pole vault French Athletics Championships 2013 t173743.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 września 1986
Barbezieux-Saint-Hilaire, Francja
Klub Cognac Ac
Wzrost 176 cm
Masa ciała 69 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Francja
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Londyn 2012 skok o tyczce
Srebro
Rio de Janeiro 2016 skok o tyczce
Mistrzostwa świata
Srebro
Moskwa 2013 skok o tyczce
Brąz
Berlin 2009 skok o tyczce
Brąz
Daegu 2011 skok o tyczce
Brąz
Pekin 2015 skok o tyczce
Brąz
Londyn 2017 skok o tyczce
Mistrzostwa Europy
Złoto
Barcelona 2010 skok o tyczce
Złoto
Helsinki 2012 skok o tyczce
Złoto
Zurych 2014 skok o tyczce
Brąz
Berlin 2018 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa świata
Złoto
Stambuł 2012 skok o tyczce
Złoto
Portland 2016 skok o tyczce
Złoto
Birmingham 2018 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto
Turyn 2009 skok o tyczce
Złoto
Paryż 2011 skok o tyczce
Złoto
Göteborg 2013 skok o tyczce
Złoto
Praga 2015 skok o tyczce

Renaud Lavillenie (ur. 18 września 1986 w Barbezieux-Saint-Hilaire) – francuski lekkoatleta specjalizujący się w skoku o tyczce.

Jako junior nie odnosił sukcesów międzynarodowych, a na dużej imprezie zadebiutował w 2007 zajmując dziesiątą lokatę w młodzieżowych mistrzostwach Europy[1]. Już na eliminacjach zakończył swój udział w halowym czempionacie globu w Walencji (2008). Rok później został halowym mistrzem Europy. Kilka miesięcy po tym sukcesie, 21 czerwca 2009, podczas drużynowego czempionatu Starego Kontynentu uzyskał wynik 6,01 – tym samym poprawił rekord Francji[2] oraz został siedemnastym w historii lekkoatletyki tyczkarzem, który pokonał poprzeczkę zawieszoną na wysokości ponad sześciu metrów[3]. Należał do grona faworytów mistrzostw świata w Berlinie (2009) – ostatecznie zdobył na tej imprezie brązowy medal[4]. Na początku sezonu 2010 nie udało mu się wywalczyć awansu do finału podczas halowych mistrzostw globu[5]. Latem najpierw został mistrzem Europy[6], a później uplasował się na drugiej pozycji w zawodach o puchar interkontynentalny[7][8]. Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2010 w skoku o tyczce[9]. Osiągając wynik 6,03 – nowy rekord kraju – wygrał w Paryżu halowe mistrzostwa Starego Kontynentu (2011)[10]. Brązowy medalista mistrzostw świata (Daegu 2011). Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2011 w skoku o tyczce[11]. 5 grudnia 2011 podczas treningu doznał kontuzji złamania lewej ręki[12]. Po wyleczeniu kontuzjowanej ręki został w marcu 2012 halowym mistrzem świata[13]. W czerwcu 2012 obronił tytuł mistrza Europy, a w sierpniu tego roku został mistrzem olimpijskim. Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2012 w skoku o tyczce[14]. Na koniec roku 2012 zajął drugie miejsce w plebiscycie na europejskiego lekkoatletę roku organizowanym przez European Athletics[15]. Na początku marca 2013 zdobył trzeci w karierze złoty medal halowych mistrzostw Europy[16]. Podczas Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 2013 wywalczył srebrny medal. Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2013 w skoku o tyczce[17]. Podczas mistrzostw świata w Pekinie stanął na najniższym stopniu podium (2015). Na początku 2016 zdobył swój drugi złoty medal halowych mistrzostw świata. Wicemistrz olimpijski z 2016 z Rio de Janeiro. W 2017 zdobył swój czwarty z kolei brązowy medal mistrzostw świata.

Medalista mistrzostw Francji.

Rekordy życiowe: hala – 6,16 (15 lutego 2014, Donieck) – rekord świata; stadion – 6,05 (30 maja 2015, Eugene) – rekord Francji oraz drugi wynik w historii światowej lekkoatletyki[2].

