Maciej Stanisław Jankowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy związkowca z Warszawy. Zobacz też: Maciej Jankowski – związkowiec z województwa lubuskiego.
Maciej Jankowski
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1946
Warszawa
Poseł III kadencji Sejmu
Okres od 20 października 1997
do 18 października 2001
Przynależność polityczna poseł niezrzeszony
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Maciej Stanisław Jankowski (ur. 13 lipca 1946 w Warszawie) – polski polityk, spawacz, działacz związkowy, poseł na Sejm III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał wykształcenie podstawowe. W 1967 został mistrzem Polski w judo w kategorii ciężkiej. W latach 1975–1990 pracował na Uniwersytecie Warszawskim jako brygadzista brygady remontowej. W 1980 wstąpił do „Solidarności”, był jednym z liderów mazowieckich struktur związku. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 27 marca 1982.

Od 1990 przez rok pełnił funkcję wiceprzewodniczącego NSZZ „Solidarność” na Mazowszu, następnie do 1998 kierował tym regionem związku. Szeroką rozpoznawalność zyskał w tym czasie, porównując Leszka Balcerowicza do „małpy z brzytwą”[1]. Sprawował także mandat posła III kadencji wybranego z listy Akcji Wyborczej Solidarność w okręgu warszawskim. W 2000 związał się z Stronnictwem Konserwatywno-Ludowym, w wyborach prezydenckich w tym samym roku należał do komitetu wyborczego Andrzeja Olechowskiego. W 2001 poparł powstanie Platformy Obywatelskiej, bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z własnego komitetu. Był też radnym sejmiku mazowieckiego I kadencji[2].

W 2002 wycofał się z bieżącej polityki. Ponownie zatrudnił się na Uniwersytecie Warszawskim jako kierownik robót ślusarskich. Przed wyborami prezydenckimi w 2005 oficjalnie udzielił poparcia Donaldowi Tuskowi.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski na mocy postanowienia prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 28 sierpnia 2009[3]. 7 grudnia 2015, w proteście wobec działań Prawa i Sprawiedliwości po objęciu władzy w Polsce, oddał order Monice Olejnik z prośbą o przekazanie go na aukcję mającą na celu nakarmienie „watahy wilków” lub „świnek”[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludzie. „Wprost”. Nr 13, s. 6, 1992. 
  2. Informacje na stronie urzędu marszałkowskiego. [dostęp 2015-12-07].
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2009 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 252).
  4. Oddał order od prezydenta Kaczyńskiego. tvn24.pl, 7 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]