Lazy Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lazy Jones
Wydawca Terminal Software
Projektant David Whittaker[1]
Główny programista David Whittaker[1]
Kompozytor David Whittaker[1]
Data wydania 1984[1]
Gatunek zręcznościowa
Tryby gry gra jednoosobowa
Język angielski
Wymagania sprzętowe
Platforma Commodore 64, MSX, ZX Spectrum
Nośniki dyskietka 5¼ cala, kaseta
Kontrolery klawiatura, dżojstik
 Odbiór gry
Recenzje
Publikacja Ocena
Commodore Horizons 9/10[2]
Commodore User 4/5[3]
Home Computing Weekly 4/5[4]
Sinclair User 4/10[5]
Personal Computer Games 8/10[6]
TV Gamer 3,75/5[7]
Crash 63%[8]
Nagrody
Organizacja Nagroda
Personal Computer Games PCG HIT[6]

Lazy Joneskomputerowa gra zręcznościowa stworzona przez Davida Whittakera, a wydana przez Terminal Software w 1984 roku na komputery Commodore 64, ZX Spectrum i MSX.

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

W Lazy Jones gracz steruje tytułowym leniwym pracownikiem personelu sprzątającego, który porusza się po trzypiętrowym hotelu. Zadaniem gracza jest unikanie menadżera hotelu, wózka[2] oraz ducha poprzedniego menadżera[3]. Gracz w celu uniknięcia straty życia może nad nimi przeskakiwać, przemieszczać się między piętrami przy pomocy windy lub chować się w pokojach. W grze jest 18 takich pokoi. W piętnastu z nich znajdują się komputery, na których można zagrać w jedną z 15 minigier[2] w stylu arcade. Są to zmodyfikowane wersje takich tytułów jak: Space Invaders, Breakout[6], Frogger, czy Pong[7]. Każda minigra ma określony czas przeznaczony na grę – po tym, jak się skończy lub też w przypadku utraty życia w minigrze, bohater opuszcza pokój i nie może do niego ponownie wejść. Po zaliczeniu wszystkich pokoi gracz zaczyna od początku ze zwiększonym poziomem trudności – wzrasta tempo. Celem gry jest zdobywanie punktów w minigrach, które sumują się na łączny wynik gracza[4].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Ścieżka dźwiękowa gry zawiera fragmenty takich utworów jak „99 Luftballons” niemieckiej wokalistki Neny, „Fade to Gray” zespołu Visage, czy „Living on the Ceiling” grupy Blancmange[2].

Prawa do oryginalnej muzyki z jednej z minigier pt. Star Dust zostały odkupione od Davida Whittakera przez Floriana Senftera z Zombie Nation za niewiadomą kwotę i wykorzystane jako główny motyw utworu „Kernkraft 400[9]. Singel zdobył wysokie miejsca na listach przebojów m.in. na brytyjskim Singles Top 100 w 2000 roku, gdzie dotarł do 2. miejsca[10]. Jest też jednym z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli muzyki techno/elektronicznej i grany jest m.in. na stadionach podczas imprez sportowych[11].

Odbiór gry[edytuj | edytuj kod]

Recenzent „Commodore Horizons” stwierdził w 1984 roku, że gra ma bardzo dobry stosunek ceny do jakości i jest jedną z najoryginalniejszych, jakie widział do tej pory[2]. Miesięcznik „Personal Computer Games” przyznał grze wyróżnienie PCG HIT. W uzasadnieniu Richard Patey napisał, iż gra jest ożywczo zabawna, efekty dźwiękowe są interesujące, a małoekranowa grafika w trakcie rozgrywania minigier jest piękna[6].

Przypisy

  1. a b c d Lazy Jones (ang.). gamebase64.com. [dostęp 2014-10-01].
  2. a b c d e Living on the ceiling. „Commodore Horizons”, s. 33, listopad 1984. ISSN 0265-4164 (ang.). 
  3. a b Lazy Jones. „Commodore User”, s. 70, grudzień 1984. ISSN 0265-721X (ang.). 
  4. a b Lazy Jones Commodore 64. „Home Computing Weekly”, s. 20, 16-22 październik 1984 (ang.). 
  5. Lazy Jones. „Sinclair User”, s. 26, kwiecień 1985. ISSN 0262-5458 (ang.). 
  6. a b c d Lazy Jones. „Personal Computer Games”, s. 82, 83, grudzień 1984 (ang.). 
  7. a b Lazy Jones. „TV Gamer”, s. 50, 51, grudzień 1984 (ang.). 
  8. Lazy Jones. „Crash”, s. 12, marzec 1985. ISSN 0954-8661 (ang.). 
  9. OK COMPUTER! (ang.). nme.com. [dostęp 2014-10-01].
  10. Zombie Nation – Kernkraft 400 (ang.). chartstats.com. [dostęp 2014-10-01].
  11. Stadionhymne mit Nebenwirkungen (niem.). Süddeutsche.de, 2012-12-10. [dostęp 2014-10-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Lazy Jones (ang.). lemon64.com. [dostęp 2014-10-01].