Jego młodszy brat Valentin także jest tyczkarzem[18].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Rok Impreza Miejsce Pozycja Wynik
2007 Młodzieżowe mistrzostwa Europy Węgry Debreczyn 10. miejsce 5,30
2008 Halowy puchar Europy Rosja Moskwa 2. miejsce 5,60
2008 Halowe mistrzostwa świata Hiszpania Walencja el. – 13. miejsce 5,55
2009 Halowe mistrzostwa Europy Włochy Turyn Gold medal europe.svg 1. miejsce 5,81
2009 Superliga drużynowych mistrzostw Europy Portugalia Leiria 1. miejsce 6,01
2009 Mistrzostwa świata Niemcy Berlin Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce 5,80
2010 Halowe mistrzostwa świata Katar Doha el. – 10. miejsce 5,45
2010 Superliga drużynowych mistrzostw Europy Norwegia Bergen 1. miejsce 5,70
2010 Mistrzostwa Europy Hiszpania Barcelona Gold medal europe.svg 1. miejsce 5,85
2010 Puchar interkontynentalny Chorwacja Split 2. miejsce 5,90
2010 DécaNation Francja Annecy 1. miejsce 5,80
2011 Halowe mistrzostwa Europy Francja Paryż Gold medal europe.svg 1. miejsce 6,03
2011 Superliga drużynowych mistrzostw Europy Szwecja Sztokholm 5. miejsce 5,50
2011 Mistrzostwa świata Korea Południowa Daegu Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce 5,85
2012 Halowe mistrzostwa świata Turcja Stambuł Gold medal world centered-2.svg 1. miejsce 5,95
2012 Mistrzostwa Europy Finlandia Helsinki Gold medal europe.svg 1. miejsce 5,97
2012 Igrzyska Olimpijskie Wielka Brytania Londyn Gold medal olympic.svg 1. miejsce 5,97
2013 Halowe mistrzostwa Europy Szwecja Göteborg Gold medal europe.svg 1. miejsce 6,01
2013 Superliga drużynowych mistrzostw Europy Wielka Brytania Gateshead 1. miejsce 5,77
2013 Mistrzostwa świata Rosja Moskwa Silver medal world centered-2.svg 2. miejsce 5,89
2014 Mistrzostwa Europy Szwajcaria Zurych Gold medal europe.svg 1. miejsce 5,80
2014 Puchar interkontynentalny Maroko Marrakesz 1. miejsce 5,80
2015 Halowe mistrzostwa Europy Czechy Praga Gold medal europe.svg 1. miejsce 6,04
2015 Superliga drużynowych mistrzostw Europy Rosja Czeboksary 1. miejsce 5,85
2015 Mistrzostwa świata Chińska Republika Ludowa Pekin Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce 5,80
2016 Halowe mistrzostwa świata Stany Zjednoczone Portland Gold medal world centered-2.svg 1. miejsce 6,02
2016 Mistrzostwa Europy Holandia Amsterdam NH
2016 Igrzyska olimpijskie Brazylia Rio de Janeiro Silver medal olympic.svg 2. miejsce 5,98
2017 Superliga drużynowych mistrzostw Europy Francja Lille 1. miejsce 5,80
2017 Mistrzostwa świata Wielka Brytania Londyn Bronze medal world centered-2.svg 3. miejsce 5,89
2018 Halowe mistrzostwa świata Wielka Brytania Birmingham Gold medal world centered-2.svg 1. miejsce 5,90
2018 Mistrzostwa Europy Niemcy Berlin Bronze medal europe.svg 3. miejsce 5,95

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. EJ Debrecen HUN 12 – 15 July; 6th European Athletics U23 Championships (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 20 grudnia 2010].
  2. a b National Record France (ang.). tilastopaja.net. [dostęp 5 lutego 2017].
  3. Season Bests by Event (Men) – Pole vault (ang.). apulanta.fi. [dostęp 20 grudnia 2010].
  4. 2009 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault – M /Final/ (ang.). berlin.iaaf.org. [dostęp 20 grudnia 2010].
  5. 2010 IAAF World Indoor Championships – Pole Vault – M (ang.). iaaf.org. [dostęp 20 grudnia 2010].
  6. Bob Ramsak: Farah completes distance double in Barcelona, Ennis triumphs with 6823 PB in Heptathlon – European champs, day 5 (ang.). iaaf.org. [dostęp 20 grudnia 2010].
  7. Laura Arcoleo: Event Report – Men’s Pole Vault (ang.). iaaf.org. [dostęp 20 grudnia 2010].
  8. 2010 IAAF Continental Cup – Pole Vault Men (ang.). iaaf.org. [dostęp 20 grudnia 010].
  9. Piotr Małachowski i 30 zwycięzców Diamentowej Ligi (pol.). Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. [dostęp 20 grudnia 2010].
  10. 2011 European Indoor Championships – Pole Vault Men (ang.). sportresult.com. [dostęp 5 marca 2011].
  11. Spectacular conclusion to 2011 Diamond Race in Brussels – Samsung Diamond League, FINAL (ang.). iaaf.org. [dostęp 17 września 2010].
  12. Janusz Rozum: Co słychać u rywali – kontuzja Lavillenie (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 8 grudnia 2011].
  13. Len Johnson: EVENT REPORT – Men’s Pole Vault – Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 10 marca 2012].
  14. Zdobywcy diamentów w 2012 (pol.). Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. [dostęp 8 września 2012].
  15. Great Britain’s Mo Farah voted 2012 European Athlete of the Year (ang.). European Athletics. [dostęp 5 października 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-20)].
  16. HME – niedziela: sztafeta po walce traci medal (pol.). pzla.pl. [dostęp 16 kwietnia 2013].
  17. Bruksela: szybki bieg Lewandowskiego w DL (pol.). Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. [dostęp 7 września 2013].
  18. Sobera czwarty w Moskwie (pol.). pzla.pl. [dostęp 12 czerwca 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]