Lukarna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barokowa lukarna w klasztorze w Kłodzku

Lukarna, gibel – element architektoniczny umieszczony na dachu, doświetlający poddasze. Składa się z powierzchni frontowej, w której umieszczone jest okno, oraz prostopadłych do niej powierzchni bocznych, łączących front z połacią dachu. Od góry nakryta jest zwykle dachem dwu- lub trójspadowym (współcześnie również dachem płaskim). Lukarna pojawiła się w architekturze gotyku we Francji. W okresie baroku najbardziej ozdobne, od XIX wieku stopniowo pozbawiane detali architektonicznych, stosowane do dziś, zachowały swoją praktyczną funkcję. Cechą charakterystyczną lukarny jest osadzenie jej na dachu w pewnym oddaleniu od okapu, bez jego przerywania (w przeciwieństwie np. do szczytu - innego elementu architektonicznego). Lukarna odróżnia się też od jaskółki poprzez występowanie ścian bocznych, których ta druga nie posiada.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]