Ludwik Ziobrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Ziobrowski
Ilustracja
Ludwik Ziobrowski w stopniu majora
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1905
Warszawa
Data śmierci 9 czerwca 1946
Przebieg służby
Lata służby 1923-1946
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 6 Pułk Piechoty Legionów
13 Pułk Piechoty
10 Batalion Strzelców
13 Wileński Batalion Strzelców
14 Wileński Batalion Strzelców
Stanowiska dowódca kompanii
zastępca dowódcy pułku
zastępca dowódcy batalionu
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
bitwa o Monte Cassino
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości

Ludwik Ziobrowski (ur. 7 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 9 czerwca 1946) – podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ludwik Ziobrowski urodził się 7 sierpnia 1905 w Warszawie[1][2]. Był synem Waleriana[3].

Od 12 września 1923 do 1 lipca 1924 był uczniem 54. klasy Szkoły Podchorążych, a w latach 1924-1926 uczniem Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie[4]. 27 lipca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1926 i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie[5][6]. 15 sierpnia 1928 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7][8]. 27 czerwca 1935 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 224. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9][10]. W 1939 dowodził 3. kompanią[11]. Według Stanisława Truszkowskiego była to najlepsza kompania w 6 pp Leg. „To ona miała przywilej noszenia sztandaru pułku i ona maszerowała na czele podczas uroczystości wojskowych”[12]. Wspomnianą kompanią dowodził także w kampanii wrześniowej.

Od 1940 był więziony w Obozie NKWD w Griazowcu[3]. Po uwolnieniu pełnił służbę 13 pułku piechoty. 15 grudnia 1941 został awansowany na majora[13]. Od 25 marca 1942 był zastępcą dowódcy tego oddziału. 25 października tego roku został dowódcą 10 batalionu strzelców. W marcu 1943 został zastępcą dowódcy 13 Wileńskiego batalionu strzelców. Od listopada 1943 był dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców[14][15]. W tym czasie został awansowany na stopień podpułkownika[1]. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino[16].

Zmarł 9 czerwca 1946. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii (miejsce 16-F-5, ekshumowany)[1][17].

Według Stanisława Truszkowskiego popełnił samobójstwo dochodząc do „wniosku, że późniejsze jego czyny bojowe nie równoważą dostatecznie fatalnej decyzji, powziętej nad Bugiem w nocy z 9 na 10 września 1939”[12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wykaz poległych 1952 ↓, s. 269.
  2. Roczniki Oficerskie 1928, 1932 podały datę 8 sierpnia 1905.
  3. a b Griazowiec ↓, s. 38.
  4. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 469, 494.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 15 sierpnia 1926 roku, s. 259, 264.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 22, 280.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 sierpnia 1928 roku, s. 275.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 112, 536.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 75.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 46.
  11. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 554.
  12. a b Truszkowski 1983 ↓, s. 219.
  13. Kronika 1944 ↓, s. 30.
  14. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 601.
  15. Kryska-Karski i Barański 1974 ↓, s. 69.
  16. Zbigniew Wawer: Monte Cassino 1944. Warszawa: Bellona, 2009, s. 232, 235, 236, 241. ISBN 978-83-11-11496-8.
  17. Ludwik Ziobrowski. polskiecmentarzewewloszech.eu. [dostęp 2018-08-29].
  18. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 113.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]