Kościół św. Anny w Mosarzu
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() | |||||||||||||
kościół parafialny | |||||||||||||
![]() | |||||||||||||
Państwo | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | |||||||||||||
Wyznanie | |||||||||||||
Kościół | |||||||||||||
Parafia | |||||||||||||
Wezwanie | |||||||||||||
Przedmioty szczególnego kultu | |||||||||||||
Relikwie | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie obwodu witebskiego ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie Białorusi ![]() | |||||||||||||
![]() | |||||||||||||
Strona internetowa |
Kościół św. Anny w Mosarzu – kościół parafialny w Mosarzu. Jest jednym z niewielu na terenie Białorusi kościołów czynnych nieprzerwanie od czasu fundacji.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Kościół ufundował w 1792 r. kasztelan połocki hrabia Robert Brzostowski i jego żona Anna Brzostowska, właściciele Mosarza. Nazwany został na cześć fundatorki. 8 marca 1792 r. przeznaczyli na ten cel 1000 złotych. Fundusz został zatwierdzony 13 marca 1792 r. edyktem biskupa wileńskiego ks. Ignacego Massalskiego. Budynek wzniesiono w stylu klasycystycznym. Na fasadzie znajdował się napis "Dom mój domem modlitwy", zniszczony po II wojnie światowej. W 1851 r. świątynię konsekrował biskup wileński ks. Wacław Żyliński. W okresie zaborów próbowano wprowadzić liturgię w języku rosyjskim, później władze chciały zmienić kościół w prawosławną cerkiew, lecz nie udało się to z powodu oporu wiernych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1922 r. odnowiono kościół. Podczas II wojny światowej kościół był otwarty. Po wojnie bezskutecznie próbowano go zamknąć. W latach 1961–1988 w parafii nie było proboszcza, lecz wierni mimo prześladowań, zbierali się w kościele na modlitwie. W latach 90. XX w. kościół odnowiono, założono park przed świątynią z rzeźbami, uporządkowano cmentarz, zbudowano stacje drogi krzyżowej, kopię kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej w Wilnie, w 2003 r. wzniesiono stacje drogi różańcowej i grotę Matki Bożej z Lourdes. Zbudowano także dom parafialny. 15 sierpnia 2005 r. uroczyście odsłonięto pomnik św. Jana Pawła II.
Relikwie św. Justyna
[edytuj | edytuj kod]W bocznej kaplicy kościoła znajdują się relikwie św. Justyna. Relikwie przywiózł do Polski z Rzymu starosta zarzecki Antoni Koszczyc. Otrzymał je od papieża Benedykta XIV podczas pielgrzymki w 1754 r. Początkowo znajdowały się w kościele jego fundacji w Starym Miadziole. W 1832 r., po kasacie zakonu karmelitów po powstaniu listopadowym i zamknięciu kościoła, relikwie potajemnie wywieziono do kościoła w Nowym Miadziole w obawie przed profanacją. W 1838 r. córka Antoniego Koszczyca Anna, za zgodą władz kościelnych i świeckich przywiozła je do kościoła w Mosarzu, ponieważ tu mieszkała jej córka hrabina Barbara Brzostowska. Na początku lat 20. XX wieku rozpoczęła się batalia o relikwie między karmelitami ze Starego Madzioła, a kościołem mosarskim, posiadającym relikwie już od 90 lat. Po wielu staraniach, pismach i rozważaniach, decyzją Rady Dóbr Archidiecezji Wileńskiej z 1928 roku, relikwie pozostały w kościele św. Anny. W tym samym roku przeniesiono je z głównego ołtarza do bocznej kaplicy[1].
Architektura
[edytuj | edytuj kod]- Galeria
-
Kościół w na pocz. XX w.
-
Wnętrze
-
Ołtarz z relikwiami św. Justyna w kaplicy bocznej
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ New Page 1 [online], www.magwil.lt [dostęp 2018-06-24] .