Mąka Grahama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mąka Grahama – typ mąki pszennej z całego ziarna, który wziął swoją nazwę od prezbiteriańskiego pastora Sylvestra Grahama. Według Larousse Gastronomique, Graham był zwolennikiem rezygnacji ze spożywania wysokoprzetworzonej białej mąki, uważając otręby za lekarstwo na złe nawyki żywieniowe.

Inaczej niż w zwykłej mące razowej, w której całe ziarno jest grubo mielone, w procesie produkcji mąki Grahama części ziarna (bielmo, zarodek i otręby) są silnie rozdrabniane. Z drobno zmielonego bielma powstaje biała mąka, do której następnie dodawane są grubo zmielone pozostałe części okrywy (otrąb). Gotowy produkt zawiera około 83% bielma, 14,5% otrąb i 2,5% zarodków - ma taki sam skład jak całe ziarno.

Mąka Grahama używana jest do produkcji chleba, bułek oraz, ze względu na swoją specyficzną fakturę, krakersów i innych wyrobów cukierniczych.

Według obecnie stosowanego podziału na typy, mąka Grahama to mąka typu 1850.