Mąka Grahama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mąka Grahama
składnik
Inne nazwy mąka pszenna typu 1850
Twórca Sylvester Graham
Składniki

ziarna pszenicy

Mąka Grahama – typ mąki pszennej z całego ziarna, który wziął swoją nazwę od twórcy i propagatora prezbiteriańskiego pastora Sylvestra Grahama. Według Larousse Gastronomique, Graham był zwolennikiem spożywania produktów przetworzonych w domu prymitywnymi metodami, oraz uznawał rytuał domowego mielenia i pieczenia za najistotniejszy element wychowanie społeczeństwa wolnego od nieakceptowania przez kościół zachowań. Mąka ta została opisana w 1837 roku w publikacji Grahama Treatise on Bread and Bread-Making[1].

Inaczej niż w zwykłej mące razowej, w której całe ziarno jest grubo mielone, w procesie produkcji mąki Grahama części ziarna (bielmo, zarodek i otręby) są silnie rozdrabniane. Z drobno zmielonego bielma powstaje biała mąka, do której następnie dodawane są grubo zmielone pozostałe części okrywy (otrąb). Gotowy produkt zawiera około 83% bielma, 14,5% otrąb i 2,5% zarodków – ma taki sam skład jak całe ziarno.

Mąka Grahama używana jest do produkcji chleba, bułek oraz, ze względu na swoją specyficzną fakturę, krakersów i innych wyrobów cukierniczych.

Według obecnie stosowanego podziału na typy, mąka Grahama to mąka typu 1850.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Smith, Andrew F., 1946-, Eating history : 30 turning points in the making of American cuisine, New York: Columbia University Press, 2009, ISBN 978-0-231-51175-9, OCLC 759837126 [dostęp 2018-10-09].