Kozia Hala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kozia Hala (od 700 do 770 m n.p.m.) – polana w Sudetach Środkowych w Górach Orlickich[1].

Obszerna górska łąka położona na południe od przełęczy Polskie Wrota przy drodze wojewódzkiej nr 389 (Droga Orlicka), obecnie stanowi części Dusznik-Zdroju[1]. Hala największą popularność zyskała na początkach XIX wieku dzięki kozodojom – były to zabudowania gospodarstw mlecznych (mleczarnie), w których trzymano krowy, kozy i owce dla produkcji przetworów mlecznych, wykorzystywanych w celach leczniczych przez uzdrowisko w Dusznikach[1]. Od 1800 roku w uzdrowisku dusznickim wprowadzono kurację mleczną i żętycową, która w niedługim czasie stała się specjalnością Dusznik. Kuracjuszom podawano mineralną wodę zdrojową z dodatkiem przetworów mlecznych[1].

Po zaprzestaniu mlecznej kuracji w jednym z obiektów Kozodojów na Koziej Hali urządzono popularną gospodę[1]. Po wojnie w budynek gospody przeznaczono na schronisko turystyczne[1]. Było to jedno z pierwszych schronisk w Sudetach[1]. Obecnie w miejscu tym mieści się ośrodek wczasowy (D.W. „Korund”)[1].

Pod koniec XVIII wieku w rejonie hali wydobywano rudy kobaltu, był tu również wapiennik do wypalania wapna oraz kamieniołom wapienia (wyrobisko znajduje się po zachodniej stronie Drogi Orlickiej, na wysokości ośrodka „Jodła”)[1]. W kamieniołomie odkryto jaskinię krasową z bogatą szatą naciekową, która jednak została zniszczona w trakcie dalszej eksploatacji kamieniołomu. Na początku XIX wieku prowadzono tu roboty poszukiwawcze rudy żelaza.

Hala stanowi atrakcją turystyczną i popularne miejsce spacerów kuracjuszy z Dusznik-Zdroju[1]. Przy Drodze Orlickiej, powyżej Koziej Hali jest możliwość przejścia do Czech (Olešnice v Orlických horách).

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez Kozią Halę przechodzą szlaki turystyczne[2]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 14: Góry Bystrzyckie i Orlickie. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1992, s. 118–120. ISBN 83-7005-340-8.
  2. Mapa szlaków turystycznych. [dostęp 2018-03-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]