Kotlet schabowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kotlet schabowy podany z ziemniakami


Kotlet schabowykotlet panierowany ze schabu (z kością lub bez) przypominający sznycel wiedeński[1]. Jest to jedna z tradycyjnych i najbardziej popularnych potraw w kuchni polskiej.

Historia polskich kotletów schabowych sięga XIX wieku. Przepis na schabowy występuje w książce Lucyny Ćwierczakiewiczowej pt. 365 obiadów za pięć złotych.

Typowe składniki[edytuj | edytuj kod]

Kotlet schabowy

Sporządzenie[edytuj | edytuj kod]

Schab pokroić na plastry i ubić tłuczkiem. Jajka roztrzepać i połączyć z przyprawami. Ubity i pokrojony schab otoczyć w mące, potem w jajku, a następnie w bułce tartej. Wstawić patelnię na średni ogień i dać smalec. Przygotowany kotlet położyć na patelnię i smażyć na złoty kolor z jednej i drugiej strony. Podać na talerzu z ziemniakami, kaszą, ryżem lub kluskami oraz duszonymi lub smażonymi pieczarkami, gotowanymi jarzynami, surówkami, marynatami itp.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Łebkowski, Kuchnia polska – Dania na każdą okazję, wyd. Przegląd Reader’s Digest, Warszawa 1997, str. 302-303

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Sznycel wiedeński, cienko zbity plaster cielęciny, obtoczony w bułce i usmażony w rozpuszczonym smalcu, do dziś jedna z najpopularniejszych potraw w całej byłej monarchii austro-węgierskiej, "w wersji wieprzowej, jako kotlet schabowy - w całej Polsce. Pierwotna nazwa costelette alla milanese, gdyż potrawa (smażona na maśle) pochodzi z Włoch. Zwrócił na nią uwagę w czasie kampanii włoskich dowódca wojsk austriackich w Lombardii i Wenecji sędziwy marszałek Radetzky." [w:] Mieczysław Czuma, Leszek Mazan. Austriackie gadanie czyli encyklopedia galicyjska. 1998. str. 465