Lejb Olicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lejb Olicki (jidysz: לייב אליצקי; ur. 1894 w Turzysku, zm. 1975 w Izraelu) – polski i izraelski poeta i pisarz tworzący w języku jidysz, tłumacz literatury z języka hebrajskiego, jidysz i rosyjskiego.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Turzysku na Wołyniu w rodzinie żydowskiej. Zadebiutował w 1924 tomem opowiadań w języku jidysz. Pracował w szkołach świeckiej organizacji oświatowej CISZO na Wołyniu i w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej uciekł do radzieckiej strefy okupacyjnej i zamieszkał w Kowlu. Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki w czerwcu 1941 uciekł do Baszkirii, gdzie utrzymywał się z pracy fizycznej. W latach 1942–1945 pracował w szpitalu wojskowym w Ufie. Na przełomie 1945 i 1946 przebywał w Moskwie, gdzie pracował w Komitecie Organizacyjnym Żydów Polskich przy Związku Patriotów Polskich.

W 1946 jako repatriant wrócił do Polski i osiadł w Łodzi. W 1949 przeprowadził się do Warszawy. W latach 1950–1956 trzykrotnie został wybrany do prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce. Przez wiele lat był redaktorem wydawnictwa Idysz Buch oraz współredaktorem pisma Jidisze Szriftn. W 1959[1] wyemigrował do Izraela, gdzie zmarł.

Jego bracia Baruch i Mate byli również poetami.

Twórczość[edytuj]

Lejb Olicki tworzył głównie naturalistyczną prozę obyczajową i popularne baśnie żydowskie przetworzone literacko, w tym m.in.:

  • 1956: Zogt di welt a moszł
  • 1955: Dodie Kowal
  • 1949: Meszolim-buch
  • 1927: In szajn fun flamen

Przypisy

  1. Wiele źródeł podaje błędny rok emigracji Olickiego z Polski, np. Encyklopedia WIEM (1954) czy jidyszland.pl (1956).

Bibliografia[edytuj]