Władysław Drapiewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Drapiewski
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1876
Gacki
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1961
Pelplin
Zawód, zajęcie malarz
Polichromie we wnętrzu Bazyliki Katedralnej Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w Płocku
Polichromie we wnętrzu Bazyliki Katedralnej Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w Płocku

Władysław Drapiewski (ur. 12 listopada 1876 w Gackach, zm. 30 grudnia 1961 w Pelplinie) – polski malarz, jeden z najbardziej znanych twórców ściennego malarstwa sakralnego I połowy XX wieku.

Naukę malarstwa i grafiki początkowo pobierał u Antoniego Szymańskiego, w 1899 wyjechał do Kevelaer, gdzie studiował w kierowanej przez Friedricha Stummela Międzynarodowej Szkole Malarstwa Kościelnego. Nauczano tam malarstwa w zgodnie z założeniami artystycznymi tzw. grupy Nazareńczyków tj. twórczość oparta na wzorcach quattrocento. Równocześnie odbył podróże artystyczne do Paryża, Berlina, Monachium i Rzymu. Po powrocie na ziemie polskie został zaangażowany do dużego projektu, którym było stworzenie polichromii wnętrza Bazyliki Katedralnej Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w Płocku. Stało się tak ponieważ po rozstrzygnięciu konkursu w 1901 wybrano projekt Józefa Mehoffera, ale biskup Jerzy Józef Szembek miał zastrzeżenia w kwestiach liturgicznych i wobec braku porozumienia prace przerwano. W międzyczasie biskupem ordynariuszem płockim został Apolinary Wnukowski, któremu zaprezentowano projekt Władysława Drapiewskiego, zyskał on aprobatę zarówno biskupa jak i kapituły. Do pomocy przy tak dużym projekcie zatrudnił on poznanego na studiach malarza Nicolasa Brüchera. Ciekawostką jest fakt, że malowanym postaciom nadawał twarze osób powszechnie wówczas znanych m.in. uczonych Tadeusza Korzona, Władysława Smoleńskiego i Stanisława Tarnowskiego. Jako tło umieścił panoramę Płocka, do wizerunku aniołów pozowały młode mieszkanki miasta m.in. Mira Zimińska. Swoistym autoportretem artysty jest umieszczona na katedralnej polichromii postać św. Piotra. W 1914 jako mieszkaniec zaboru pruskiego został aresztowany i zesłany w głąb Rosji, jego prace w tym czasie kontynuował Czesław Idźkiewicz, który był jego uczniem i asystentem. W wykonaniu wielu projektów pomagali mu bracia Leon (1885-1970) i Kazimierz (1889-1978), a późniejszych latach również ich synowie. Ogółem wykonał polichromie ścienne w 122 świątyniach, najwięcej na Mazowszu i terenach położonych od niego na wschód. Poza świątyniami ozdabiał również wnętrza gmachów publicznych m.in. w Liceum Ogólnokształcącym im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku[1]. W 1928 papież Pius XI odznaczył go Krzyżem Laterańskim. Krytyczne nastawienie do estetyzmu historycznego sprawiało, że twórczość Władysława Drapiewskiego była pogardliwie określana "drapiewszczyzną", co utożsamiano z prowincjonalizmem i brakiem smaku. Od 1918 mieszkał na stałe w Pelplinie, skąd został w 1943 wysiedlony, wówczas udał się do Opactwa k. Sieciechowa i przebywał tam do 1946. W 1958 papież Pius XII odznaczył artystę Krzyżem Komandorskim św. Grzegorza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]