Repatriacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Repatriacja (łac. repatriatio 'powrót do ojczyzny')[1] – powrót do kraju ojczystego osób (np. jeńców wojennych[2], osób internowanych lub przymusowo przesiedlonych), które wskutek różnych przyczyn znalazły się poza jego granicami.

Często termin używany jest błędnie na oznaczenie deportacji, depatriacji albo też ekspatriacji, czyli przymusowych wysiedleń lub przesiedleń[3]. W czasach PRL-u oficjalna propaganda nazywała „repatriantami” Polaków − mieszkańców Kresów Wschodnich, których po II wojnie światowej przymusowo wysiedlano z ich ziem ojczystych i osadzano na tzw. Ziemiach Odzyskanych[4].

Obecnie trwającym procesem repatriacyjnym jest fala powrotów na Krym wysiedlonych stamtąd w roku 1944 Tatarów[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Władysław Kopaliński Słownik Wyrazów Obcych : repatriacja
  2. Konwencja o traktowaniu jeńców wojennych podpisana w Genewie 12 sierpnia 1949 r. w art. 118 nakazuje repatriację jeńców bezzwłocznie po zakończeniu działań wojennych.
  3. Słownik Wyrazów Obcych : ekspatriacja
  4. Przesiedlenie ludności polskiej z Kresów Wschodnich do Polski 1944-1947. Wybór dokumentów, Warszawa: Neriton, 2000.
  5. Państwowy komitet statystyki Ukrainy. Spis 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj]