Konwencja w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obowiązywanie Konwencji w państwach świata
Kolor granatowy – państwa, które ratyfikowały konwencję
Kolor błękitny – państwa, które tylko podpisały konwencję

Konwencja w sprawie Zwalczania Handlu Ludźmi i Eksploatacji Prostytucji (ang. Convention for the Suppression of the Traffic in Persons and of the Exploitation of the Prostitution of Others) – międzynarodowa konwencja przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją nr 317(IV) z 2 grudnia 1949 roku, otwarta do podpisania 21 marca 1950 w Lake Success w stanie Nowy Jork, weszła w życie 25 lipca 1951 roku zgodnie z art. 24[1]. Wzorowana na projekcie Ligi Narodów z 1937 unifikującym umowy zwalcające handel ludźmi z lat 1904, 1910, 1921 i 1933. Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ.

Do rozstrzygania sporów w sprawie interpretacji Konwencji lub jej stosowania własciwy jest Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (art. 22).

W rocznicę uchwały obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Upamiętniający Zniesienie Niewolnictwa.

Główne postanowienia dokumentu-zobowiązania państw będących stronami[edytuj]

  • zakaz dostarczania, zwabiania lub uprowadzania w celach prostytucji innej osobę, nawet za jej zgodą (art. 1),
  • zakaz eksploatacji prostytucji innej osoby, nawet za jej zgodą (art. 1),
  • zakaz prowadzenia legalnych domów publicznych bądź wynajmowania w tym celu jakiegoś pomieszczenia (art. 2),
  • zakaz rejestracji osób prostytuujących się i stosowania wobec nich restrykcyjnych działań (art. 6),
  • zobowiązanie do karania każdego, kto czerpie zyski z cudzej prostytucji (art. 4),
  • zobowiązanie do współpracy w ściganiu i karaniu sprawców handlu ludźmi w celu prostytucji, który został uznany za przestępstwo międzynarodowe (art. 8 i nast.).

Ratyfikacja[edytuj]

Konwencja została ratyfikowana przez 82 ze 193 państw członkowskich ONZ. Dokument podpisały, lecz nie ratyfikowały następujące państwa: Benin, Birma, Dania, Ekwador, Finlandia, Ghana, Honduras, Indonezja, Iran, Kambodża, Liberia, Madagaskar, Mali, Mauritius, Mikronezja, Nigeria, Pakistan, Senegal i Sierra Leone.

Polska ratyfikowała konwencję 26 kwietnia 1952 na podstawie ustawy z 29 lutego tegoż roku[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. ONZ: Convention for the Suppression of the Traffic in Persons and of the Exploitation of the Prostitution of Others – status at 25.03.2012 (ang.). treaties.un.org. [dostęp 2012-03-25].
  2. Konwencja w sprawie Zwalczania Handlu Ludźmi i Eksploatacji Prostytucji, (Dz.U. 1952 r. nr 41, poz. 278). Agnieszka Grzybek (red.): Prawa kobiet w dokumentach ONZ. Warszawa: Ośrodek Informacji Środowisk Kobiecych – OŚKa, 1996, s. 306. ISBN 83-909820-2-1.