Lnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lnica
Ilustracja
Lnica alpejska
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj lnica
Nazwa systematyczna
Linaria Mill.
Gard. Dict. Abr. ed. 4. 28 Jan 1754
Typ nomenklatoryczny
Linaria vulgaris Mill.[2]

Lnica (Linaria L.) – rodzaj roślin należący do rodziny babkowatych, dawniej umieszczany zwykle w trędownikowatych (Scrophulariaceae). Obejmuje ok. 150 gatunków[3][4]. Występują one głównie w strefie klimatu umiarkowanego w Europie i Azji (tylko jeden gatunek L. canadensis) rośnie w Ameryce Północnej)[3]. Centrum zróżnicowania jest basen Morza Śródziemnego, a zwłaszcza Półwysep Iberyjski, gdzie rosną 54 gatunki (w sumie w Europie – 77)[4]. W Polsce dziko rośnie 12 gatunków (łącznie z efemerofitami)[5]. Niektóre gatunki są uprawiane jako ozdobne. Niektóre też wykorzystywane są jako lecznicze[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Rośliny zielne, zarówno roczne, jak i wieloletnie, czasem o pędach wspinających się, osiągających do 1,5 m wysokości[3].
Liście
Skrętoległe, naprzeciwległe lub okółkowe (zwykle tylko w dolnej części pędu[3]), pojedyncze[3], często siedzące[6].
Kwiaty
Zebrane w szczytowe grona, kłosy, rzadko główki[6]. Działek kielicha jest 5, często są nierówne i zrośnięte tylko u nasady. Korona kwiatu zrośnięta w krótką rurkę, na końcu dwuwargowa, a u nasady z ostrogą. Gardziel korony jest całkowicie lub prawie całkowicie zamknięta owłosionym wybrzuszeniem dolnej wargi. Dolna warga jest okazała, podzielona na trzy łatki. Górna warga jest mniejsza, dwułatkowa i prosto wzniesiona. Pręciki cztery, w dwóch parach po dwa (jedna para dłuższa). Zalążnia górna, dwukomorowa, z licznymi zalążkami i pojedynczą szyjką słupka[3][6].
Owoce
Torebki otwierające się na szczycie kilkoma nieregularnymi porami lub klapami. Nasiona często spłaszczone i oskrzydlone, ale też nerkowate lub trójkanciaste[3][6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jeden z rodzajów plemienia Antirrhineae w obrębie babkowatych (Plantaginaceae)[1].

 Zobacz też: kiksja, cymbalarialniczka.
Gatunki flory Polski[5]
Wykaz gatunków[9][7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-10].
  2. Index Nominum Genericorum. [dostęp 16-01-2009].
  3. a b c d e f g Roger Philips, Martyn Rix: The Botanical Garden. Vol. 2. Perennials and annuals. London: Macmillan, 2002, s. 254. ISBN 0-333-74890-5.
  4. a b c David J. Mabberley: Mabberley's Plant-Book. Cambridge University Press, 2017, s. 530. ISBN 978-1-107-11502-6.
  5. a b Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  6. a b c d Linaria Miller. W: Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2019-01-20].
  7. a b Wiesław Gawryś: Słownik roślin zielnych. Kraków: Officina Botanica, 2008. ISBN 978-83-925110-5-2.
  8. a b c Nazwa polska według L. Rutkowskiego Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej
  9. Linaria. W: The Plant List. Version 1.1 [on-line]. [dostęp 2019-01-19].