Konstanty Korniakt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy kupca żyjącego w latach ok. 1520–1603. Zobacz też: Konstanty Korniakt z Białobok – jego syn.
Konstanty Korniakt
Ilustracja
Konstanty Korniakt, anonimowy portret
Data i miejsce urodzenia ok. 1520
Kandia
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 1603
Lwów
Zawód kupiec

Konstanty Korniakt (Kornak, Korniak, Korniat, Korneadi, Korneades, Carneadi, Coretho, Carinacto) herbu Crucini (ur. pomiędzy 1517 a 1543, zm. 1 sierpnia 1603) – grecki kupiec związany ze Lwowem, dzierżawca ceł ruskich na terenie województwa ruskiego Rzeczypospolitej, hurtowy handlarz bawełny i małmazji, założyciel rodu Korniakt.

Pochodził z Krety z Kandii. Najpierw mieszkał w Konstantynopolu, później na Wołoszczyźnie, a w końcu osiadł we Lwowie, gdzie przejął spadek po starszym bracie Michale. Królowie polscy przyznali mu szereg przywilejów oraz szlachectwo m.in. w 1569 Korniakt otrzymał prawo swobodnego pobytu w Polsce, w 1570 został obywatelem miasta Lwowa.

Konstanty Korniakt zajmował się handlem międzynarodowym, zwłaszcza z Turcją i krajami niemieckimi. Handlował winami, suknem, bawełną, miodem, skórami i futrami. Trudnił się także lichwą, pożyczając pieniądze nawet królom, np. Zygmuntowi Augustowi, Mniszchom. W latach 1571–1583 dzierżawił ponadto cła na terenie województwa ruskiego Rzeczypospolitej.

Korniakt był zasłużonym mecenasem architektury. Rozpoczął budowę wspaniałej kamienicy przy rynku we Lwowie, która później została przebudowana przez Jana III Sobieskiego i jest dziś znana jako kamienica królewska. Rozbudował też cerkiew wołoską, stawiając między innymi słynną wieżę. Był gorliwym wyznawcą prawosławia i bronił jego interesów, ale utrzymywał też przyjazne stosunki z jezuitami.

Około 1575 roku ożenił się z Anną Dzieduszycką, która zmarła w roku 1616. Miał trzech synów: Aleksandra, Konstantego (ojciec rotmistrza Karola Franciszka) i Michała, oraz córki: Annę (żona Jana Tarnowskiego), Zofię (żona Abrahama Huberta) i Katarzynę (żonę Aleksandra Chodkiewicza, wojewody trockiego, a po jego śmierci księcia Konstantego Wiśniowieckiego – wojewody bełskiego).

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]