Logistyczny antyirracjonalizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Logistyczny antyirracjonalizm jest terminem, którego użył dla oznaczenia sedna filozoficznej działalności szkoły lwowsko-warszawskiej Kazimierz Ajdukiewicz podczas kongresu filozoficznego w Pradze w 1934, gdzie wygłosił referat Logistyczny antyirracjonalizm w Polsce, opublikowany później w "Przeglądzie Filozoficznym". Nazwy tej użył Ajdukiewicz m.in. dla odróżnienia osiągnięć szkoły lwowsko-warszawskiej od osiągnięć logicznego empiryzmu (neopozytywizmu), z którym (błędnie) utożsamiano szkołę lwowsko-warszawską.

Jako rysy charakterystyczne tej postawy należałoby wymienić: po pierwsze antyirracjonalizm, a więc postulat uznawania tylko takich twierdzeń, które są uzasadnione w sposób dostępny kontroli; po wtóre postulat jasności pojęciowej i językowej ścisłości. Oprócz tych dwóch rysów, należałoby szczególnie podkreślić jako trzeci, przyswojenie sobie logistycznego aparatu pojęciowego i wybitny wpływ logiki symbolicznej. Odnośnie zaś do zakresu zagadnień, na plan pierwszy wysuwają się zagadnienia, których przedmiotem jest poznanie naukowe, a więc problematyka tzw. badań metateoretycznych. Wiąże się z tym zainteresowanie semantyką, mające swe źródło w przekonaniu, że samo poznanie daje się badać tylko poprzez rozważenie jego słownego wyrazu. (Logistyczny ..., s. 400).

Termin "logistyczny antyirracjonalizm" potraktować można jako synonim nazwy "szkoła lwowsko-warszawska", którą również określa się mianem "drugiej polskiej filozofii narodowej".

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Ajdukiewicz, Logistyczny antyirracjonalizm w Polsce, "Przegląd Filozoficzny", Nr. XXXVIII/4, 1934
  • Witold Mackiewicz [red], Polska filozofia powojenna, Agencja Wydawnicza Witmark, Warszawa 2001, tom I