Krystyna Daszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krystyna Daszkiewicz
Data i miejsce urodzenia 12 marca 1924
Toruń
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Wydział Wydział Prawa i Administracji
Małżeństwo Wiesław Daszkiewicz
Dzieci Paweł, Piotr
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Krystyna Czesława Paluszyńska-Daszkiewicz (ur. 12 marca 1924 w Toruniu) – polska profesor prawa, karnistka, psycholog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka powstańca wielkopolskiego i uczestnika wojny polsko-bolszewickiej. Podczas II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej była przetrzymywana w „obozie przejściowym” przy ulicy Łorzeńskiej w Toruniu. Od 1941 przebywała na obszarze Generalnego Gubernatorstwa, gdzie została wywieziona wraz z rodzicami. Pobierała nauki w Gimnazjum im. Adama Czartoryskiego w ramach tajnego nauczania. Działała w Armii Krajowej od 1942 do 1945. U kresu wojny służyła w szeregach oddziału partyzanckiego AK pod dowództwem „Lechity”. Przed wkroczeniem Armii Czerwonej (wraz z nadejściem frontu wschodniego) w 1944 funkcjonowała przy tworzeniu polskiej administracji w Kazimierzu Dolnym. Po wojnie zdała egzamin dojrzałości w Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Toruniu. Podjęła studia na kierunku prawa na Wydziale Prawa Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Podczas studiów odnosiła sukcesy w konkursach krasomówczych studentów prawa oraz została asystentką w Katedrze Prawa Karnego UMK na czwartym roku nauki. W 1951 obroniła doktorat. Po tym jak na toruńskiej uczelni został zlikwidowany Wydział Prawa, przeniosła się na Wydział Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie była kolejno młodszym asystentem, starszym asystentem i adiunktem. W 1959 została docentem, w 1971 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1977 tytuł profesora zwyczajnego. Podczas stanu wojennego 1981–1983 była obrońcą w procesach sądowych studentów i pracowników uczelni. Publikowała w czasopiśmie „Palestra”.

Głównymi tematami pracy naukowej Krystyny Daszkiewicz zostały: prawo karne, patologia społeczna, odpowiedzialność karnej za niemieckie zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie ustrojów totalitarnych, nadużycia władzy, kwestie reformy prawa karnego w Polsce, sprawa uprowadzenia i zamordowania ks. Jerzego Popiełuszki (była obserwatorem całego procesu morderców duchownego prowadzonego w Toruniu i Warszawie).

Jej mężem był prof. zw. dr. hab. Wiesław Daszkiewicz, także pracownik naukowy UAM (1927–2013)[1][2], z którym ma dwóch synów: Pawła (lekarz, dyrektor Szpitala Klinicznego im. Karola Jonschera w Poznaniu[3]) i Piotra.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Groźba w polskim prawie karnym (1958)
  • Prawo karne. Skrypt (1961)
  • Zarys systemu prawnego NRD (1963)
  • Przestępstwa z premedytacją (1968)
  • Przedawnienie zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości w prawie karnym RFN. O roli i funkcji § 50 ust. ustępu 2 K.K. kodeksu karnego z 1871 r. (1970)
  • Klimaty bezprawia (1971)
  • Zbrodnie hitlerowskie w prawie karnym Niemieckiej Republiki Federalnej (1972)
  • Kulisy zbrodni (1974)
  • Traktat o złej robocie (1974)
  • Nadzwyczajne złagodzenie kary w polskim kodeksie karnym (1976)
  • Przestępstwa z afektu w polskim prawie karnym (1982)
  • Uprowadzenie i morderstwo Ks. Jerzego Popiełuszki (1990)
  • Kulisy zbrodni. Dziesiąty rok od morderstwa ks. Jerzego Popiełuszki (1994)
  • Zamknięty rozdział (1998)
  • Śmierć Księdza Jerzego Popiełuszki (2000)
  • Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu- Rozdział XIX Kodeksu karnego. Komentarz (2000)
  • Sprawa morderstwa Ks. Jerzego Popiełuszki raz jeszcze (2004)
  • Przestępstwa przeciw życiu i zdrowiu – komentarz (2000)
  • Kodeks karny z 1997 roku – uwagi krytyczne (2001)
  • Niemieckie ludobójstwo na narodzie polskim 1939–1945 (2009)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (6 listopada 2008, postanowieniem Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, „za wybitne zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w podejmowaniu z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i działalności społecznej”)[4]
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Nagrody
  • Nagroda Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce
  • Nagroda Ministerstwa Edukacji – dwukrotnie
  • Nagroda Resortowa Ministerstwa Sprawiedliwości (za całokształt działalności)
  • Nagroda im. Jerzego Łojka (2004, przyznana przez Fundację Łojka przy Instytucie Józefa Piłsudskiego w Ameryce za książkę Sprawa morderstwa ks. Jerzego Popiełuszki raz jeszcze)[5]
  • Tytuł „Zasłużona dla miasta Poznania” (13 maja 2008)[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]