Kult obrazów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kult obrazów, ikonolatria – w prawosławiu[1] czczenie Boga poprzez cześć oddawaną obrazom[2][3]. Sobór nicejski a następnie Sobór trydencki odnosząc się do kultu obrazów rozgraniczyły między czcią oddawaną wyłącznie Bogu (latria) a uhonorowaniem i oddaniem szacunku obrazowi lub relikwii[2][3].

W katolicyzmie cześć oddawana figurom, obrazom i innym wizerunkom określana jest mianem „idololatrii” i jest traktowana jako forma bałwochwalstwa – oddawanie czci należnej Bogu Ojcu[4]. Czym innym jest natomiast cultus duliae – uznanie doskonałości i chwały udzielonej świętym przez Boga i będący jedną z form czci religijnej[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. O świętych ikonach. W: Beniamin (Krasnopiewkow): Nowe Tablice, czyli o Cerkwi, liturgii, nabożeństwach i utensyliach cerkiewnych. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2007, s. 79. ISBN 9788323323945.
  2. a b Dulia. W: Edward Pace: The Catholic Encyclopedia. T. 5. Nowy Jork: Robert Appleton Company, 1909. (ang.)
  3. a b Veneration of Images. W: Adrian Fortescue: The Catholic Encyclopedia. T. 7. Nowy Jork: Robert Appleton Company, 1910. (ang.)
  4. ks. Marian Kowalewski: Mały słownik teologiczny. Poznań–Warszawa–Lublin: Drukarnia i Księgarnia św. Wojciecha, 1960, s. 158.
  5. ks. Marian Kowalewski: Mały słownik teologiczny. Poznań–Warszawa–Lublin: Drukarnia i Księgarnia św. Wojciecha, 1960, s. 87.