Maks Reiter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maks Andriejewicz Reiter
Макс Андреевич Рейтер (ros.)
Maksis Reiters (łot.)
ilustracja
generał-pułkownik generał-pułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1886
Gmina Windawa
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1950
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1906–1950
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego (1906–1918)
Red star.svg Armia Czerwona (1919–1950)
Stanowiska dowódca 20 Armii, Frontu Briańskiego i Stepowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
wojna domowa w Rosji;
wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)

Maks Andriejewicz Reiter (ros. Макс Андреевич Рейтер, łot. Maksis Reiters[1]) (ur. 24 kwietnia 1886[2] Gmina Windawa, zm. 6 kwietnia 1950 Moskwa) – radziecki wojskowy, generał pułkownik, Łotysz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Gmina Windawa. W 1906 roku wstąpił na ochotnika do armia rosyjskiej. W 1910 roku ukończył Irkucką Szkołę Wojskową.

W czasie I wojny światowej walczył na Froncie Zachodnim, będąc kolejno dowódcą kompanii, batalionu i oficerem do zleceń sztabu armii, osiągając stopień pułkownika. W lutym 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do marca 1919 roku. Po zwolnieniu z obozu wrócił do Rosji.

Po powrocie do Rosji wstąpił do Armia Czerwona, wziął udział w wojnie domowej. Brał udział w walkach na Froncie Północnym, walcząc przeciwko oddziałom białogwardyjskim oraz oddziałom francusko-brytyjskim, które wylądowały w Murmańsku. Następnie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej oraz w tłumieniu buntu w Kronsztadzie. W tym czasie był kolejno: adiutantem pułku, pomocnikiem dowódcy pułku i dowódcą pułku.

Po zakończeniu wojny domowej w 1921 roku został dowódcą brygady, pomocnikiem dowódcy 11 Dywizji Strzeleckiej. W latach 1924 – 1929 2 Przymorskiej i 30 Dywizji Strzeleckiej. W 1928 roku ukończył Kurs Uzupełniający Dowodzenia dla Wyższych Dowódców. Wziął udział w walkach w konflikcie radziecko-chińskim o kolej wschodniochińską w 1929 roku.

W grudniu 1929 roku skierowany do Rady Najwyższej Gospodarki Krajowej ZSRR, gdzie był zastępcą naczelnika Wydziału Przemysłu Obrony Przeciwlotniczej ZSRR.

W 1932 roku został dowódcą 73 Dywizji Strzeleckiej w Syberyjskim Okręgu Wojskowym. W listopadzie 1935 roku skierowany do pracy w Sztabie Generalnym ZSRR. W tym czasie studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego. W latach 1936 – 1939 szef oddziału w Wydziale Przygotowania Bojowego Armii Czerwonej.

Od stycznia 1940 roku pomocnik, a od czerwca zastępca dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego.

Po ataku Niemiec na ZSRR w sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy ds. tyłów Frontu Centralnego i Briańskiego. W grudniu 1941 roku został ciężko rany w czasie kontrofensywy pod Jeleckiem. Po wyleczeniu rany został dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a w lutym 1942 roku pomocnikiem ds. formowania dowódcy Frontu Zachodniego.

W marcu 1942 roku został dowódcą 20 Armii, a we wrześniu 1942 roku został dowódcą Frontu Briańskiego. Po rozwiązaniu w marcu 1943 roku Frontu Briańskiego został dowódcą Frontu Rezerwowego, a następnie w czerwcu dowódcą Stepowego Okręgu Wojskowego, którego zadaniem było formowanie i szkolenie oddziałów odwodu Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej.

W lipcu 1943 roku został zastępcą dowódcy Frontu Woroneskiego, a od września dowódcą Południowouralskiego Okręgu Wojskowego, którym dowodził do 1946 roku.

W styczniu 1946 roku został komendantem Wyższego Strzelecko-Taktycznego Kursu Doskonalącego Dowódców „Wystrzał” im. Szaposznikowa, stanowisko to zajmował do śmierci.

Zmarł w Moskwie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • gen. lejtn. (1940)
  • gen. płk (1943)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Łotewskiej Encyklopedii Radzieckiej (Latvijas padomju enciklopēdija) podane jest nazwisko Mārtiņš Reiters
  2. Według kalendarza juliańskiego urodził się 12 kwietnia 1886 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 189-190. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • М.М. Козлов (główny redaktor): Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 607. (ros.)