Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1952 – skok wzwyż mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zawody w skoku w wzwyż mężczyzn rozgrywane w ramach Igrzysk Olimpijskich 1952 w Helsinkach.

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

Aby wejść do finału trzeba było przeskoczyć poprzeczkę zawieszoną na wysokości 1,87 cm.

Finał[edytuj | edytuj kod]

1,70[edytuj | edytuj kod]

Tylko 7 z 28 zawodników, którzy przeszli do finału zdecydowało się na walkę na tej wysokości: Australijczyk Pat Leane, Finowie: Pekka Halme, Albert Koskinen, Brytyjczycy Alan Paterson, Ron Pavitt, Peter Wells i Wenezuelczyk Téofilo Davis. Wszyscy zawodnicy pokonali tę wysokość w pierwszej próbie.

1,80[edytuj | edytuj kod]

Na wysokości 1,80 walczyło 23 zawodników. Wysokość ta została pominięta przez Norwegów, Szwedów i Rumuna. Wszyscy zawodnicy, którzy skakali przy tej wysokości oprócz Francuza Georges Damitio i reprezentantów ZSRR: Jurija Iljasowa, Jewgena Wansowicza pokonali ją w pierwszych próbach, ta trójka przy drugim podejściu.

1,90[edytuj | edytuj kod]

Na wysokości 1,90 walczyli wszyscy zawodnicy. Odpadli: reprezentant Złotego Wybrzeża James Owoo, Indonezyjczyk Maram Sudarmodjo, Nigeryjczyk Boniface Guobadia, reprezentant Jugosławii Mihajlo Dimitrijević, Australijczyk Pat Leane,Fin Albert Koskinen, Brytyjczyk Alan Paterson, Wenezuelczyk Téofilo Davis i reprezentant ZSRR Jewegen Wansowicz.

1,95[edytuj | edytuj kod]

Na wysokości 1,95 odpadli: Bjørn Gundersen, Jacques Delelienne, Josiah Majekodunmi, Pekka Halme, Peter Wells, Georges Damitio, Jurij Iljasow, Arne Ljungqvist, Hans Wahli, Birger Leirud, Claude Bénard, Nafiu Osagie.

1,98[edytuj | edytuj kod]

Na wysokości 1,98 odpadli: Brytyjczyk Ron Pavitt, Rumun Ion Söter i reprezentant Stanów Zjednoczonych Arnie Betton. Szwed Gösta Svensson tą wysokość zaliczył w trzecim podejściu.

2,01[edytuj | edytuj kod]

Wysokość 2,01 cm zaliczało tylko 4 lekkoatletów, dwaj reprezentanci Stanów Zjednoczonych Buddy Davis i Ken Wiesner oraz Brazylijczyk José da Conceição i Szwed Gösta Svensson. Wysokość pokonali tylko zawodnicy ze Stanów Zjednoczonych pokonując poprzeczkę w pierwszej próbie. Brazylijczykowi ze względu na mniejszą liczbę zrzuceń na najwyższej zaliczonej wysokości przypadł brąz.

2,04[edytuj | edytuj kod]

Wysokość 2,01 metra była rekordem olimpijskim. Poprzeczkę na wysokości 2,04 na Igrzyskach w Helsinkach próbowało pokonać tylko dwóch zawodników Buddy Davis i Ken Wiesner, obaj lekkoatleci do tej wysokości radzi sobie idealnie nie strącając żadnej poprzeczki. Wysokość tą pokonał tylko Buddy Davis ustalając nowy rekord olimpijski.

2,07[edytuj | edytuj kod]

Na tej wysokości swoich sił próbował tylko Buddy Davis, który spalił wszystkie próby.

Tabela końcowa[edytuj | edytuj kod]

Lp. Państwo Zawodnik Najwyższa zaliczona wysokość Zrzutki na najwyższej wysokości Suma zrzutek
1. Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Buddy Davis 2,04 (OR) 1 7
2. Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Ken Wiesner 2,01 0 5
3. Brazylia Brazylia José da Conceição 1,98 0 4
4. Szwecja Szwecja Gösta Svensson 1,98 2 3
5. Wielka Brytania Wielka Brytania Ron Pavitt 1,95 0 4
6. Rumunia w epoce komunizmu Rumunia Ion Söter 1,95 1 3
7. Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Arnie Betton 1,95 1 4
8. Norwegia Norwegia Bjørn Gundersen 1,90 0 1
9. Belgia Belgia Jacques Delelienne 1,90 0 2
9. Nigeria Nigeria Josiah Majekodunmi 1,90 0 2
11. Finlandia Finlandia Pekka Halme 1,90 0 3
11. Wielka Brytania Wielka Brytania Peter Wells 1,90 0 3
13. Francja Francja Georges Damitio 1,90 0 3
13. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR Jurij Iljasow 1,90 0 3
15. Szwecja Szwecja Arne Ljungqvist 1,90 1 2
16. Szwajcaria Szwajcaria Hans Wahli 1,90 1 3
17. Norwegia Norwegia Birger Leirud 1,90 2 3
18. Francja Francja Claude Bénard 1,90 2 4
18. Nigeria Nigeria Nafiu Osagie 1,90 2 4
20. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Jugosławia Mihajlo Dimitrijević 1,80 0 1
20. Nigeria Nigeria Boniface Guobadia 1,80 0 1
20. Ghana Złote Wybrzeże James Owoo 1,80 0 1
20. Indonezja Indonezja Maram Sudarmodjo 1,80 0 1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]