Repatriacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Repatriacja (łac. repatriatio ‘powrót do ojczyzny’)[1] – zorganizowana przez władze akcja przesiedlenia do kraju obywateli (np. jeńców wojennych[2], osób internowanych lub przymusowo przesiedlonych), którzy wskutek zmian granic lub działań wojennych znaleźli się na terytorium innych państw[3].

Często termin używany jest błędnie na oznaczenie deportacji, depatriacji albo też ekspatriacji, czyli przymusowych wysiedleń lub przesiedleń[4].

W czasach PRL-u oficjalna propaganda nazywała „repatriantami” Polaków – mieszkańców Kresów Wschodnich, których po II wojnie światowej przymusowo wysiedlano z ich ziem ojczystych i osadzano na tzw. Ziemiach Odzyskanych[5].

Obecnie trwającym procesem repatriacyjnym jest fala powrotów na Krym wysiedlonych stamtąd w roku 1944 Tatarów[6].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Władysław Kopaliński Słownik Wyrazów Obcych: repatriacja.
  2. Konwencja o traktowaniu jeńców wojennych podpisana w Genewie 12 sierpnia 1949 r. w art. 118 nakazuje repatriację jeńców bezzwłocznie po zakończeniu działań wojennych.
  3. Anna Runge, Jerzy Runge: Słownik pojęć z geografii społeczno-ekonomicznej. Videograf Edukacja, 2008, s. 276. ISBN 978-83-60763-48-3.
  4. Słownik Wyrazów Obcych: ekspatriacja.
  5. Przesiedlenie ludności polskiej z Kresów Wschodnich do Polski 1944-1947. Wybór dokumentów, Warszawa: Neriton, 2000.
  6. Państwowy komitet statystyki Ukrainy. Spis 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj]