Ludwik Migdał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Migdał
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 7 czerwca 1897
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
5 Pułk Strzelców Podhalańskich,
DOK X
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Medal Niepodległości Brązowy Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Ludwik Andrzej Migdał (ur. 7 czerwca 1897, zm. ?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 czerwca 1897 roku. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. 1 grudnia 1917 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty[1]. W tym czasie jego oddziałem macierzystym był c. i k. 13 pułk piechoty[2].

W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika[3]. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym zatrzymanym w służbie czynnej 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku[6][7]. Następnie, przed rokiem 1928 zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty służby czynnej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919[8][9] i na przełomie lat 20./30. był oficerem zawodowym sanockiego 2 pułku Strzelców Podhalańskich[10][11]. Pełnił stanowisko powiatowego komendanta przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego[12]. Z polecenia Wojskowego Biura Historycznego opracował publikację pt. Zarys historji wojennej 2-go Pułku Strzelców Podhalańskich, wydaną w 1929 w serii Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920[13]. Ponadto udzielał się w życiu społecznym miasta Leska nieopodal Sanoka. W latach 20. został członkiem sekcji teatralnej w Towarzystwie Miłośników Muzyki i Sceny[14]. Został także prezesem założonego w Lesku u kresu lat 20. klubu piłkarskiego Leskowianka, uczestniczącego w klasie rozgrywkowej regionalnej lwowskiej[15][16]. W latach 20. był komendantem leskiego oddziału Związku Strzeleckiego[17]. Zimą 1933/1934 zorganizował kurs narciarski dla ZS w powiecie leskim[18]. W późniejszych latach 30. był oficerem 5 pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu, pełnił w stopniu porucznika stanowisko powiatowego komendanta przysposobienia wojskowego[19]. Wówczas należał do oddziału przemyskiego Ligi Morskiej i Kolonialnej[20]. W 1934, 1935 pełnił funkcję opiekuna organizacyjnego LMiK na terenie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X[21]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936[22]. Według stanu z marca 1939 był przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, pełniąc funkcję kierownika kancelarii sztabu i jednocześnie funkcję kierownika referatu ochrony sztabu[23].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ranglisten K. u. H. Heeres 1918 ↓, s. 365.
  2. Ranglisten K. u. H. Heeres 1918 ↓, s. 484.
  3. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 75.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 516.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 455.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 380.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 329.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 102.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 84.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 242.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  12. Budziak. Dzieje Leska 1918–1939 ↓, s. 160.
  13. Ludwik Migdał: Zarys historii wojennej 2-go Pułku Strzelców Podhalańskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 1, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
  14. Budziak. Dzieje Leska 1918–1939 ↓, s. 133-134.
  15. Budziak. Dzieje Leska 1918–1939 ↓, s. 156-157.
  16. Ryszard Grzyb: Sanovia Lesko wczoraj i dziś. Lesko: 2010. ISBN 978-83-932349-0-5.
  17. Tło tamtych czasów. W: Bolesław Baraniecki: Opowieści leskie. Z pamięci i z fotografii. Olszanica: BOSZ, 2008, s. 28. ISBN 978-83-7576-007-1.
  18. Budziak. Dzieje Leska 1918–1939 ↓, s. 186.
  19. Franciszek Groński. 22 Dywizja Piechoty Górskiej. Rys historyczny. „Przemyskie Zapiski Historyczne”. R. XIV-XV, s. 305, 2008. ISSN 0860-0317. 
  20. Sprawozdanie skarbnika Sekcji Marynarki Wojennej L. M. i Kol. Oddział Przemyśl za rok 1934. „Zew Morza”. Nr 2, s. 10, 1935. 
  21. Część oficjalna. Prowadzenie ewidencji rozdziału miesięczników: „Morze” i „Zew Morza” – zarządzenia wykonawcze. „Zew Morza”. Nr 12, s. 27, 1934. 
  22. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 47.
  23. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 47, 527, 528.
  24. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  25. a b Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 484.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]