Krzysztof Tarka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Tarka
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

11 lipca 1965
Kędzierzyn

Data i miejsce śmierci

19 stycznia 2022
Opole

Profesor doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: historia najnowsza
Alma Mater

Uniwersytet Wrocławski

Doktorat

13 października 1993 – historia
Uniwersytet Wrocławski

Habilitacja

6 stycznia 1999 – historia
Uniwersytet Opolski

Profesura

18 stycznia 2005

Polska Akademia Nauk
Status

członek Komitetu Nauk Historycznych

Profesor
uczelnia

Uniwersytet Opolski; Wydział Nauk Społecznych; Instytut Historii

Krzysztof Tarka (ur. 11 lipca 1965 w Kędzierzynie, zm. 19 stycznia 2022 w Opolu) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej, nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Opolskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1993 na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych UWr uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w dziedzinie historii na podstawie pracy pt. Litwa w polityce rządu polskiego na uchodźstwie 1939–1945, napisanej pod kierunkiem prof. Wojciecha Wrzesińskiego[1]. W 1999 otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dziedzinie historii na Wydziale Historyczno-Pedagogicznym Uniwersytetu Opolskiego, na podstawie rozprawy nt. Litwini w Polsce 1944–1997[2]. W 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora[3].

Od 1990 związany był z Instytutem Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu (od 1995 Uniwersytetu Opolskiego), na którym przeszedł całą swoją drogę zawodową od stanowiska asystenta po profesora zwyczajnego, które otrzymał w 2005[4]. Został członkiem Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk. Pełnił funkcję kierownika Katedry Historii Najnowszej Uniwersytetu Opolskiego[5].

Jest pochowany na cmentarzu parafialnym w Opolu - Grudzicach.

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół historii najnowszej i zagadnień związanych z polską emigracją polityczną po II wojnie światowej, mniejszościami narodowymi w PRL, stosunkami polsko-litewskimi oraz działalnością Armii Krajowej na Wileńszczyźnie. Do jego ważniejszych prac należą[6]:

  • Komendant Wilk. Z dziejów Wileńskiej Armii Krajowej (1990)
  • Konfrontacja czy współpraca? Litwa w polityce Rządu Polskiego na uchodźstwie 1939–1945 (1998)
  • Litwini w Polsce 1944–1997 (1998)
  • Jeden z wyklętych – generał Aleksander Krzyżanowski "Wilk" : komendant Okręgu Wileńskiego ZWZ-AK (2000)
  • Emigracyjna dyplomacja : polityka zagraniczna rządu RP na uchodźstwie 1945–1990 (2003)
  • Polonia w Wielkiej Brytanii 1918–1939 (2005)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Litwa w polityce rządu polskiego na uchodźstwie 1939–1945 w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-02-28].
  2. Litwini w Polsce 1944–1997 w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-02-29].
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 stycznia 2005 r. nr 115-1-05 o nadaniu tytułu profesora (M.P. z 2005 r. nr 21, poz. 314).
  4. Prof. Krzysztof Tarka, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2008-10-19].
  5. Struktura Instytutu - Instytut Historii Uniwersytetu Opolskiego [on-line] [dostęp: 29.02.2012]
  6. Na podstawie katalogu Biblioteki Narodowej w Warszawie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]