Kościół św. Antoniego w Nowej Soli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Antoniego
w Nowej Soli
Distinctive emblem for cultural property.svg L-568/A z dnia 15.03.2013
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Miejscowość

Nowa Sól

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

św. Antoniego w Nowej Soli

Wezwanie

św. Antoniego Padewskiego

Położenie na mapie Nowej Soli
Mapa konturowa Nowej Soli, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Antoniegow Nowej Soli”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Antoniegow Nowej Soli”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Antoniegow Nowej Soli”
Położenie na mapie powiatu nowosolskiego
Mapa konturowa powiatu nowosolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół św. Antoniegow Nowej Soli”
Ziemia51°48′19,05″N 15°43′01,04″E/51,805292 15,716956

Kościół pw. św. Antoniego w Nowej Soli − katolicki obiekt sakralny w Nowej Soli, autorstwa berlińskiego architekta Friedricha Augusta Stülera, utrzymany w stylistyce neoromanizmu. Kamień węgielny położono 9 kwietnia 1835. Budowę ukończono w 1839.

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie ewangelicki kościół został wybudowany z charakterystycznej czerwonej cegły, jednoprzestrzenny, stroną prezbiterialną skierowany na wschód Założony na rzucie prostokąta z wydzieloną we wnętrzu półkolistą absydą. Od wschodu przylega pięcioboczna zakrystia a od zachodu ośmioboczna wieża z zegarem. Wnętrze opięte dwukondygnacyjnymi emporami, wspartymi na filarach. Elewacje ze schodkowymi szczytami zdobione bogatymi gzymsami. Wieża sześciokondygnacyjna, zakończona tarasowo.

Olejny obraz Wniebowstąpienia Chrystusa, kopię Antoniego Allegri, ufundował Kronprinz pruski.

Organy zbudował prawdopodobnie mistrz organowy Georg Ludwig Hartig. Trzy dzwony odlał w 1839 Puchler w akordzie d-moll. Dwa z nich zostały w 1917 zabrane na cele wojskowe. Nowe dzwony odlał Geitner we Wrocławiu. Ale i tych nie oszczędziły wojny.

Po wojnie w świątyni rozpoczęli swoją posługę oo. kapucyni. W 1950 roku dekretem Kurii we Wrocławiu powstała tu parafia pw. św. Antoniego. Wnętrze świątyni dostosowane zostało do liturgii katolickiej. Kościół pw. św. Antoniego został odmalowany, otrzymał trzy nowe ołtarze, dwa nowe dzwony (wykonane w odlewni Jana Felsztyńskiego w Przemyślu) oraz nowoczesne witraże zaprojektowane przez Marię Powalisz Bardońską z Poznania.

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parafii znajduje się kościółek pw. św. Barbary. Został on zbudowany w 1900 przez staroluteran. Należy do zabytków kultury materialnej, ponieważ wzniesiono go w stylu czystego neogotyku angielskiego. Klasztor oo. kapucynów mieści się w odbudowanym przez zakon szpitalu joannitów z 1861.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Lubuskie Towarzystwo naukowe, Zielona Góra 1987

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]